Σάββατο, 22 Ιανουαρίου 2011

Ανάλυση και Κριτική του δόγματος Νταβούτογλου (το στρατηγικό βάθος της Τουρκίας)


* Του Σωτήρη Γλυκοφρύδη

Κατά τα μέσα του 2010 κυκλοφόρησε στη χώρα μας το βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου, ΤΟ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟ ΒΑΘΟΣ - Η Διεθνής Θέση της Τουρκίας. Πρόκειται περί μιας παλαιότερης μελέτης του σημερινού ΥΠΕΞ της γείτονος χώρας, διανοητή και ακαδημαϊκού, σχετική με το πώς βλέπει τα πράγματα από γεωστρατηγικής πλευράς και για την πολιτική που πρέπει ν’ ακολουθήσει η χώρα του, κατά τη γνώμη του. Το βιβλίο αυτό δημιούργησε αίσθηση, έγινε αντικείμενο στοχασμού και συντέλεσε στο να του αποδοθούν οι σημερινοί γνωστοί χαρακτηρισμοί.

Το γεγονός ότι ο πολιτικός αυτός άνδρας της Τουρκίας χαρακτηρίζεται μεταξύ άλλων ως ακραία εθνικιστής και ισλαμιστής, σε συνδυασμό με το ότι δεν υπήρχε μέχρι σήμερα μια εκτενής παρουσίαση του βιβλίου του, το οποίο οπωσδήποτε μας ενδιαφέρει, με ώθησε να προβώ σε μια λεπτομερή ανάλυση και κριτική. Δεν κατέχω πτυχία κοινωνιολογίας ούτε έχω εντρυφήσει σε θέματα στρατηγικής πολιτικής, θα το ερμηνεύσω απλά ως μέσος Έλληνας που ενδιαφέρεται για τον τόπο του και στοχάζεται κάπως.



Μελέτησα το ομολογουμένως δύσκολο κατά τον τρόπο που έχει γραφτεί βιβλίο του και, με μεγάλες προτάσεις και ορισμούς, τους οποίους δεν ήμουν ειδικός να κρίνω. Η μετάφραση, η επιμέλεια και γενικά η έκδοσή του στην Ελληνική έγιναν από ανθρώπους που είναι ειδικοί σε θέματα κοινωνιολογίας και διεθνών σχέσεων. Θα ήθελα τα κείμενα να είχαν προσεχθεί λίγο περισσότερο όσον αφορά τη γλώσσα και να υπήρχαν υποσημειώσεις για να είναι βατά στον καθένα μας, μια που θεωρώ ότι το βιβλίο αυτό πρέπει να κατανοηθεί από όλους.

Αλλά ας δούμε το ίδιο το βιβλίο, καλύτερα. Στην ανάλυσή του προσπάθησα να είμαι όσο το δυνατόν συνοπτικός, επικεντρωμένος σε αυτά που νομίζω ότι μας ενδιαφέρουν περισσότερο. Πέραν από τα λίγα σχόλια που κάνω στη διαδρομή της ανάλυσής μου, προβαίνω εν κατακλείδι σε μια κριτική, όπου για να είμαι συνεπής και με τη συναισθηματική φόρτιση του συγγραφέα που παρατήρησα στο τέλος του βιβλίου του, φρόντισα να κλείσω και εγώ ανάλογα συναισθηματικά, ίσως κάπως τραβηγμένα με μιαν αναφορά στον Έρωτα, σ’ αυτό το κτήνος το πολιτικό που κινεί της ζωής τα νήματα, στο οποίο εμείς οι Έλληνες αποδίδουμε σπονδές και πάντα μας ενδιαφέρει. ...

Α. ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ο συγγραφέας αναφέρεται στην αναγκαιότητα της μελέτης του και στις αντικειμενικές δυσκολίες που παρουσιάζει η επιστημονική φροντίδα του πονήματός του, ευχόμενος να αποβεί ωφέλιμο για την πατρίδα του και όχι για μόνο.


Β. ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Παρατίθενται οι ενότητες του έργου και ορίζονται οι βασικές αρχές του γεωστρατηγικού πραγματισμού. Αυτό που προκύπτει από την αρχή είναι ότι ο Νταβ. χρησιμοποιεί την εξουσία της γνώσης και του λόγου, έχει αναλυτικό στοχασμό με Δυτικού τύπου παιδεία αλλά και πλατειάζει. Δείχνει να έχει επηρεαστεί από τους γεωστρατηγιστές[1], Mackinder[2], Mahan[3], Spykman[4], Kennedy[5], Huntington[6] αλλά η κατεύθυνσή του είναι ανατολικότροπη.

Πιστεύει πως ήλθε η στιγμή να ξαναγίνει η Τουρκία σημαντικός παίχτης στη διεθνή γεωστρατηγική σκακιέρα. Παρά ταύτα, δείχνει να διέπεται από μια ανασφάλεια λόγω της πολυπλοκότητας της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί μετα την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Το γεγονός αυτό, σε συσχετισμό με το πολυπολικό σύστημα εξουσίας που παρατηρεί, θεωρεί ότι είναι συγχρόνως και η ευκαιρία της Τουρκίας για την ανασύσταση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας από την οποία προέρχεται.

Βασικούς παράγοντες για την επίτευξη αυτού του σκοπού θεωρεί τον διαρκώς αυξανόμενο πληθυσμό της χώρας του, την ύπαρξη βάθους ενδοχώρας, την οικονομική ανάπτυξη και τη στρατιωτική ισχύ. Κρίνει ότι η πραγματοποίηση της προοπτικής αυτής θα επέλθει με εργαλεία τους διεθνείς οργανισμούς (ΝΑΤΟ, ΟΑΣΕ, G20-8, OΟΣΠΑ. κ.λπ.).


ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ : ΕΝΝΟΙΟΛΟΓΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

Ξεκινώντας το κύριο μέρος της μελέτης του, αναπτύσσει την αρχή των εννοιών (εννοιολογία), δηλώνοντας, προφανώς για να στηριχθεί στις απόψεις του, ότι η νοηματική προσέγγιση έχει μεγάλη σημασία. Εξετάζει τη σχέση Ισχύος - Δικαιοσύνης, από τον Θουκυδίδη [7] ως τον Ιμπν Χαλντούν [8] και από τον Clausewitz [9] ως τον Morgenthau [10] αλλά και από τον Πλάτωνα στο διάλογο του Θρασύμαχου[11] ως τον Μακιαβέλι [12]. Παρέχεται η έννοια της ισχύος με τύπους κι εξισώσεις (σελ.48), όμως, μη λαμβάνοντας υπόψη του τον παράγοντα της αρχαιο-Ελληνικής Νέμεσης. Το στίγμα της φιλοσοφίας του κλείνει στο Δαρβινισμό, το κοινωνικό του προφίλ στο νεορεαλισμό, ενώ διακρίνονται στοιχεία που οδηγούν στον υφέρποντα φασισμό.

Θεωρεί ότι για την αναβάθμιση της Τουρκίας πρέπει να επέλθει πρώτα αλλαγή της νοοτροπίας της και της εξωτερικής της πολιτικής, με το λαό ενωμένο (προφανώς, αφού αποτελείται από διαφορετικές εθνότητες και νοοτροπίες) και εμφανίζεται κάθετα αντίθετος με την ανάδυση των μειονοτήτων, ενός της χώρας του (σελ.50). Ένας τρόπος παρεμποδισμού τους εκτός από τον καθορισμό των εννοιών είναι η δημιουργία και επιβολή κοινών σύμβολων και η σύγκλιση των πολιτιστικών ρευμάτων. Εξ αυτού προκύπτει ότι ο συγγραφέας εφαρμόζοντας το κλασικό ρητό «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» τείνει προς την χάραξη των εννοιών κατά το συμφέρον πλαίσιο (παρα-χάραξη). Όλα αυτά οδηγούν τη σκέψη του αναγνώστη στο Mein Kampf του Χίτλερ (το οποίο είναι και best seller στην Τουρκία τα τελευταία 2-3 χρόνια) αλλά και προβληματίζουν για το αν ο Νταβ. είναι πράγματι θρησκευόμενος ή χρησιμοποιεί τη θρησκεία ως μέσον του σκοπού του.

Σχετικά με την Αμερική, πιστεύει πως έχει χάσει πλέον την ηγετική πολιτικο-οικονομική πρωτοκαθεδρία διότι έχει ανοιχτεί σε πολλά μέτωπα ενώ αναδύεται η Ασιατική ισχύς, οπότε η ανασύσταση του Οθωμανικού κράτους πρέπει να στοχεύσει πρώτα το οικονομικο-πολιτικό πλαίσιο και κατόπιν να προχωρήσει στην επέκταση των στόχων με κατάληξη την Ρax Otomanica. Ορίζει την εθνικότητα σαν συμβατική ταυτότητα, πράγμα που σημαίνει ότι δεν αποδέχεται τη φυλετική καθαρότητα αλλά την ιδεολογικο-πολιτική.

Στη στρατηγική των ενεργειών του αυτοπροσδιορίζεται θαυμαστής του Clausewitz, ήτοι του μακροπρόθεσμου σχεδιασμού με τακτικές κινήσεις ελιγμών και ξαφνικές επιθέσεις - άλματα προς τη νίκη. Εδώ έχουμε ένα πολεμιστή πολιτικό σε μια παραλλαγή του γνωστού δόγματος του Πρώσου στρατιωτικού από το: «ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα» σε: «η πολιτική είναι η συνέχεια του πολέμου με άλλα μέσα».

Προβαίνει σε μια έκκληση της ενεργοποίησης της ελίτ της χώρας του στο δρόμο της πολιτικής βούλησης (σελ.71) και αναφέρει ότι η στρατηγική της ισχυροποίησης αποδίδει εθνική ταυτότητα. Πίσω από την επεκτατική πολιτική του, όμως, διακρίνουμε αυτό που φοβάται, τον κατακερματισμό της Τουρκίας (σελ.77). Ο συγγραφέας πέραν των άλλων προκύπτει και φοβισμένος άνθρωπος. Στη μνήμη μας έρχεται μια δημόσια φράση του «ή θα γράψουμε ιστορία ή θα μας συντρίψει η ιστορία». Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πίσω από τον Νταβ. υπάρχει φόβος.

Την ανάπτυξη της πολεμικής βιομηχανίας τη θεωρεί βασική παράμετρο για τη δημιουργία της ισχύος. Ο πληθυσμός παρουσιάζεται τώρα ως ο καταλύτης του συστήματος προς το όραμά του. Την αεροπορία τη θέλει σε ρόλο «μακρινού χεριού», ικανή για την εκτέλεση εξω-συνοριακών επεμβάσεων. Μέσα σε όλα προκύπτει ότι από το 1964 η Τουρκία ετοιμαζόταν για απόβαση στην Κύπρο (σελ. 85) και οι ενδείξεις είναι ότι προετοιμάζεται για κάτι ανάλογο στο Αιγαίο.

Αναφέρει ότι καθώς σε 30 περίπου χρόνια η Τουρκία θα έχει διπλασιάσει τον πληθυσμό της (θα έχει φτάσει στα 150 εκατομμύρια, περίπου), θα υπάρξει θέμα ζωτικού χώρου. Οι βασικές στρατιωτικές ανάγκες της καλύπτονται ήδη από την εγχώρια βιομηχανία, αλλά πρέπει να δοθεί έμφαση στα κενά, στη τεχνολογία και στις εξαγωγές. Επισημαίνει ότι ο Τουρκικός κόσμος εκτείνεται από την Αδριατική ως το Σινικό τοίχος, εκδηλώνοντας μια νοσταλγική επιθυμία (σελ.90).

Κατόπιν, αρχίζει να δημιουργεί το πλαίσιο της εξωτερικής πολιτικής της χώρας του, υπό την έννοια της ισχύος, των στόχων, της συμπεριφοράς και προπαντός της βούλησης. Αρχή του είναι η ελαστικοποίηση της εξωτερικής πολιτικής αναλόγως των περιστάσεων, με τη μελέτη διαφόρων σεναρίων όπου το ΥΠΕΞ με το Κέντρο Στρατηγικών Μελετών θα έχει τον πρωτεύοντα ρόλο στην κατεύθυνσή της, στην οποία εξωτερική πολιτικοί οφείλουν οι πάντες να είναι ενταγμένοι (υπερ-υπουργείο εξωτερικών). Η εθνοσυνέλευση οφείλει να νουθετεί τα πολιτικά κόμματα και την αντιπολίτευση(!) στο δρόμο της εθνικής ιδέας, ενώ τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα τα θέλει όχι ως μέσα επαγγελματικής κατάρτισης αλλά φορείς πατριδογνωσίας (σελ. 97).

Όσο προχωράμε, τόσο μας εκπλήσσει, δυσάρεστα, συνυπαρχούσης της θέσης που βρισκόμαστε σήμερα και τη γειτονία μας, πόσο μάλλον που στα πρότυπά του έχουν προστεθεί οι Fukuyama[13], Brenzinsky[14], Kissinger[15]. Ο Νταβ. χρησιμοποιεί όλη την αφρόκρεμα της μονόπλευρης σε κατεύθυνση πολιτικο-επεκτατικής διανόησης σ’ ένα στρατηγικό προγραμματισμό, όχι για να στηρίξει τις θέσεις του αλλά για να στηριχθεί επάνω τους και να τις πραγματώσει.

Σε σχέση με την πολιτική του παρελθόντος, απορρίπτει τις πρακτικές που εφαρμόστηκαν που είχαν σαν αποτέλεσμα την απώλεια εδαφων, θεωρώντας χειρότερη συμπεριφορά όλων την αδράνεια. Διάκειται ευμενώς στα πρότυπα του Μεχτέρ [16], υπό την έννοια της ανάκτησης των χαμένων εδαφών, κι εκφράζει ανησυχία για το ότι σβήνει η Τουρκική κληρονομιά σε Βουλγαρία και Ελλάδα. Τα θρησκευτικά κτίσματα και τους μουσουλμάνους της Ευρώπης τα θεωρεί ζώντα στοιχεία της ζωής του Τουρκικού έθνους, και τους Βόσνιους ως τα πιο προωθημένα κατάλοιπα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στην Ευρώπη. Εμμέσως πλην σαφώς, λέει ότι, καθόσον πας Ευρωπαίος μουσουλμάνος = Τούρκος, η υπεράσπιση των εδαφών αυτών πρέπει να καλύπτεται από την ενεργή Τουρκική διπλωματία και την εμφανή στρατιωτική ισχύ.

Επομένως, η άμυνα των εδαφών της Κων/πολης - Θράκης ξεκινά από την Αλβανία και τη Βοσνία (σελ.106), ενώ του Καύκασου από το Γκρόζνι (Τσετσενία).Τα χρόνια της Οθωμανικής παρουσίας θεωρεί ότι δημιουργούν πάγια κεκτημένα δικαιώματα. Παραταύτα, είναι αντίθετος σε πάσης φύσεως εθνικιστικές εξάρσεις και ρητορείες, υποστηρίζοντας την πολιτική του Σιωπηλού Δρόμου. Αναφέρεται πάλι στην Τουρκική ελίτ που οφείλει να έχει ανάλογης φύσεως οράματα προερχόμενα από τη λαϊκή βούληση. Εδώ, όμως, αυτοαναιρείται, καθόσον έχει ήδη αναφέρει ότι ο λαός πρέπει να γαλουχείται κατευθυνόμενα εθνικο-πολιτικά σε όλο το φάσμα της ζωής του, ακόμα και στα πανεπιστήμια.

Απαλλαχθείτε από το διχασμό της προσωπικότητας μεταξύ Ασίατη κι Ευρωπαίου, λέει κατόπιν στο λαό, αυτοαναιρούμενος έτσι εισέτι περισσότερο όσον αφορά τη βούληση, μπαίνοντας στον τομέα της ψυχολογίας, όπου για να γίνει κατανοητός χρησιμοποιεί παραδείγματα απο το ποδόσφαιρο και την πάλη. Σιωπηλός δρόμος- προετοιμασία - σύστημα - πίστη - νίκη, προκύπτει το πλαίσιο της προπονητικής του, γενόμενος έτσι κόουτς μιας ομάδας με ένδοξο παρελθόν και όνομα όπου ήλθε καιρός να ξαναβρεθεί στις υψηλότερες θέσεις της βαθμολογίας. Αναφέρεται απαξιωτικά στις χώρες χωρίς οράματα (αλήθεια, τι θα γινόταν αν είχαν ανάλογα οράματα όλες τους;) και προτείνει την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική απαλλαγμένη από ανασταλτικούς παράγοντες.

Πιστεύοντας ότι συνθέτει το πλαίσιο της πολιτικής που θ’ ακολουθήσει η χώρα του τον 21 αιώνα, ξεκινάει απο μιαν ανάλυση της εθνικής ταυτότητας των χωρών της Δύσης που τη θέλει να προέρχεται από την εκμετάλλευση και τις ενδο-Ευρωπαϊκές διαφορές. Στο θέμα της ενοποίησης της Ευρωπαϊκής συνείδησης συνέβαλε η Τουρκική πολιορκία της Βιέννης (σελ.119), λέει.

Σχετικά με την εθνική ταυτότητα της Τουρκίας, αυτή βασίζεται στη θρησκεία. Κρίνει πως η ένταξή της στο ΝΑΤΟ είχε αντίτιμο την αποξένωσή της από τον μουσουλμανικό κόσμο (σελ.126). Αναφέρει τον Ελληνο-Τουρκικό πόλεμο (1920-22) ως αποικιοκρατικό αγώνα της Ελλάδος, πράγμα που συνεχίζεται κι εντός του ΝΑΤΟ ως ενδοπαραταξιακός ανταγωνισμός. Η (φιλελληνική) στάση του Τζόνσον (και αργότερα του ΝΑΤΟ) στο θέμα της Κύπρου έκανε την Τουρκία να στραφεί (και) προς τον Ανατολικό συνασπισμό. Παραταύτα, η χώρα του με τη ΝΑΤΟική της κατεύθυνση αποξενώθηκε από τον ισλαμικό κόσμο, αλλά ήλθε η ώρα αυτό ν’ αλλάξει. Η διαμορφωθείσα κατάσταση της δίνει τη δυνατότητα να επαναπροσδιορίσει το ρόλο της και μεταβληθεί σε μια περιφερειακή υπερδύναμη, ικανή να δράσει στη Βοσνία, στο Αζερμπαϊτζάν ως στα βάθη της εύφορης ημισελήνου, κατ’ αρχάς.

Ως εκ τούτου, η Τουρκία καλείται να μεταβληθεί σε μια δύναμη κατά τα πρότυπα του παρελθόντος, ανταγωνίστρια των μεγάλων δυνάμεων. Θεωρεί ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να της δημιουργήσει ουσιαστικά προβλήματα λόγω της μικρής της ενδοχώρας (τα στρατηγικά σημεία της οποίας προφανώς βρίσκονται μέσα στην ακτίνα δράσης του Τουρκικού πυρός). Παρότι οι μεγάλες δυνάμεις αντίκεινται στη γεωπολιτική επέκταση των άλλων κρατών (π.χ. εμπάργκο Τουρκίας λόγω Κύπρου το 1975 , Αργεντινής λόγω Φόκλαντ το 1982, Ιράκ λόγω εισβολής στον κόλπο το 1991), η Τουρκία δρώντας στην περίπτωση της Κύπρου ρεαλιστικά[17], πέτυχε. Ομοίως θεωρεί ότι η επέκταση της χώρας του κατά ανάλογο τρόπο και προς άλλες περιοχές εντάσσεται στη πραγματιστική πολιτική.

Κρίνοντας τις μεγάλες οικονομικές δυνάμεις - ηττημένες του Β΄ παγκ. πολέμου - Γερμανία και Ιαπωνία, προκύπτει ότι ο οικονομικός παράγων αποτελεί το πρώτο βήμα για την απόκτηση της ισχύος. Επισημαίνει ότι η χώρα του πρέπει να κρατηθεί μακριά από το «χάος» (σελ.137) των διαφωνιών των πολιτικών απόψεων, ακολουθώντας μια νέα οικονομική, στρατηγική και γεωπολιτική πορεία.

Τη βάση της ρεαλιστικής κατεύθυνσης της πολιτικής της χώρας του την ορίζει με βάση τα πρότυπα του παρελθόντος, θεωρώντας τον Κεμάλ έναν εξ ανάγκης πολιτικό καθοδηγητή προς τη Δύση, ανταποκρινόμενο σε μια περιπτωσιακή συγκυρία. Υποστηρίζει την κατεύθυνση του παν-Τουρανικού εθνικισμού του Γιουσούφ Ακτσουρά[18] (σελ.145) ενώ η εφαρμογή του νέο-Οθωμανισμού θεωρεί ότι αρχίζει από τον Οζάλ[19]. Για πρώτη φορά αναφέρεται το Ισραήλ ως αντι-ισλαμικός παράγοντας συνδεδεμένο με την στρατιωτική φιλοδυτική Τουρκική ηγεσία (σελ.153). Για την απόσβεση του χάους που πιθανόν να προέλθει απο μια ανακύκλωση πολιτικών παθών, συστήνει την προώθηση του μουσουλμανισμού και την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική επί ενός άξονα, τον νεο-Οθωμανισμό.

Πρώτο μέλημα της πολιτικής της Τουρκίας είναι να γίνει γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσης, κατά τα πρότυπα των χαλιφάτων της Ανδαλουσίας και των Ινδιών[20], θεωρώντας ότι ο ισχυρός ισλαμικός παράγων επέδρασε καταλυτικά στην Αναγέννηση της Δύσης (συσχετίζοντας Αραβικό και Οθωμανικό πολιτισμό) (σελ.158). Κλείνοντας το πρώτο μέρος του βιβλίου του, αυτοαναιρείται πάλι, λέγοντας ότι η Τουρκία πρέπει να αναμορφωθεί σ’ έναν άξονα πολιτικής που θα τροφοδοτείται από την ελευθερία της σκέψης, ενώ προηγούμενα έχει δις αναφέρει πως τα πάντα, ακόμα και στην εκπαίδευση θα είναι μονολιθικά (πατριδογνωσία - νεοοθωμανισμός). Αλλά, ελευθερία της σκέψης σ’ ένα μόνον άξονα δεν γίνεται, για να φτιαχτεί η μηχανή του πλουραλισμού χρειάζονται πολλοί άξονες.

Με την ολοκλήρωση του πρώτου μέρος του βιβλίου, στον αναγνώστη δημιουργείται ένα λευκό σαν μισοφέγγαρο ερωτηματικό σε κόκκινο φόντο. Πού το πάει; Μέχρι πού θα φτάσει; Ό,τι αναφέρει είναι περικάλυμμα μιας κατάστασης ενότητας κι επεκτατισμού, όπου για να μη διαλυθεί η Τουρκία ενισχύεται μια ιδεολογία. Χτίζεται το εθνικό συμφέρον για να επιβιώσει μια ιδεολογία επεκτατισμού. Ο συγγραφέας φοβίζει και φοβάται. Στο βάθος της σκέψης του Νταβ. ελλοχεύει, έντονα μα και διακριτά, ο θάνατος…


ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ : ΤΟ ΘΕΩΡΗΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

Μας εκπλήσσει ευχάριστα που ο συγγραφέας ξεκινάει τη θεωρητική μελέτη του πλαισίου της συμπεριφοράς των λαών χρησιμοποιώντας τον Braudel[21] - εξάλλου πώς θα μπορούσε να κάνει αλλιώς ως μορφωμένος ανθρωπος που είναι - αλλά έχει Οθωμανική κατεύθυνση, υποπίπτοντας μάλλον στη Br(a)udeloποίηση καθώς μετακυλεί σε Ασιατική την Ελληνική κουλτούρα. Παραταύτα, κάνει μια αξιόλογη στοχευμένη εκ των προτέρων μελέτη πάνω σε Μουσουλμανο-Τουρανικά πρότυπα, επεκτεινόμενος σε μια ακαδημαϊκού τύπου διαλεκτική φιλολογία (σελ.163-171). Μέσω της χαρτογράφησης προσπαθεί να επιδείξει τη μισή υδρόγειο - αν όχι ολόκληρη - ως Τουρανική κτήση.

Κατόπιν, αρχίζει να αναπτύσσει τη θεωρία του ζωτικού χώρου
(lebenstaum)[22] - εκκινώντας από τον Δαρβινισμό του Ratzel[22] και μεταφερόμενος μέσω της χαρτο-γεωγαφίας στον Kjellen [23] της γεωπολιτικής συμπεριφοράς, παρουσιάζει το πιο δυσάρεστο ίσως από ανθρωπιστικής πλευράς εδάφιο και το πιο ενδιαφέρον συνάμα πολιτικό κείμενο του νεο-ρεαλισμού. Η Τουρκία, ως οργανικό μόρφωμα, σε σχέση με τον πληθυσμό της ο οποίος αυξάνεται με ταχείς ρυθμούς, πρέπει να φροντίσει για την επέκταση του χώρου της επιβίωσής της.

Περνώντας από το γεωπολιτικό πλαίσιο της Δυτικής κουλτούρας ή πολιτισμού το χρησιμοποιεί ως δίκαιο λόγο - δικαιολογία για να στηρίξει την εξάπλωση του ζωτικού χώρου της πατρίδας του. Στην ουσία πρόκειται περί μιας αξιόλογης Αριστοτελικής κατεύθυνσης μελέτη επεκτατικής συμπεριφοράς της χώρας του. Από μιαν άλλη σκοπιά, όμως, προκύπτει η έλλειψη αξιόλογης κριτικής ικανότητας στη εμβάθυνση στην εμβιοπολιτική συμπεριφορά του μορφώματος της Δαρβινικής εξελικτικής θεωρίας του, αποδεικνυόμενος φτωχός να διακρίνει το συμβιωτικό «είναι» από το ανταγωνιστικό «φαίνεσθαι» (αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα που απαιτούν γνώση Παρμενίδη[25] ή έστω Μάργκουλις[26]). Όλη η μελέτη του, πάντως, και η παράθεση των βολικών γι’ αυτόν σημείων στοχεύει να στηρίξει τις θέσεις του, λέγοντας με τον τρόπο του (στις μεγάλες δυνάμεις) ότι «κι εσείς τα κάνατε, τώρα ήλθε η σειρά μας». Κοινώς, χρησιμοποιεί την επιστήμη όχι για την επιστήμη αλλά για εθνικό νεποτισμό. Γενικότερα παραδεκτό πάντως είναι, ότι παρουσιάζεται γνώστης της εμβιοπολιτικής συμπεριφοράς, αλλά φαινομενολογικώς.

Θεωρεί την πολιτική του Ιράν ως ένα αξιόλογο πιλοτικό πρόγραμμα ανάσχεσης του Δυτικού επεκτατισμού στον Ασιατικό χώρο που θα επανακαθορίσει τη στάση των Ασιατικών λαών έναντι της Δύσης.

Ακολουθεί μια ανάλυση της κατάστασης που προέκυψε από τη διασάλευση της τάξης των περιοχών γύρω της Τουρκίας λόγω της πολιτικής των μεγάλων δυνάμεων. Η χώρα του οφείλει να μπει πλέον ενεργά στο παιχνίδι. Ο πληθυσμός και η θέση της είναι τα ατού της. Η «ομπρέλα ασφάλειας» έχει γι’ αυτήν μεγάλη σημασία. Από τη δυναμική των αλλαγών που παρατηρούνται στις περιοχές αυτές «του γεωπολιτικού κενού» όπως τις ονομάζει, συστήνει την ευρύτερη δυναμική συμπεριφορά της χώρας του κατανεμημένη σε 3 ομόκεντρους κύκλους περί αυτήν. Ο πρώτος κύκλος, πεδίο της ισχυρότερης δυναμικής συμπεριφοράς, περιλαμβάνει τις κοντινές περιοχές, ο δεύτερος τις μακρύτερες, ενώ ο τρίτος τις απόμακρες. Το γεγονός ότι εξετάζει περιοχές και όχι χώρες, είναι ακόμη ένα σημάδι ότι θεωρεί τα σύνορα ρευστά.

Στον πρώτο κύκλο της έντονης δυναμικής συμπεριφοράς, ο οποίος μας ενδιαφέρει περισσότερο, (Καύκασος, Θράκη, Αιγαίο, Ελληνική χερσόνησος, Αδριατική, Μέση Ανατολή, Μεσοποταμία) οι «Τουρκικές» μειονότητες αποτελούν τα σημαντικότερα σημεία στήριξης της νέο-οθωμανικής πολιτικής του (σελ.200).

Στα Βαλκάνια, η επέκταση της χώρας του προς την Αλβανία και την Βοσνία θεωρείται σημαντικής αξίας. Γενικότερα, έμφαση πρέπει να δοθεί στον καθορισμό του πλαισίου των δικαιωμάτων των μειονοτήτων με δυνατότητα επέμβασης της Τουρκίας όταν απαιτηθεί - ειρηνικά ή μη- όπως έγινε στην Κύπρο. Το ότι υπάρχουν μειονότητες στη χώρα του, όπως εθνικές (Κούρδους) ή θρησκευτικές (Αλεβίτες[27],) δεν τον απασχολεί. Τον απασχολεί όμως το πατριαρχείο της Κων/πολης και η «Ρωμαίικη» κυβέρνηση της Κύπρου. Σημαντικό θεωρεί να ενισχυθεί το Ισλαμικό βαλκανικό τόξο Αδριατικής – Δούναβη αποκόπτοντας με το Θρακικό βέλος του Ελλάδα και Βουλγαρία, στοχεύοντας κατά την Ευρώπη (Γερμανία).

Στον Καύκασο, πρέπει να υπάρξει φραγή στη Ρωσική επεκτατική πολιτική (π.χ. Αρμενία) κι εξετάζει την Αρμενο-Αζερική σύγκρουση. Το Αζερμπαϊτζάν στον Καύκασο το θεωρεί ότι την Αλβανία στα Βαλκάνια, προωθημένο ισχυροποιητικό παράγοντα και στρατηγικό εταίρο. Εκ των πραγμάτων συνάγεται ότι τις χώρες αυτές τις προορίζει για προτεκτοράτα (σελ.207).

Στη Μέση Ανατολή, προβαίνει σε μια ιστορική αναδρομή «ala Tourka», θεωρώντας πως η Οθωμανική κυριαρχία σε στεριά και θάλασσα στην περιοχή ευθύνεται για την ανακάλυψη της Αμερικής. Η περιοχή της εύφορης ημισελήνου (Μέση ανατολή – Αραβικές χώρες) προκύπτει σημαντική και λόγω πετρελαίου, «πεδίο σοβαρού οικονομικού ανταγωνισμού και πολιτισμικής πόλωσης που παράγει στρατηγικά αποτελέσματα» (κατά λέξη), αλλά με αδικημένο τον ισλαμικό κόσμο στον οποίο η μουσουλμανική Τουρκία πρέπει να ηγείται (σελ.220).

Προσπαθεί να αντικρούσει τον Huntington για τις αντιτουρκικές πολιτιστικές θέσεις του στη θεωρία περί Σύγκρουσης των Πολιτισμών. Αναφέρεται, για να επιδείξει την ανωτερότητα της χώρας του, στο σχέδιο συνεργασίας των χωρών της Νοτιο-Ανατολικής Ασίας (GAP) που έχει εκπονήσει η Τουρκία, καθώς και στην υποστήριξη της Συρίας έναντι του Ισραήλ για την πολιτική των υδάτων του Γκολάν. Όμως, δεν αναφέρει ότι η Τουρκία ως κλειδοκράτωρας των πηγών του Ευφράτη έκανε πρώτη πολιτική με το νερό. Μέσα σε όλα επαναπροσδιορίζει τη σχέση της χώρας του με το Ισραήλ για το Παλαιστινιακό.

Υπονοεί ότι η Τουρκία, μητέρα πατρίδα μιας ευρύτερης περιοχής, πρέπει να αποτινάξει το Κεμαλικό δόγμα αντικαθιστώντας το με το νέο-Οθωμανικό. Στρέφεται κατά του Ελληνο-Βουλγαρικού μπλόκ Ελλάδος εξισορροπώντας το με Αλβανο-Βοσνιακό. Πέραν αυτών, θεωρεί το οικονομικό πάρε-δώσε και τα κοινά στοιχεία των λαών ως παράγοντα ειρήνης κι ευημερίας, συνδέοντάς τα με τον προγενέστερο - κατ’ αυτόν- ανθρωπιστικό(;) ρόλο της Τουρκίας.

Ειδικότερα για την Ελλάδα, θεωρεί την Ελληνική διπλωματία «δαμόκλειο σπάθη» για την Τουρκία (σελ.232). Ο πολιτισμός και η οικονομία, ξανά-αναφέρει, εξομαλύνουν τις διαφορές των λαών, προωθώντας προς εδραίωση εμπιστοσύνης ένα σχέδιο ειρήνης και ανάπτυξης (χωρίς να το προσδιορίζει). Εδώ αρχίζει και το δόγμα «μηδενικά προβλήματα με τους γείτονες». Ο στόχος του είναι να αυξηθεί η εξάρτηση των Δωδεκανήσων από τη μικρασιατική ηπειρωτική πλάκα στην οποία ανήκουν γεωφυσικά (σελ.235). Την κατάσταση της Τουρκίας με την Ελλάδα (και τη Συρία) την παρουσιάζει σαν να προπονείται ένας παλαιστής μεγάλων βαρών για κατηγορία μικρότερων βαρών. Κατ’ ουσίαν υποβαθμίζει τις δυο αυτές χώρες ως υποδεέστερα στοιχεία – μορφώματα- ελάσσονος δυναμικού που πρέπει να αντιμετωπίζονται με πολιτική «αφ’ υψηλού» (σελ.235). Αυτό όμως δεν συμβαίνει, λέει με παράπονο, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να σέρνει την Τουρκία (θα λέγαμε σαν παλαιστή του σούμο από τη μύτη) σε οργανισμούς της Δύσης (ΟΗΕ, ΝΑΤΟ,), έχοντας καταφέρει να εισέλθει (προφανώς χαριστικά και απρόβλεπτα) στην ΕΕ. Αναφερόμενος στην Κύπρο, απειλεί με μέτρα σκληρότητας σε κάθε είδους γεγονός που θα βλάπτει ή θα δημιουργεί εμπόδια στην πολιτική των μεγεθών της χώρας του.

Για την πολιτική των θαλασσών, οι εγγύς της Τουρκίας θάλασσες (Εύξεινος, Α. Μεσόγειος, Περσικός, Κασπία) καθώς και τα μεγάλα ποτάμια θεωρούνται ζωτικής σημασίας στρατηγικός παράγων. Αναφέρει ότι η Κων/λη παρήκμασε διότι έχασε τον Εύξεινο Πόντο και τη Μεσόγειο. Κάνει μια αναδρομή της αξίας των θαλασσών από τον στρατηγό του Ιουστινιανού Βελισάριο έως τον ναύαρχο Χάιρεντίν πασά ή Βαρβαρόσα. Η κατάρρευση του Τουρκικού κράτους θεωρεί πως άρχισε από το Ναβαρίνο (1827). Υπήρξε ολέθριο σφάλμα που τα Δωδεκάνησα δεν καταλήφθηκαν από τους Τούρκους μετα την αποχώρηση των Γερμανών (όπως τους το πρότειναν με τη λήξη του Β΄ παγκ. πολέμου), διότι δεν ήθελαν να δυσαρεστήσουν τους Άγγλους, λέει. Διαμαρτύρεται εν συνεχεία για το ότι η Ελλάδα τα έχει στρατιωτικοποιήσει, παραβιάζοντας τη συνθήκη των Παρισίων του 1946. Κατά τον τρόπο αυτό προβαίνει σε μια νύξη νομιμότητας για μια επέμβαση της χώρας του εκεί (εάν συνυπάρξουν και πρόσθετοι παράγοντες), θεωρώντας την κρίση των Ιμίων (Καρντάκ) «το πικρό τιμολόγιο» της πληρωμής των σωρευμένων λαθών της πολιτικής του παρελθόντος (σελ.244).

Η τάση της Ρωσίας να κατέλθει στις θερμές θάλασσες του Νότου ήταν που οδήγησε την Τουρκία στο Δυτικό συνασπισμό (σελ.246), λέει, αναθεωρώντας πάλι έμμεσα την αρχή του Κεμαλισμού. Η προσπάθεια της Ρωσίας να περιορίσει την Τουρκία ήταν που προώθησε τις Ελληνικές θέσεις για Αιγαίο και Κύπρο. Η υδάτινη πολιτική της Τουρκίας πρέπει να στοχεύει και στους ποτάμιους δρόμους του Ανατολικού συνασπισμού (Δούναβης- Βόλγας κ.λπ.) που βρίσκονται εμπορικά υποβαθμισμένοι. Αναφερόμενος στην Κύπρο, τη θεωρεί στρατηγικό σημείο για την πολιτική της επέκτασης της χώρας του στον υγρό στοιχείο, και για το λόγο αυτό δεν μπορεί να εγκαταλειφθεί. Αντίθετα, η πολιτική των θαλασσών όπως και των ποτάμιων οδών πρέπει να γίνει πιο δυναμική και εκτενής (σελ.251).

Επικεντρωμένος σε Αιγαίο - Κύπρο, η Τουρκία που ο άμεσος ορίζοντάς της φτάνει στο Σουέζ, δεν μπορεί να δεχθεί τη Ρωμαίικη (Ελληνιστική) διοίκηση της Κύπρου (σελ.267). Τα νησιά του Αιγαίου τα κατατάσσει σε ομάδες – στρατηγικά περάσματα μεγάλης γεωπολιτικής αξίας, από του οποία η Τουρκία βρίσκεται ζωσμένη και απειλούμενη. Η επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας από 6 σε 12 μίλια αποκόπτει εντελώς την Τουρκία στις θαλάσσιες διεξόδους, μπλοκάροντας τις προοπτικές της, από μια Ελλάδα που ενώ θα έπρεπε να είναι πολύ ευχαριστημένη με αυτά που έχει, την περιορίζει ασφυκτικά και άλλο, και βάσει των νησιών αυτών ακόμη και από αέρος. Τα νησιά του Αιγαίου τα αποκαλεί «πολιορκία της Τουρκίας» (σελ.269), την κρίση των Ιμίων αποτυχία της Τουρκικής διπλωματίας που εμφανίστηκε με μη ξεκάθαρη θέση με αποτέλεσμα να βγουν κερδισμένες οι ΗΠΑ, ενώ η στάση της Ελλάδας ήταν κωμική για την κρίση που η ίδια είχε προκαλέσει (σελ.273). Θεωρεί τις μεσολαβητικές - ειρηνευτικές αποστολές των ΗΠΑ ως μια νεα τύπου πολιτική ισχυροποίησής τους.

Σχετικά με τη στρατηγική θέση της Κύπρου, τη θεωρεί κομβικής αξίας καθώς βρίσκεται σε σημείο ένωσης 3 ηπείρων (Αφρικής, Ασίας, Ευρώπης). Αναφέρει ότι εντάχθηκε στην Ε.Ε. λόγω των συμφερόντων της Γερμανίας. Θεωρεί τους πυραύλους S- 300 (παραγγέλθηκαν το 1996- δεν εγκαταστάθηκαν) σοβαρή απειλή για την πολιτική πετρελαίου που εξασκεί η χώρα του από την απέναντι Αλεξανδρέττα. Η Ελλάδα και η Συρία αλληλο-συνεργαζόμενες, αποκόπτουν την Τουρκία και η Κύπρος είναι το «εργαλείο» αυτής της αποκοπής (σελ.277) με τη Ρωσία να θέλει να λάβει μέρος στο παιχνίδι, κάνοντας αναφορά για τη στήριξη των Κούρδων και τον Οτσαλάν. Η προστασία του μουσουλμανικού στοιχείου και η γεωστρατηγική σημασία του νησιού, αποτελούν τους δυο άξονες κατεύθυνσης της Τουρκικής πολιτικής στη Κύπρο, σημαντικότερος όμως είναι ο δεύτερος (θέση του νησιού). Ακόμα και αν δεν υπήρχε ούτε ένας μουσουλμάνος στο νησί, η Τουρκία έπρεπε να διατηρεί ενεργό το Κυπριακό ζήτημα (σελ.279), λέει. Η Κύπρος και τα Δωδεκάνησα για την Τουρκία είναι ό,τι η Κούβα και τα νησιά της Καραϊβικής για την Αμερική, παραπέμποντας στο ότι η Τουρκία ακόμα και αν δεν είχε μουσουλμάνους εκεί θα έπρεπε να τους εφεύρει. Τα λόγια του αυτά δίνουν άλλη διάσταση στο κύμα των λαθρομεταναστών (καθώς είναι μουσουλμάνοι) που προωθούνται από τα παράλια της Τουρκίας (και όχι από αυτά μόνο), αρνούμενη επίμονα να τους πάρει πίσω (και γιατί να τους πάρει; Όσοι περισσότεροι μουσουλμάνοι είναι στην Ευρώπη τόσο καλύτερα για την Τουρκία).

Για τον Περσικό και την Ινδία, η χώρα του πρέπει να τρέφει φιλοδοξίες διείσδυσης λόγω των θρησκευτικο-πολιτιστικών δεσμών που έχει. Κατόπιν, εξετάζει το γεωστρατηγικό άξονα που ξεκινάει από την Τουρκία και καταλήγει στην πετρελαιοπαραγωγό Κασπία.

Οι Τουρκόφωνες περιοχές, όπως το Αζερμπαϊτζάν, Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν, Τουρκμενιστάν, αποτελούν τον αντι-Ρωσικό άξονα της Τουρκικής πολιτικής, όπου από τη μια πρέπει να υποστηριχθούν οι χώρες αυτές στις δημοκρατίες τους και από την άλλη να υπάρξει προσέγγιση με τη Ρωσία αλλά και το Ιράν για το κοινό συμφέρον.

Για την πιο μακρινή περιοχή της Ασίας, γίνεται μια κριτική για την πολιτική που εξασκούσε η χώρα του εκεί κατά τα τελευταία 60 χρόνια, η οποία εκτός από τη συμμετοχή της στον πόλεμο της Κορέας δεν είχε να επιδείξει κάτι σημαντικό. Η πολιτική της περιοριζόταν σε χώρες που γειτόνευε ενώ τα προβλήματα με την Ελλάδα την αποπροσανατόλιζαν.

Αναλύει τη γεωστρατηγική θέση της Αιγύπτου, Ιράν, Ινδίας, Ουκρανίας, σε σχέση με την πολιτική των συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων κι εξετάζει τα πλαίσια της συμπεριφοράς της πολιτικής της χώρας του.

«Το διηνεκές κράτος των Οθωμανών καταστράφηκε από τους δυτικούς βαρβάρους», λέει κατόπιν (σελ.303), όπως συνέβη στην πρόσφατη περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας- Σεράγιεβο. Τη διχασμένη ταυτότητα της Τουρκίας να βρίσκεται μεταξύ Ανατολής και Δύσης προσπαθεί να τη μετακυλήσει σαν υπαρκτή μεν αλλά παράγοντα εμπλουτισμού του Δυτικού πολιτισμού. Παραταύτα, απαιτείται επαναπροσδιορισμός της πολιτικής της, τόσο στην Ευρώπη, Ασία, Β. Αφρική, όσο κι ευρύτερα, απο τον Ατλαντικό έως τις στέπες της Ρωσίας.

«Μεταστρέψτε την έννοια της Ευρώπης», λέει κατόπιν στους συμπατριώτες του. Η Ευρώπη πρέπει να εξετάζεται με επίκεντρο την κουλτούρα μας και να επαναπροσδιοριστεί ως φεουδαλικο - καπιταλιστικό μόρφωμα. Η Τουρκία με το κοινωνικο - πολιτικό πρόσωπο πρέπει να εισδύσει σε αυτήν μέσω των διεθνών οργανισμών (ΝΑΤΟ, ΕΕ, ΟΑΣΕ κ.λπ.) και να την επαναπροσδιορίσει. Στην ουσία, εννοεί, «πίσω στις αρχές της καταγωγής μας για να τις μεταλαμπαδεύσουμε στο Ευρωπαϊκό μέλλον της Τουρκίας, ώστε να μετατραπεί σε Τουρκικό μέλλον της Ευρώπης». Αυτό, θα ξεκινήσει από τη Θράκη, Αλβανία και Βοσνία. Τις μουσουλμανικές περιοχές των Βαλκανίων τις θέτει ως την εμπροσθοφυλακή και τον πολιορκητικό κριό του.

Η Τουρκία, λόγω των συγγενικών σχέσεων που έχει με λαούς από τον Καύκασο ως τις στέπες της Ασίας και του κράματος λαών που περιέχει, πρέπει να προσδιορίσει ανάλογα την πολιτική της. Το άνοιγμά της προς εκεί που βρίσκονται οι ρίζες της θα συντελέσει προς την αναβάπτιση της δύναμής της προς την επιβολή της ευρύτερης ισχύος.

Προβαίνει σε ανάλυση των πολιτικών και γεωστρατηγικών καταστάσεων στις Τουρανικές περιοχές του γεωστρατηγικού κενού σε σχέση με την πολιτική των μεγάλων δυνάμεων και ειδικότερα της Ρωσίας, προσπαθώντας ν’ αποδείξει ότι είναι προς το συμφέρον όλων τους η παρουσία της χώρας του εκεί. Την κάτω των Δαρδανελίων θάλασσα (Αιγαίο- Μεσόγειο), τη χωρίζει σε στρατηγικές ζώνες, θεωρώντας ότι καθώς η Τουρκία έχει τις μεγαλύτερες ακτογραμμές (των νησιών δεν φαίνεται δεν τις προσμετράει) πρέπει να υποστηριχθεί και στην ανάλογη θαλάσσια πολιτική της (σελ.335).


ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ : Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ

Εξετάζοντας πρακτικά τα πλαίσια των προοπτικών της Τουρκίας, τη θεωρεί καταρχάς παραμελημένη απο τον τρόπο που της συμπεριφέρονται οι μεγάλες δυνάμεις και δη οι Ευρωπαϊκές στην επεκτατική πολιτική τους. Κατακρίνει τις στρατιωτικές επεμβάσεις της Αμερικής, με η άνευ τον μανδύα του ΝΑΤΟ. Για την κρίση του Κόσσοβου θεωρεί ότι οι μεγάλοι οικονομικοί οργανισμοί, όπως το ΔΝΤ, η Παγκόσμια Τράπεζα κ.λπ., προωθούν τα συμφέροντα τους μέσω του ΝΑΤΟ, ΟΗΕ, κ.λπ. πολιτικών οργανισμών (αλληλεξάρτηση πολιτικών - οικονομικών οργανισμών) ειδικά στα πεδία του γεωπολιτικού κενού (εδώ αποκτά ιδιαίτερη σημασία η συμφωνία της Ελλάδος με τη Ρωσία για το φυσικό αέριο, το veto για είσοδο της ΦΥΡΟΜ στο ΝΑΤΟ και ότι επακολούθησε).

Η Τουρκία, αναγκασμένη να παίζει εκ των πραγμάτων διπλό και δύσκολο ρόλο, πότε ως χώρα με τις ανάγκες της και πότε ως όχημα του ΝΑΤΟ, πρέπει να έχει και τον ανάλογο λόγο στη χάραξη της Ευρωπαϊκής πολιτικής, και όχι να αντιμετωπίζεται σαν δευτεροκλασάτος εταίρος προορισμένος μόνο για τα συμφέροντα της Ευρώπης και του ΝΑΤΟ (σελ.363).

Παρότι η Τουρκία είναι μεγάλη χώρα και μέλος της Δυτικής συμμαχίας, δείχνει να υπολογίζει σοβαρά τον Ελληνο-Βουλγαρικό άξονα με πιθανή τη συνδρομή της Ρωσίας (Σλαβο-Ορθόδοξος άξονας). Θεωρεί πολιτικό σφάλμα την στάση που κράτησε η χώρα του για την επανένταξη της Ελλάδος στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ. Εν κατακλείδι, προσδοκά τον αναμενόμενο ηγετικό ρόλο της Τουρκίας σύμφωνα με αυτά που προσφέρει στη Δυτική συμμαχία, αναμένοντας τουλάχιστον τη διοίκηση της Ανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ. Παραταύτα, αν και θεωρεί τις σχέσεις Ρωσίας - Τουρκίας ως ιδιαίτερα ευαίσθητες, της τείνει κλάδο ελαίας - απεμπλοκή από το παρελθόν - και βούληση συνεργασίας.

Θεωρεί ότι ο ΟΑΣΕ (Οργανισμός Ασφαλείας και Συνεργασίας της Ευρώπης) πρέπει να ισχυροποιηθεί και ν’ αναθεωρηθεί στην ιδεολογία του , σε μια ρεαλιστική πολιτική για την ειρήνη. με αναβαθμισμένο το ρόλο της Ρωσίας Ο Οργανισμός της Ισλαμικής Διάσκεψης πρέπει επίσης να αναβαθμιστεί αποτελώντας ισχυρό μέσον πολιτικής του Ισλάμ, με ηγετικό το ρόλο της Τουρκίας, κατά τα πρότυπα της Χρυσής Ορδής [28] (σελ.383).
Ο Μουσουλμανικός κόσμος πρέπει να μπει πλέον στον 21 αιώνα, λέει κατόπιν, κάνοντας μια πολιτιστική επίθεση στις ΗΠΑ, Ρωσία κι Ευρώπη, θεωρώντας ότι η χώρα του έχει ήδη εισέλθει στη νέο-ισλαμική εποχή[29]. Χρησιμοποιεί τον Fukuyama με το Τέλος της Ιστορίας (του Δυτικού καπιταλισμού) ως στήριγμα για το ότι πράγματι ο Δυτικός πολιτισμός έφτασε στην έκπτυξή του και μοναδική διέξοδος γι’ αυτόν είναι το μπόλιασμά του με τον Ισλαμισμό, λέγοντας παράλληλα ότι όλες οι μουσουλμανικές χώρες δεν είναι ίδιες. Αναφέρει την Τουρκία ως λίκνο του πολιτισμού, όπως και την Ινδία. (σελ. 391), με το Δυτικό κόσμο να έχει αναπτυχθεί στην περιφέρειά τους. Η σχέση Τουρκίας - Ισραήλ αποτελεί τροχοπέδη για την επέκταση της ταυτότητάς της, όπως και η στάση της στο Κυπριακό το 1975 (καταδικαστικές αποφάσεις και εμπάργκο). Για την απόκτηση του προφίλ της θεωρεί πως η χώρα του αφού πρώτα παραδειγματιστεί απο τα λάθη της πρέπει να επαναπροσδιορίσει τη στάση της προς τις απαραίτητες θετικές ενέργειες ώστε να καταλάβει τις ανάλογες ηγετικές θέσεις της στα μουσουλμανικά κινήματα, οργανισμούς και φόρουμ. Η διάρθρωση των καλών σχέσεων Τουρκίας - Ιράν - Πακιστάν είναι απαραίτητη. Οι Τουρκο-Ιρανικές σχέσεις πάνε καλά, οι Τουρκο-Πακιστανικές που κατέληξαν εγκάρδιες σε σημείο που απεμπόλησαν τον αρχικό σκοπό τους, ενώ θετικά εξελίσσονται και οι σχέσεις με την Ινδία.

Ο στόχος της Τουρκίας για την είσοδό της στους G-20 προκύπτει κατά βάση πολιτικός, διότι θα διαθέτει η χώρα τη δυνατότητα να συνομιλεί με τους ισχυρούς του κόσμου έχοντας άλλη βαρύτητα στους διεθνείς οργανισμούς (καθόσον έχει λεχθεί ότι σχετίζονται με τα οικονομικά συμφέροντα) και γενικότερα στην πολιτική της (σελ.431). Θεωρεί τη συμμετοχή της στους G-20 και αργότερα στους G-8 ως η μόνη (μουσουλμανική) χώρα εκπροσώπησης της Κεντρο-Δυτικής Ασίας που θα παίξει ηγετικό ρόλο στη άρση της λεγόμενης Σύγκρουσης των Πολιτισμών, μετέχοντας ενεργά σε μια μεταστροφή του καπιταλισμού προς μια πιο ανθρώπινη παγκοσμιοποίηση (σελ.436), υπό το πνεύμα της σύγκλισης των θρησκειών, των οικονομικο-πολιτικών διαφορών και της καταπολέμησης της πείνας των φτωχών λαών.

Μετά τη στροφή του καπιταλισμού «ala Tourka», ο Νταβ. επεκτείνεται σε μιαν ανάλυση του Γιουγκοσλαβικού ζητήματος 46 σελίδων (433-479), ενδιαφερόμενος ιδιαίτερα για την τύχη της Βοσνίας και του Κόσσοβου. Θεωρώντας τη Βοσνία προχωρημένο πολιτιστικό φυλάκιο της χώρας του και την Αλβανία βαρόμετρο για την ασφάλειά της, συνιστά την πολιτική της περιχαράκωσης των περιοχών αυτών (σελ.483), τιθέμενος αλληλέγγυος με την πολιτική της Αμερικής και όχι του ΝΑΤΟ και πολύ περισσότερο της Γερμανίας η οποία δημιούργησε την κρίση στη Βαλκανική. Προάγοντας η Τουρκία τα συμφέροντα της Αμερικής στο Κόσσοβο αποκόπτει την εξάπλωση της Γερμανίας κι επιβάλλεται στη πολιτική σκηνή ασκώντας παράλληλα τα συμφέροντά της.

Για τη Μέση Ανατολή, ενδιαφέρον παρουσιάζει η εισαγωγή του ότι εφαρμόζεται στους επιτελικούς κύκλους της Τουρκίας η άσκηση της αλλαγής συνόρων με βάση την κουλτούρα των λαών. Τα σύνορα στην περιοχή αυτή τα θεωρεί ασταθή - σαθρά, τοίχους μισογκρεμισμένους που μπορούν να συντεθούν με άλλα υλικά αλλά και σε άλλη θέση. Προβαίνει σε μια ιστορικο-πολιτική και θρησκειολογική τοποθέτηση της χώρας του στην περιοχή αυτή της γέννησης των 3 μεγάλων θρησκειών, με ιδιαίτερη μνεία στα Ιεροσόλυμα. Η αποχώρησή της από εκεί επέφερε αστάθεια. Σημαντικός παράγων, όμως, προκύπτει το πετρέλαιο και η σχέση νερό-πετρέλαιο- νερό. Τουρκία – Αίγυπτο – Ιράν τις θεωρεί ως τις διαχειρίστριες χώρες αυτού του γεωπολιτικού τριγώνου (σελ. 531) ενώ σημαντικό ρόλο θα παίξει και η συμπεριφορά της Ιορδανίας.

Όπως είναι αναμενόμενο, τίθεται κατά του Αραβικού εθνικισμού και της Αραβικής ενότητας, καθόσον θα καταστεί τροχοπέδη του στρατηγικού βάθους της Τουρκίας. Τη συνεργασία της χώρα του με το Ισραήλ καθώς και τη συμπεριφορά της στην επέκταση του Σαντάμ Χουσεΐν στον Περσικό τις θεωρεί αξιομνημόνευτα επιτυχείς ενέργειες αλλά άνευ αντικρίσματος για την πατρίδα του.

Όσον αφορά το Ισραήλ, χρησιμοποιώντας τους Koestler [30], Spinoza[31], Marx[32] και Freud[33] του αποδίδει τον χαρακτηρισμό «Νεύρωση ύπαρξης», ένα ιδιαίτερο ψυχοπαθολογικό φαινόμενο δημιουργίας και διατήρησης κρατικού μόρφωματος (σελ.561), κάνοντας ιστορική αναδρομή του Σιωνισμού. Ο τρόπος, όπως χειρίζεται το θέμα θα μπορούσε να ονομαστεί «πολιτική του ψόγου και του χαδιού». Το γεγονός ότι για την εδραίωση των χαρακτηρισμών του χρησιμοποιεί Εβραίους στην καταγωγή, πληρώνοντας το Ισραήλ με ντόπιο από τη μια όψη νόμισμα, αντανακλά τις θέσεις του για το κράτος αυτό, σε σημείο όμως που δεν λαμβάνει υπόψη του τις ρήσεις του Μαρξ (η θρησκεία είναι το όπιο των λαών) και του Φρόιντ (η θρησκεία είναι νεύρωση) οι οποίες αντανακλούν και στο δικό του πρόσωπο (εκτός εάν, όπως είπαμε, χρησιμοποιεί τη θρησκεία ως μέσον).

Αναλύοντας το Παλαιστινιακό πρόβλημα, θεωρεί ότι η επίλυσή του πρέπει να περνάει δια μέσω της Τουρκίας λόγω της θέσης που κατείχε στην περιοχή και των αρχείων που βρίσκονται στα χέρια της από την εποχή της οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Όμως, η διπλωματική επιτυχία της Τουρκίας, αναφέρει, δεν θα προκύψει από τις σχέσεις της με τις μουσουλμανικές χώρες και τις οικονομικά αναδυόμενες όπως την Κίνα, αλλά απο την Ελλάδα, τη Συρία, το Ιραν, τις ΗΠΑ και τη Γερμανία (σελ.604). Η οικονομική συνεργασία Τουρκίας - Συρίας θα συντείνει στον περιορισμό της Συρίας στη φυσική της θέση, εννοώντας ότι η χώρα του ως οικονομικά ισχυρότερη θα την ποδηγετήσει, ορίζοντας την οικονομική πολιτική ως στρατηγική πολιτική. Η ουδετερότητα της Τουρκίας στον πόλεμο Ιράν – Ιράκ επέφερε στη Δύση οφέλη, συνεχίζει, αλλά τι μας απέφερε, αναρωτιέται, υπονοώντας ότι όταν τσακώνονται δυο κράτη - άνθρωποι - μορφώματα, σημασία δεν έχει ποιος έχει δίκαιο αλλά τι μπορεί ένας τρίτος μεσολαβών ν’ αποκομίσει από τη συμπεριφορά του, ανάγοντας τη μεσολαβητική προσπάθεια ως την Αρχή της ωφελιμότητας του εμπλεκόμενου τρίτου (σελ.607).

Προσπαθώντας να μεταστρέψει τη γνώμη που έχουν οι Άραβες για το σκοτάδι που επήλθε στην ιστορία τους με την κατοχή των Οθωμανών, τους αντιπαραθέτει τη Σκιά της Ασπίδας, ότι δηλαδή το χάσιμο της ιστορίας τους υπήρξε το παράγωγο της προστασίας που τους προσέφεραν έναντι της επιβουλής των Δυτικών (σελ.610-611). Δικαιολογούμενος με τέχνη, δείχνει παραταύτα ότι φοβάται την ανάδυση των Αραβικών εθνικιστικών ρευμάτων ακόμα και εντός της Τουρκίας (σελ.621). Η Τουρκία είναι ανίσχυρη να αντιμετωπίσει το ενωμένο Ελληνο - Αρμενο - Αραβικό λόμπυ, ομολογεί, ενώ τη σχέση Τουρκίας - Ιράν (που ενδιαφέρει το Ισραήλ), την παρομοιάζει με τη σχέση Γερμανίας - Γαλλίας.

Κατόπιν, επεκτείνεται στο «Κουρδικό ζήτημα», που το βάζει σε εισαγωγικά για να το υποβαθμίσει, υποστηρίζοντας αυτό ότι προκύπτει από την ευρύτερη σκοπιμότητα των σχέσεων των εμπλεκόμενων χωρών, αλλά και των ξένων δυνάμεων που το προωθούν. Κυρίως, όμως, εκ της ευθύνης του Ιράκ θεωρεί πως πηγάζει το «Κουρδικό ζήτημα». Εδώ, όμως, φαίνονται και οι αδυναμίες του. Στην ανάπτυξη του θέματος φιλολογεί περισσότερο παρά ουσιαστικολογεί χρησιμοποιώντας τη γνωστή παρεκτροπή των εννοιών κατά το συμφέρον πλαίσιο, αναδεύοντας τις ταυτότητες λαών στο κοινό Οθωμανικό καζάνι. Για παράδειγμα, βάζει τα Τουρκομανικά στοιχεία σε σύζευξη με τα Κουρδικά, παρά το γεγονός ότι οι Κούρδοι θεωρούνται αυτόχθονες[34] και οι Τουρκομάνοι ήλθαν τον 11 αιώνα [35]. Προς το παρόν δεν είναι γνωστή η διαδικασία σύλληψης του Οτζαλάν, γράφει, θεωρώντας συντελεστή όμως τους Αμερικανούς για να εξευμενίσουν την Τουρκία στην πολιτική τους. Ευρώπη και Ελλάδα έδωσαν στην περίπτωση αυτή ανεπιτυχείς εξετάσεις, γράφει δηκτικά (σελ.667).

Στη συνέχεια, διαμαρτύρεται διότι οι πτήσεις των αμερικανικών αεροπλάνων από τη βάση του Ινζιρλίκ κατευθύνονται αλλού (προς τις πετρελαιοφόρες περιοχές του Ιράκ) από εκεί που λένε ότι πάνε, παρά τις προειδοποιήσεις της Τουρκίας (σελ.669). Κατόπιν φιλολογεί για το «ανήκειν», τι και ποιού, καθώς και τη σχέση των Κούρδων με το Τουρκικό έθνος οι οποίοι παλαιότερα αποτελούσαν τη σπονδυλική στήλη της στηριξής του σε δύσκολες στιγμές της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, ενάντια στους Αρμένιους, τους Ελληνες και τους λοιπούς Δυτικούς πού ήθελαν να την διαμελίσουν. Όμως, όπως χειρίζεται το θέμα προκύπτει ότι οι Κούρδοι σήμερα αποτελούν το δηλητηριώδες αγκάθι για τη συνοχή της Τουρκίας και ανασταλτικό παράγοντα του στρατηγικού βάθους της. Σε γενικές γραμμές, το μόνο που δείχνει να συνηγορεί σήμερα για την συνύπαρξη μαζί τους, είναι ο εθνικιστικός ισλαμισμός, πέραν αυτού αποδεικνύεται αδύναμος να επιδείξει κάτι άλλο. Η οικονομική άνοδος και η βελτίωση του βιωτικού επιπέδου αποδεικνύεται ότι απωθούν λαούς που δεν έχουν κοινές ρίζες.

Προχωρώντας στη Τουρανική φυλή, προκύπτει ότι θεωρεί και την Κων/πολη Τουρανικό δημιούργημα. Κατά λέξη γράφει: οι αλληλεπιδράσεις μεταξύ των εγκατεστημένων πολιτισμικών κληρονομιών των παραπάνω πεδίων κυριαρχίας και το διοικητικό ανθρώπινο δυναμικό καταγόμενο από την Κεντρική Ασία είχαν ως αποτέλεσμα την εμφάνιση πόλεων με άξονα πολιτισμικό, όπως η Ειστανμπούλ, η Σαμαρκάνδη, το Δελχί κ.λπ. (σελ.686). Κοινώς, χωρίς Τουρανούς αφέντες δεν θα υπήρχε πολιτισμός. Και αμέσως πιο κάτω προάγει τον Τουρκικό παράγοντα ως τον προστάτη της Τουρανο-Αλταικής φυλής, κύριο υπεύθυνο της εκδίωξης των Ρώσων, Αγγλων - Γάλλων και λοιπών Δυτικών εισβολέων, λέγοντας με τον τρόπο του στους Ασιατικούς λαούς «ελάτε στη μαμά Τουρκία, αν δεν ενωθείτε υπό την αιγίδα μας είσαστε χαμένοι» (σελ. 687). Και το λέει αυτό ακόμα και στο Ισραήλ, αγγίζοντας με τρόπο τους συγγενείς φυλετικούς δεσμούς που έχουν (βλ. Κaestler). Το θέμα είναι τι εννοεί ο Νταβ. με τη λέξη Τουρανοί. Προκύπτει ότι Τουρανούς θεωρεί τουλάχιστον όσους ο Ηρόδοτος έγραφε Υπερβόρειους, από τον Δούναβη και πάνω (Ευρωπαίοι Σκύθες) ως τους Κάσπιους Σαυρομάτες (Ασιάτες Σκύθες) και πέρα. Αν κάποιος υπολογίσει το πέρασμα του Κάιμπερ Πας και τα Αλταικά όρη, τη θεωρούμενη κοιτίδα του Τουράν καταλήγει ότι Τουρανική περιοχή ο Νταβ. θεωρεί πάνω απο τη μισή Ευρασία[36].

Καζακστάν, Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν, Κιργιστάν, Τατζικιστάν, Αζερμπαϊτζάν, είναι Τουρανικές περιοχές με πρώτες ύλες απαραίτητες στο διεθνές οικονομικό σύστημα, εννοώντας εμμέσως πλην σαφώς ότι αν δεν ενωθείτε μαζί μας οι κακοί Δυτικοί που σας εκμεταλλεύονται θα σας κάνουν αποικίες (σελ. 694). Στρέφεται κατόπιν κατά της ΕΕ προσπαθώντας να τραβήξει τη Γερμανία στον επερχόμενο Τουρκο-Τουρανικό συνασπισμό και τις προοπτικές του ως την οικονομικώς συμφέρουσα λύση και διέξοδο σε έναν υποτιθέμενο Αγγλο -Γαλλικό συνασπισμό (σελ.708-11). Μετά στρέφεται προς την προσέλκυση της Κίνας (σελ.711-713) και της Ιαπωνίας (σελ.713-714).

Ο ευρύτερος Τουρκικο-Τουρανικός ορίζοντας με τη συμμετοχή της Ρωσίας – Πακιστάν – Ινδίας – Κίνας και των μικρότερων αναπτυσσόμενων χωρών (Κορέα, Ινδονησία, Μαλαισία, Σιγκαπούρη) μπορεί να επηρεάσει το παγκόσμιο γίγνεσθαι. Οι κοντινές προς την Τουρκία περιοχές (Αφγανιστάν, Τατζικιστάν, Κασμίρ, κ.λπ.) όπως και το Ιράν θα είναι το Τουρκο -Τουρανικό τόξο για τις αλλαγές που θα επέλθουν στην Ασία, στις οποίες και το Ισραήλ μπορεί να συμμετάσχει. Κατά τον τρόπο αυτό θα έλθουν ευεργετήματα, αρκεί να κρατηθούν οι ενδοπεριφερειακές ισορροπίες και να αρθεί ο γεωπολιτικός κατακερματισμός.

Εν συνεχεία προβαίνει σε μια ανάλυση αρκετών σελίδων για την πολιτική που πρέπει να εφαρμοστεί ώστε τα λόγια του αυτά να γίνουν πράξεις, στηριζόμενη σε αναλύσεις που πιάνουν το σφυγμό των λαών των περιοχών αυτών για τις αλλαγές που επιθυμούν να γίνουν (σελ.744).

Κλείνοντας και κάνοντας ένα κύκλο, επανέρχεται στην ΕΕ όπου πρέπει να αρθεί από τη μεριά της η αντίληψη της «Χριστιανικής λέσχης» και από τη μεριά της Τουρκίας ο διχασμός της, προβαίνοντας σε μια εξιστόρηση της ενταξιακής πορείας της. Μεταξύ άλλων αναφέρεται στις γκρίζες περιοχές (ζώνες) που δημιουργήθηκαν από την προσπάθεια των μεγάλων δυνάμεων να διαμελίσουν τα εδάφη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Δείχνει να ανησυχεί για την αλλαγή της ισορροπίας των δυνάμεων στη Βαλκανική που επήλθε μετά το διαμελισμό της Γιουγκοσλαβίας θεωρώντας υπαίτιους τη Γερμανία από τη μια, και τη Γαλλία - Αγγλία από την άλλη. Στην ουσία, λέει, όλοι πήραν το κομμάτι τους κι εμάς από την κληρονομιά μας ανήκει κάτι (Αλβανία- Βοσνία κι εν μέρει η Φύρομ). Η Τουρκία διάλεξε να συνεργαστεί με τις ΗΠΑ για την σταθερότητα και κάτι ανάλογο συμβαίνει και στον Καύκασο μεταξύ Τουρκίας και Ευρώπης, λέει, δείχνοντας παράλληλα διάθεση συνεργασίας. Πέραν του «πρώην συνεταιρισμού στα πεπρωμένα», όπως αποκαλεί την παλαιά συνεργασία Γερμανίας και Τουρκίας (σελ.780), η Τουρκία τώρα αντιβαίνει στην Γερμανική πολιτική, τιθέμενη αλληλέγγυος με τις ΗΠΑ, παραπέμποντας στο ότι είναι περισσότερο ειρηνιστής από πολλούς Ευρωπαίους. Η διάσταση της Ευρώπης με τις ΗΠΑ άρχισε από την εποχή της συνεργασίας της Γερμανίας με το Ιράκ και τη συνεργασία Αγγλίας και Γαλλίας με το Ιραν και τη Συρία. Η Τουρκία ταγμένη με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ έμενε αμέτοχος, ήλθε όμως ώρα να δραστηριοποιηθεί με πρωτοβουλίες (σελ.783).

Προχωρεί κατόπιν σε μιαν ανάλυση των Τουρκο-Γερμανικών σχέσεων που υπήρξαν πότε ανταγωνιστικές και πότε συναγωνιστικές, αναλόγως της πολιτικής της Γαλλίας και της Αγγλίας. Γενικώς ο Νταβ. δίνει την εντύπωση ότι η Τουρκία εσύρετο σε μια πολιτική συμπεριφορά αναλόγως της σχέσης των μεγάλων δυνάμεων, στηρίζοντας τη Γερμανία, έχοντας στην πλάτη της τον «γίγαντα της στέπας», τη Ρωσία. Ο πληθυσμιακός παράγων, από στοιχείο ισχύος αποτελεί σήμερα εμπόδιο για την είσοδό της στην ΕΕ, λόγω της Γερμανίας, η οποία τη βλέπει υπό το πρίσμα της Σύγκρουσης των Πολιτισμών (σελ.790). Αυτό φάνηκε από τη στάση της στο Κουρδικό και στο Κυπριακό. Η Τουρκία απωθούμενη όλο και περισσότερο από την Ευρώπη προσεγγίζει πλέον τη Ρωσία και στις σχέσεις Γερμανίας - Τουρκίας επέρχεται μεγαλύτερη κρίση. Η Γερμανία ονειρεύεται την ανασύσταση της Αγίας Ρωμαϊκής-Γερμανικής αυτοκρατορίας, γράφει (οπότε, το ίδιο πρέπει να κάνουμε κι εμείς, υπονοεί). Το γεγονός της όλο και μεγαλύτερης απομάκρυνσης της χώρας του από την ΕΕ δείχνει ότι τον πονάει.

Κάνοντας μια ιστορική ανάλυση της πρώην Ρωμαιο-Γερμανικής αυτοκρατορίας και της πορείας της, φτάνει ως τις μέρες μας έχοντας εξομοιώσει τον Κάιζερ με τον Χίτλερ, όπου το όνειρο της Γερμανίας εξακολουθεί στους κόλπους της ΕΕ (εδώ ο Ελληνας αναγνώστης αναρωτιέται «κι εμείς τι φταίμε» αλλά αυτό είναι άλλο θέμα και απάντηση δεν θα πάρει). Κατόπιν, επιχειρεί έναν προσδιορισμό του Τουρκικού προφίλ που σηματοδοτείται από τη δημιουργία του κράτους των Σελτζούκων μετά τη μάχη του Μαντζικέρτ [37].

Θα υπάρξει ξεκαθάρισμα λογαριασμών πολιτιστικού περιεχομένου, προειδοποιεί, εάν Τούρκοι κι Ευρωπαίοι δεν ενωθούμε (το γεγονός ότι ο Χαντινγκτον θέτει με χρώμα κοντά στο Σλαβο-ορθόδοξο τόξο την Τουρκία και όχι με το κόκκινο μουσουλμανικό, δείχνει πως δεν τον προβληματίζει). Μη μας έχετε εμάς τους μουσουλμάνους στην άκρη, γράφει, δημιουργείτε σοβαρό πρόβλημα, το Τέλος της ιστορίας δεν γράφτηκε ακόμα και ο Χάντιγκτον έκανε λάθος.

Κλείνοντας, εξετάζει τα σενάρια - επιπτώσεις της χώρας του επί της εισόδου και της μη εισόδου της στην ΕΕ, η οποία (όπως και η Τουρκία) δίνει εξετάσεις (σελ.813) και αναφέρεται πάλι στη συμβολή της ελίτ της χώρας του για την ένταξη αυτή.


ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Συνοψίζοντας, καθορίζει την επιστημονική δομή της πραγματείας του. Φέρνει παραδείγματα, πότε σωστά, πότε παραπαίοντας, νομίζοντας πως μιλάει πότε σε καθηγητές που τον κρίνουν πότε σε μαθητές στους οποίους κάνει μάθημα. Και στις δυο περιπτώσεις, πάντως, το θέμα του, εκτός από τον τίτλο του στο εξώφυλλο θα μπορούσε να είναι: «Η μεγάλη Τουρκία, η πρακτική ωφελιμότητα της ένταξης της στην ΕΕ και η επιστημονικότητα της μελέτης ταύτης».



ΚΡΙΤΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Ποιοι είναι οι παράγοντες με τους οποίους μπορεί κάποιος να αξιολογήσει μια πραγματεία; Βασικοί μπορούν να θεωρηθούν η επιστημονική δομή και το αποτέλεσμα που επιφέρει.

Από πλευράς επιστημονικότητας, το έργο είναι επιστημονικοφανές. Παρά το γεγονός των εξισώσεων της ισχύος στην αρχή, με τις οποίες καταβάλλεται μια αξιόλογη προσπάθεια επιστημονικότητας, το υπόλοιπο παραπαίει σε μια κριτική άλλων έργων. Η προσπάθειά του συγγραφέα να αποδείξει την επιστημονική δομή του στην αρχή και στο τέλος ενισχύει την άποψη ότι αμφιβάλλει και ο ίδιος από την αρχή ως το τέλος. Από πλευράς αποτελέσματος, η αξία αυτών που επιφέρει με επίκεντρο τη φύση και τον άνθρωπο είναι ασαφής, φαινομενική και σχεδόν μηδενική. Δεν προκύπτει ότι αποδίδεται κάτι με ανθρωπιστική ή κλασική χροιά, αλλά μόνο εθνικιστική, και αυτή σε λάθος δρόμο. Εθνικό δεν είναι ότι απορρέει εξ οράματος και κάποιας κριτικής, αλλά όπως λέει ο κρυπτοφιλόσοφος. Σολωμός, αλλά ότι είναι Αληθές. Και στην αλήθεια η Τουρκία δεν αντέχει (εδώ δεν αντέχει η Ελλάδα και ο κόσμος όλος, η Τουρκία θα αντέξει;).

Θα ήταν όμως άδικο να χαρακτηρίσουμε «Το στρατηγικό βάθος της Τουρκίας» ως μη αξιόλογο σύγγραμμα πολιτικού στοχασμού που καλείται να εφαρμόσει (και εφαρμόζει) η Τουρκία. Ο συγγραφέας του, αποδίδοντας ενδιαφέροντα έως πολύτιμα στοιχεία, αποδεικνύεται ικανός διπλωμάτης και υψηλός γνώστης της πολιτικής. Κάνοντας όμως μια διαφορετικού είδους κριτική, αστικά «αντικειμενική», λέγοντας πρώτα ότι η αντικειμενικότητα στο στοχασμό είναι δύσκολο να προσεγγιστεί ειδικά σε ζητήματα που άπτονται του συμφέροντος, επισημαίνονται τα παρακάτω:

Υπάρχει στο κείμενο ένα τριπλό ύφος γραφής, πραγματιστικό από τη μια, φιλοσοφικο-επιστημονικό από μιαν άλλη, συναισθηματικό έως επικλητικό από μια τρίτη μεριά. Η μελέτη πρέπει να έχει υποστεί στη διαδρομή των χρόνων που κυκλοφορεί πιθανές ανατυπώσεις, με προσθήκες και διαφοροποιήσεις στον λεγόμενο εθνικό - στοχαστικό και στον κριτικό - συμπερασματικό, τομέα, ειδικά μετά την πρόσφατη στάση της ΕΕ στην ένταξη της Τουρκίας. Αυτός είναι ο λόγος που ενώ ο συγγραφέας στην αρχή παρουσιάζεται σκληρός εθνικιστής, προς το τέλος γίνεται έως και επικλητικός ανθρωπιστής. Οι τρόποι αυτοί της συμπεριφοράς του, ο πρώιμος, (ο μέσος) και ο ύστερος, δείχνουν ένα προφίλ μεταβλητότητας. Το γεγονός αυτό μπορεί να του προσδώσει το χαρακτηριστικό ότι εκτός απο γνώστης και φοβισμένος, είναι συζητήσιμος αλλά και αντιπροβλέψιμος, με μια λέξη όπως σωστά τον χαρακτήρισαν οι Αμερκανοί στα wikyleaks, «επικίνδυνος».

Aπό πολιτική σκοπιά, ο Νταβούτογλου έκανε λάθος, κατά την ταπεινή μου γνώμη, να παραθέσει τις σκέψεις του δημόσια. Πρέπει να είσαι πολύ δυνατός παίχτης για να παίξεις με ανοιχτή την τράπουλα σε παρτίδα κλειστού πόκερ, εκτός αν είσαι σίγουρος για τις δυνάμεις σου ή μπλοφάρεις. Η Τουρκία, όμως, δεν μας έχει συνηθίσει σε μπλόφες, ούτε αυτή η πρακτική συνάδει με τις φιλοδοξίες του συγγραφέα. Το πνεύμα μάλλον του ακαδημαϊκού υπερίσχυσε έναντι της πολιτικής του θέσης, συνεπικουρούντος του γεγονότος ότι όταν έγραψε το βιβλίο αυτό δεν κατείχε θώκους εξουσίας. Το γεγονός ότι το σύγγραμά του βρίσκεται σήμερα στα θέματα των εργασιών των ξένων πανεπιστημίων και γίνονται πάνω του μελέτες, από μια άποψη είναι σαν να παίζεις σκάκι έχοντας αποκαλύψει από πριν τη σκέψη σου. Από ακαδημαϊκής πλευράς ήταν καλό που το εξέδωσε, από πολιτικο-στρατηγικής πλευράς, όμως, μάλλον όχι. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί πως θα υπάρξουνε λαοί που θα προβληματιστούν, κατά διάφορους τρόπους, ευχαριστώντας τον τελικά γι’ αυτό.

Από βιολογικής πλευράς, ο Νταβ. θεωρώντας τους λαούς σαν γεω-κοινωνικο-πολιτικά μορφώματα διαμορφωμένα από το περιβάλλον και την ιστορία (την οποία κατά το συμφέρον πλαίσιο παραποιεί), φτάνει μέχρι ενός σημείου ή κάνει πολιτική απόκρυψης καθώς δεν επεκτείνεται στη βάση της εμβιο-πολιτικής συμπεριφοράς των μορφωμάτων. Για να αναχθεί ένας λαός - μόρφωμα - σε άλλο επίπεδο, ουσιαστικό (απαραίτητο για την Τουρκία), χρειάζεται η υπέρβαση της κλίμακας των 3 βαθμίδων. Κοινώς, πρέπει να αναθεωρήσει το εγώ του, τους ομοίους του, και τους συμπληρωματικούς του, και αυτό όχι μόνο δεν το είδαμε έστω ως αναφορά να επισημαίνεται κάπου στο βιβλίο, αλλά μάλλον το αντίθετο προκύπτει. Είναι επίσης αρνητικό το γεγονός ότι δεν εισέρχεται στην οικονομία κλίμακας των μορφωμάτων, παρότι φτάνει έως αυτήν. Η οικονομία κλίμακος, μετά από μια αρχική ωφέλεια έχει διαλύσει τα μορφώματα - λαούς όταν η συνύπαρξη τους υπήρξε πρώιμα εξαναγκασμένη.

Σχετικά με την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, δεν υπολογίζει το πρακτικό μέρος του προβλήματος, που είναι συνάμα και ουσιαστικό, ότι καθώς η χώρα του έχει ένα πληθυσμό βάσει του οποίου και από την είσοδό της ακόμη θα είναι η μεγαλύτερη κοινοβουλευτική δύναμη, πολυπληθέστερη της ηγεμονεύουσας Γερμανίας, και μέσα σε λίγα χρόνια θα έχει ξεπεράσει τις αντίστοιχες κοινοβουλευτικές ομάδες της Αγγλίας και της Γαλλίας μαζί, θα αντιμετωπίζεται αρνητικά. Πόσο μάλλον όταν ο υπουργός των εξωτερικών της έχει διακυρήξει πως της χρειάζεται ζωτικός χώρος. Και η Ινδία έχει πολύ μεγάλο πληθυσμό, αλλά εφαρμόζει πολιτική περιορισμού γεννήσεων. Γεννάς για να διαιωνίσεις το είδος σου, δεν γεννάς για να επικρατήσεις με το είδος σου. Όταν αυτό συμβαίνει ονομάζεται γενετικός φασισμός.

Πάμε τώρα στον νεορεαλισμό ή στον κρατικό Δαρβινισμό, γιατί είναι σωστό να αντιμετωπιστεί και με τα όπλα που επιλέγει. Κατά τον Δαρβινισμό, η θρησκεία και η πολιτική είναι πράξεις επιβίωσης, μέσω των οποίων κάποιος δείχνει στους άλλους τι πιστεύει ώστε να του συμπεριφερθούν ανάλογα και να κάνει το αντίθετο για να επικρατήσει. Επομένως, όποιος χρησιμοποιεί το Δαρβινισμό για να αποδείξει τις καλές προσθέσεις του, αυτοδιαψεύδεται εκ των πραγμάτων. Άρα, όλη η μελέτη του κατά τα άλλα συμπαθούς Νταβούτογλου, πληρωμένη με το ίδιο νόμισμα, από πλευράς φερεγγυότητας καταρρέει εν τη γενέσει της. Παραταύτα, πρέπει να εξηγήσουμε και τα επιμέρους λάθη του.
Από πολιτιστικής πλευράς, δεν κάνει διασάφηση ή κάνει πως δεν καταλαβαίνει ότι πρέπει να διασαφηνίσει πως το πολιτιστικό επίπεδο δεν είναι παράγων σκοπιμότητας για την ένωση λαών, αλλά επιλεκτικός προκύπτων. Όπου πέρασαν οι Τούρκοι έπεσε νυχτιά, χάθηκε η ιστορία, οπισθοδρόμησαν λαοί (ακόμη και οι ομόθρησκοί τους μουσουλμάνοι), πράγμα που δεν συνέβη με την ανάλογη Αραβική συμπεριφορά προς την Ισπανία. Το θέμα επομένως είναι καθαρά πολιτιστικής βάσης. Η Τουρκική (υπο)κουλτούρα δεν φαίνεται να έχει αλλάξει, καθόσον παραποιούνται στοιχεία κατα τη συμφέρουσα νοηματοδότηση, σύμφωνα με όσα προκύπτουν στο βιβλίο. Και στην εκπαίδευση ακόμη, θα εφαρμόζεται η νέο-Οθωμανική πολιτική. Αυτό είναι πολύ δυσάρεστο σαν πολιτιστικός δείκτης εξέλιξης. Είναι σα να λέμε ότι άλλαξε ο Τουρανικός λύκος πρόσωπο βάζοντας τα ρούχα του αλλιώς.

Πέραν αυτών, ο συγγραφέας παραπαίει σε μια περίεργη συμπεριφορά προς την αντικειμενικότητα την οποία επικαλείται. Στην προσπάθειά του να την πραγματώσει αληθώς, αγνοεί ότι στην εξιστόρηση των γεγονότων δεν ορίζεις εσύ την αλήθεια αλλά ορίζεσαι από αυτήν, δεν προσπαθείς να την κατευθύνεις αλλά σε κατευθύνει. Οι φράσεις του που έχουν λεχθεί δημόσια, ότι, «δεν θα επιτρέψουμε σε κανένα να κρίνει την ιστορία μας», ενισχύουν το σαθρό εννοιολογικό πλαίσιο που χρησιμοποιεί για να αλλάξει τον ρου της ιστορίας. Οι Τούρκοι, σαν πρόσφατη νομαδική - κατακτητική φυλή, απεχθάνονται την ιστορία. Τη βράζουν στο γενιτσαρικό καζάνι και την κάνουν σούπα, δίνοντας στους λαούς να φάνε για φαί τις σάρκες των προγόνων τους. Πού είναι οι Λυδοί, οι Φρύγες, οι Κάρες, οι Λύκιοι που έγραψαν ιστορία (εκτός εάν θεωρούνται Τουρανοί και αυτοί), πού είναι οι Αρμένιοι, οι Πόντιοι, οι Καππαδόκες, που είναι οι Γαλάτες της επιστολής του αποστόλου Παύλου, και δεν μιλώ για τους Κούρδους ή τους Ίωνες. Οπότε, δεν μας εκπλήσσει το γεγονός που η Κα Ερντογάν ρωτούσε για την Τροία στην Ελλάδα.

Ο πολιτισμός δεν προάγεται με τη μαντίλα αλλά και με ασκεπές κεφάλι, δεν προάγεται σεβόμενος πλήρως το θεό αλλά και ξεγελώντας τον, και κάποιες φορές μιλώντας για αυτόν κάπως απαράδεκτα που μας έφερε σ’ ένα πλανήτη κανιβάλων όπου το ένα ον τρώει εξ ανάγκης το άλλο, και ο θεός είναι πολύ μεγάλος για να μας παρεξηγήσει. Κάποια μέρα θα δει το δίκιο μας και θα μας το ανταποδώσει, χωρίς να υπάρχει από τη μεριά μας φόβος. Γιατί πιστεύουμε, ανακαλώντας μια ρήση του Αγάθωνα από τον Αριστοτέλη, ότι «τα πάντα μπορεί να κάνει ο θεός, εκτός μια από τα ίδια».

Στο μονοσήμαντο βέλος του χρόνου, ό,τι πέρασε, πέρασε. Αν οι Χετταίοι, οι Σουμέριοι, ακόμα και οι Σπαρτιάτες ή οι Ίωνες ήταν Τουρανοί, ποσώς μας ενδιαφέρει. Στη γη ετούτη κανείς δεν ήλθε ως Έλληνας, Έλληνας έγινε, γεννήθηκε στον Ήλιο του Αιγαίου, ψήθηκε με την αλμύρα, χόρεψε με το κρασί, μυρώθηκε με το λάδι της ελιάς κι έκανε τον άλογο λόγο - έλλογο, ποίημα και τραγούδι, φτιάχνοντας κατόπιν ρητορεία και μετά λόγο πεζό, σερνάμενο. Ο Νταβ. εάν ήταν ποιητής κάπου θα ήταν Έλληνας, όπως ίσως Έλληνας υπήρξε κατά ένα μέρος ο Μεβλανά Ρουμί[38], τον οποίο επικαλείται.

Ο πολιτισμός, πρέπει να πούμε πως είναι κάτι διαφορετικό από την κουλτούρα, και ας μη τα μπερδεύει (πολιτισμός είναι εκ της πόλης, να έχεις στο σπίτι σου λουτρό – κουλτούρα, εκ του agriculture, είναι η καλλιέργεια, να ξέρεις να τραβάς το καζανάκι), ο πολιτισμός και συνέχεια η κουλτούρα δεν φτιάχνεται με τη θρησκεία φτιάχνεται με την Εpistola de tolerandia (επιστολή για την ανεξιθρησκία) του Τζων Λοκ (για να μη μιλήσουμε για τους προγόνους μας), φτιάχνεται με την αίρεση, τον επαναπροσδιορισμό, τον απρόβλεπτο τον Έρωτα, τον πόνο και τη γνώση. Ο πολιτισμός προάγεται απο αυτό το μικρό ωραίο τραγουδάκι, μεγαλειώδες δίπλα στα τύμπανα τα οθωμανικά της Μεχτερικής πίστης του Νταβούτογλου, τα κόκκινα ρούχα και τα τουρμπάνια, που αξίζει, νομίζω, στο τραγουδάκι ετούτο κάποιος να σταθεί σαν να ’ναι ο Ήλιος ετούτης της ζωής, δέσποτας, θαρρείς, ο πρώτος. Κάτω στης Μαργαρίτας τ' αλωνάκι_0001.wmv), στήσαν χορό τρελό τα μελισσόπουλα…ο ύπνος τους θυμίζει πυρκαγιά, στα δόντια τους ο ήλιος σπαρταράει…

Αυτό θέλουμε να δούμε στα παιδιά μας, την ελευθερία, τον πλουραλισμό, τον Έρωτα, την ανεξιθρησκία. Γι’ αυτό λέμε όχι στο έργο του Νταβούτογλου, και δεν είναι θέμα πολιτισμού, είναι θέμα βασικά κουλτούρας.
----------------------------------------------------------------------------------------------------

Παραπομπές - Σημειογραφία
[1] Γεωστρατηγική: σχεδιασμός της ωφελιμιστικής πολιτικής με βάση τους γεωγραφικούς και τους εξ αυτών εθνολογικούς παράγοντες. Σε ιδιαίτερη χρήση σήμερα. Βλ. Geostrategy - Wikipedia, the free encyclopedia.
[2] Μackinder: Αγγλος γεωγράφος, από τους ιδρυτές της γεωστρατηγικής πολιτικής. Για περισσότερα βλ. Halford Mackinder - Wikipedia, the free encyclopedia. Επίσης, βλ. και Δημήτρης Κιτσίκης - Βικιπαίδεια
[3] Mahan: Αμερικανός ναύαρχος, γεωστρατηγιστής, δημιουργός του θαλάσσιου δόγματος των ΗΠΑ. Βλ. Alfred Thayer Mahan - Wikipedia, the free encyclopedia
[4] Spykman: Ολανδο-Αμερικάνός γεωστρατηγιστής, ο «νονός της θεωρίας του ενπεριέχειν». Βλ. Nicholas J. Spykman - Wikipedia,
[5] Kennedy: αναφέρεται στον Πωλ Κέννεντυ, Βρετανό γεωστρατηγιστή. Βλ. Paul Kennedy - Wikipedia, the free encyclopedia
[6] Huntinngton: Αμερικανός γεωστρατηγιστής, γνωστός απο το έργο του Η Σύγκρουση των Πολιτισμών. Βλ. Samuel P. Huntington - Wikipedia, the free encyclopedia και ΒΙΒΛΙΟ: Η σύγκρουση των πολιτισμών και ο ανασχηματισμός της ... Για Τουρκία το 2005: Asia Times Online :: Middle East News, Iraq, Iran current affairs
[7] Θουκυδίδης: Έλληνας ιστορικός, «ο πατέρας της ιστορίας». Βλ. Θουκυδίδης - Βικιπαίδεια. Εδώ αναφέρεται στο Διάλογο Αθηναίων-Μηλίων, όπου κατά τους Αθηναίους η δικαιοσύνη ισχύει μόνο σε περίπτωση της ίσης δύναμης μεταξύ των συναλλασσόμενων.
[8] Ιμπν Χαλντούν: Άραβας ιστορικός, πρόδρομος της σύγχρονης ιστορικής κοινωνιογραφίας και οικονομικής πολιτικής. Βλ. Ιμπν Χαλντούν - Βικιπαίδεια
[9] Clausewitz Πρωσο-Γερμανός στρατιωτικός, γνωστός για το δόγμα του πολέμου. Βλ. Carl von Clausewitz - Wikipedia, the free encyclopedia και Principles of War, by Carl von Clausewitz
[10] Morgenthau: Αμερικανο-Γερμανός νομικός και διπλωμάτης, εντοπισμένος στο δίκαιο των λαών. Βλ. Hans Morgenthau - Wikipedia, the free encyclopedia
[11] Πλάτων – διάλογος Θρασύμαχου: Στη Πολιτεία του Πλάτωνα ο Θρασύμαχος ασκώντας δρημεία κριτική στη Σωκρατική διαλεκτική υποστηρίζει πως το δίκαιο είναι του ηγεμόνα. Βλ. ΠΛ Πολ 336b–337a .
[12] Μακιαβέλι: Ιταλός πολιτικός στοχαστής, ευρύτερα γνωστός για τις κυνικές απόψεις του περί των προδιαγραφών του ηγεμόνα. Βλ. Νικολό Μακιαβέλι - Βικιπαίδεια και Ο ηγεμόνας - Νικολό Μακιαβέλι
[13] Fukuyama: Αμερικανός οικονομικο-πολιτικός αναλυτής. Βλ., Francis Fukuyama - Wikipedia, γνωστός από το έργο του Το τέλος της ιστορίας.,
[14[ Brenzinsky: Αμερικανο-Πολωνός γεωστρατηγιστής, διαμορφωτής της πολιτικής των ΗΠΑ. Βλ. Zbigniew Brzezinski - Wikipedia, το έργο του The Grand Chessboard και συνέντευξη του1998 Ερχεται το τέλος της αμερικανικής ηγεμονίας - TO BHMA
[15] Kissinger: Ο γνωστός υπουργός των εξωτερικών των ΗΠΑ, γεωστρατηγιστής και Νομπελίστας (ειρήνης). Για την πολιτική του βλ. Henry Kissinger - Wikipedia,
[16] Μεχτέρ: Οθωμανική στρατιωτική μπάντα σε ιδιαίτερη άνθιση επί της εποχής των γενίτσαρων, Βλ. Ottoman military band - Wikipedia, the free encyclopedia και Βίντεο για mehter turkey
[17] Ρεαλιστική (πραγματιστική) πολιτική: βλ. Realpolitik - Wikipedia, . Κατά τον Νταβ. η ρεαλιστική πολιτική έγκειται σε άρπαγμα ευκαιριών με ερείσματα νομιμότητας. Την επέμβαση της Τουρκίας στην Κύπρο τη θεωρεί σύννομη ενέργεια, καθόσον ο Μακάριος είχε ζητήσει επίσημα την επέμβαση των εγγυητριών δυνάμεων.
[18] Ακτσουρά: Τούρκος εκδότης, εθνικιστής και πανΤουρανιστής, Βλ. Yussuf Aktshura Oghlu (Turkish nationalist) -- Britannica Online ... και İsmail Gaspıralı - Wikipedia, the free encyclopedia ως και Jadid - Wikipedia,
[19] Οζάλ: πρωθυπουργός (1983 -89),πρόεδρος (1989-93) και αναμορφωτής της Τουρκίας. Υπήρξε θαυμαστής του Μεντερές, δίπλα στον οποίο τάφηκε. Είχε χαρακτηρίσει τον 21 αιώνα ως αιώνα της Τουρκίας. Για περισσότερα, βλ. Τουργκούτ Οζάλ - Βικιπαίδεια και Αντνάν Μεντερές - Βικιπαίδεια
[20] Χαλιφάτα: Πολιτικο-θρησκευτική μορφή διακυβέρνησης. Βλ. Χαλιφάτο - Βικιπαίδεια. Για χαλιφάτα Ινδιών βλ. Mughal Empire - Wikipedia, the free encyclopedia και Zahir ud-din Muhammad Babur . Για χαλιφάτα Ανδαλουσίας βλ. Al-Andalus - Wikipedia, the free encyclopedia και Timeline of the Muslim presence in the Iberian peninsula. Τα χαλιφάτα δεν ήταν όλα ίδια. Ενδεικτικά για τα Ασιατικά χαλιφάτα βλ. Ινδία: Επαναλειτουργεί το ιστορικό πανεπιστήμιο της Ναλάντα ... Για την κίνηση ανασύσταση των χαλιφάτων Βλ. Khilafat Movement - Wikipedia, όπου μεταξύ άλλων σημειώνεται ότι εμπλέκονται Taliban και Al-Qaeda.
[21] Braudel: σύγχρονος Γάλλος ιστορικός με γεωφυσική κατεύθυνση, οι απόψεις του οποίου δημιούργησαν σχολή. Βλ. Φερνάν Μπροντέλ - Βικιπαίδεια
[22] Ζωτικός χώρος: "Lebensraum", οικονομικο-κοινωνική θεωρία επιβίωσης σε έξαρση επί του Χίτλερ. Για περισσότερα βλ. Ζωτικός χώρος - Βικιπαίδεια .

[23] Ratzel: Γερμανός γεωγράφος και λαογράφος, πατέρας της «οργανικής» γεωπολιτικής κατεύθυνσης. Βλ. Friedrich Ratzel - Wikipedia, the free…

[24] Kjellen: Σουηδός πολιτικός επιστήμων, εκ των συνδημιουργών της γεωπολιτικής κατεύθυνσης. Βλ. Rudolf Kjellén - Wikipedia, the free encyclopedia
([25]) Παρμενίδης: Για τη φιλοσοφία του Όντος και του «όντως είναι» του προσωκρατικού ολιστικού φιλόσοφου Παρμενίδη βλ. ΓΛΥΚΟΦΡΥΔΗΣ ΣΩΤΗΡΗΣ - ΣΠΟΥΔΗ ΣΤΟΝ ΠΑΡΜΕΝΙΔΗ - - plus4u και ειδικότερα τα εδάφια 8.29-61 & 9.
([26]) Μάργκουλις: για τη συμβιωτική θεωρία της αντιδαρβινίστριας βιολόγου και ανθρωπολόγου Λυν Μάργκουλις βλ. Θεωρία της Γαίας - Βικιπαίδεια) και Ο συμβιωτικός πλανήτης
([27]) Αλεβίτες: Ελευθεροτυπία - Αλεβίτες: 15 έως 30% του τουρκικού πληθυσμού και Μετά τον Πατριάρχη και οι Αλεβίτες αισθάνονται “σε σφυκτήρα ...
[28] Χρυσή Ορδή: Τουρκο-Μογγολικά φύλα που εισέβαλαν στην Ευρώπη τον 13 αιώνα δημιουργώντας μια αχανή αυτοκρατορία. Βλ. Χρυσή Ορδή - Βικιπαίδεια
[29] νέο-ισλαμική εποχή: η πρόσφατη ανασύσταση του Ισλαμισμού με νέο πρόσωπο. Βλ. Fethullah Gülen - Wikipedia, the free encyclopedia και kathimerini.gr | Το διεθνές «κίνημα» Φετουλάχ Γκιουλέν
[30]. Koestler: Ουγκρο-Εβραίος διανοητής και βιογράφος. Η θέση του Καίσλερ για τους Εβραίους είναι πως οι πρόσφατοι, οι εκ Ρωσίας προερχόμενοι κατάγονται από τη φυλή των Χαζάρων, την οποία ο Νταβ. τη θέλει Τουρκική. Βλ. Arthur Koestler - Wikipedia, the free encyclopedia και The Thirteenth Tribe (1976).
[31] Σπινόζα: Ολανδο-Εβραίος φιλόσοφος, αιρετικός του Ιουδαισμού, γνωστός για τη θέση του πως Θεός είναι η φύση. Βλ. Μπαρούχ Σπινόζα - Βικιπαίδεια
[32] Marx: ο γνωστός Γερμανός-Εβραίος φιλόσοφος, ιδρυτής του Κουμμουνισμού. Αναφέρεται για τη φιλοσοφία του και τις αντιεβραϊκές του θέσεις. Βλ. Καρλ Μαρξ - Βικιπαίδεια και [DOC] Το Εβραϊκό ζήτημα
[33] Freud: Αυστριακο-Εβραίος ιατρός, θεμελιωτής της ψυχανάλυσης. Τον χρησιμοποιεί γιατί υπήρξε αντιθρησκευόμενος και «πατέρας» των νευρώσεων. Βλ. Σίγκμουντ Φρόυντ - Βικιπαίδεια και Νεύρωση - Βικιπαίδεια
[34] οι Κούδοι θεωρούνται αυτόχθονες: Βλ. Κούρδοι - Βικιπαίδεια
[35] οι Τουρκομάνοι ήλθαν τον 11 αιώνα: Βλ. Τουρκομάνοι - Βικιπαίδεια
[36] Τουρανική περιοχή: ο Νταβ. θεωρεί πάνω από τη μισή Ευρασία: Βλ. Χάρτες του Τουράν: 1.altaimountains.gif (κοιτίδα-πορεία) 2.Pic10‑TuranMapB.jpg (Ασιατική εξάπλωση) 3.Pic2‑TuranMap.JPG (επίσημος Τουρκίας) 4.TuranMap.gif (επεκτατικού ιδεαλισμού Τουρκίας)
[37] μάχη του Μαντζικέρτ: Έγινε στη Αρμενία το 1071 μεταξύ Βυζαντινών υπό τον αυτοκράτωρα Ρωμανό Δ΄ Διογένη και των Σελτζούκων .Βλ.. Μάχη του Μαντζικέρτ - Βικιπαίδεια - Πριν τη μάχη - Η μάχη - Αιχμαλωσία Ρωμανού Δ' - Αίτια της ήττας
[38] Μεβλανά Ρουμί: Είναι δύσκολο να προσδιοριστεί σε ποιο έθνος ή θρησκεία ανήκει ο παγκόσμιος αυτός άνθρωπος. Οι αρχές του περιέχουν στοιχεία Διονυσιασμού, Ζωροαστρισμού, Ιουδαϊσμού, Νεοπλατωνισμού, Βουδισμού, Αγνωστικισμού, Χριστιανισμού, Μανιχαϊσμού, Μουσουλμανισμού ως και Απολλώνιου Αλεβιτισμού. Βλ. Τζελαλεντίν Ρουμί - Βικιπαίδεια. Στις θέσεις του εντάσσονται οι ανεκτικοί στο θρήσκευμα μουσουλμάνοι, η πραγματική ελίτ της Τουρκίας, πολλοί Κούρδοι και οι Θρακιώτες Πομάκοι (αρχαίοι Αγριάνες).

Read more...

«Μας κάλεσαν να σώσουμε θρακικές επιχειρήσεις» λένε Τούρκοι επενδυτές


Της ΝΕΦΕΛΗΣ ΤΖΑΝΕΤΑΚΟΥ

Τουλάχιστον «περίεργες» απόψεις για το οικονομικό μέλλον της Θράκης φέρεται να εξέφρασαν, σύμφωνα με τον πρόεδρο της Ενωσης Τουρκικών Επιμελητηρίων, Ριφάτ Χισαρτζικλίογλου, Ελληνες επιχειρηματίες που έλαβαν μέρος στο 2ο Επιχειρηματικό Ελληνοτουρκικό Φόρουμ στην Κομοτηνή.

Σύμφωνα με τον Τούρκο αξιωματούχο, όπως αναφέρει σε δηλώσεις του στο κρατικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Ανατολή, Ελληνες επιχειρηματίες απηύθυναν πρόσκληση σε Τούρκους επενδυτές να προσέλθουν στη Θράκη για επενδύσεις σε ελληνικές επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα.


Ευκαιρία για επενδύσεις στη Δυτική Θράκη αποτελεί η οικονομική κρίση που «ταλαιπωρεί» την Ελλάδα, πρόσθεσε ο Ρ. Χισαρτζικλίογλου, ο οποίος σημείωσε, σύμφωνα με μεγάλες τουρκικές εφημερίδες (Hurriyet, Milliyet), ότι το 85% των επιχειρήσεων στην περιοχή έχουν ήδη κλείσει, ενώ απειλούνται με χρεοκοπία και οι υπόλοιπες.

«Οι Ελληνες επιχειρηματίες -πάντοτε σύμφωνα με τις ίδιες πηγές- είναι διατεθειμένοι να πουλήσουν τις επιχειρήσεις τους σε τιμές κάτω του κόστους προκειμένου να διασωθούν θέσεις εργασίας».
Σύμφωνα με δηλώσεις του Γιώργου Κασσιμάτη, όπως δημοσιεύονται στον τουρκικό Τύπο, η Τουρκία θα πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα για την Ελλάδα λόγω του ρυθμού ανάπτυξης της οικονομίας, ενώ, σύμφωνα με τον Ρ. Χισαρτζικλίογλου, «η Τουρκία πρέπει να αποτελέσει τον οδικό χάρτη για την Ελλάδα εάν εκείνη θέλει να βγει από την κρίση».

Η περιοχή της Δυτικής Θράκης παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της επιχειρηματικής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών, υποστήριξε από την πλευρά του ο πρόεδρος του Εμπορικού Επιμελητηρίου της Σμύρνης, Εκρέμ Ντεμιρτάς.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Read more...

Ἕνα ἐνδιαφέρον…ξεκατίνιασμα!


Καθώς τά ρήγματα στό μειονοτικό μπλόκ ἐξουσίας σπανίως βγαίνουν στή δημοσιότητα, ὅταν κάτι τέτοιο συμβαίνει ἔχει πάντα τό ἐνδιαφέρον του. Ἀκόμη περισσότερο ὅταν πρόκειται γιά κόντρα τουρκοφυλλάδων, ὅπως συνέβη τόν περασμένο Δεκέμβριο μεταξύ «Μπιρλίκ» καί «Μιλλέτ» ἤ μεταξύ Ἰλχάν Ταχσίν καί Τζενγκίζ Ὀμέρ.

Τήν ἀφορμή ἔδωσαν οἱ ἀγωγές τῆς Χαρᾶς Νικοπούλου, γιά συκοφαντική δυσφήμησή της ἀπό τούς ἀνωτέρω, ὅταν ἔγραψαν τίς ἀπίστευτες ἀνοησίες γιά ζωγραφιές τοῦ Ἀλλάχ πού ὑποτίθεται ὅτι ζήτησε ἡ δασκάλα τοῦ Μεγάλου Δερείου ἀπό τού μουσουλμάνους μαθητές της. Οἱ συκοφάντες («Μιλλέτ», «Γκιουντέμ») φυσικά καταδικάστηκαν σέ ἀποζημίωση δεκάδων χιλιάδων εὐρώ ὁ καθένας, ἐκτός ἀπό τή «Μπιρλίκ» πού δέχθηκε νά δημοσιεύσει διάψευση. Αὐτή ἡ ὑποχώρηση θεωρήθηκε ταπείνωση ἀπό τούς ἄλλους καί ρίχτηκαν στόν Ἰλχάν Ταχσίν, ὁ ὁποῖος μέ τή σειρά του ἀπάντησε ὑπαινισσόμενος κρυφές χρηματοδοτήσεις τους. Ἔγραφε λοιπον ὁ Ι.Τ. σέ ἕνα ἄρθρο του γεμᾶτο εἰρωνία καί μπηχτές: «…Δέν ἔχω λεφτά νά πετάξω στά σκουπίδια, δέν ἔχω λεφτά γιά νά βρῶ μάρτυρες ἤ νά γίνω μάρτυρας. Ἔτσι τελικά γίνεσαι μασκαράς τοῦ ἑνός καί τοῦ ἄλλου (…) Ἄν εἶχα ἰσχυρές πλάτες, ὠχώ, τότε θά τάιζα ἕνα ἀχούρι γαϊδούρια…»

Ἀπό τήν πλευρά του ὁ Τζενγκίζ Ὀμέρ μίλησε (16/12, «Μιλλέτ») γιά «ἀνόητο ἄρθρο» τοῦ Ἰλχάν πού τόν λυπᾶται μέν, τόν ἀπασχολοῦν ὅμως «ἐκεῖνοι πού τοῦ ἔχουν δώσει ἀέρα καί τόν στρέφουν ἐναντίον του». Δήλωσε ὅτι στή θέση τοῦ Ἰλχάν θά ἔφευγε ἀπό τή Θράκη μετά ἀπό τέτοια ντροπή, τόν προτρέπει νά ἀλλάξει δουλειά καί κοκκορεύεται πώς ὁ ἴδιος καί ἡ ἐφημερίδα του δέν θά ζητοῦσαν ποτέ συγγνώμη. Κι αὐτό ὄχι γιατί ἔχει πλάτες ἤ χρήματα ἀλλά πίστη στόν Ἀλλάχ καί προσήλωση στήν μειονότητα (οἱ φῆμες πώς δέν ἔχει τίποτε στ’ ὄνομά του ὥστε νά μήν ἔχουν ἀντίκρυσμα οἱ καταδίκες του, ἄραγε ν’ ἀληθεύουν;). Τέλος, μαίνεται κατά τῶν ὑποκριτῶν στήν μειονοτική ἡγεσία (μιλᾶ γιά …«λυσσασμένες ὕαινες»!) πού παριστάνουν τούς ὑπερασπιστές τοῦ τουρκισμοῦ καί τῆς θρησκείας ἀλλά νοιάζονται μόνο γιά τά συμφέροντά τους.
“Αντιφωνητής”, 1-1-2011

Read more...

Και η εκλογή των μουφτήδων στην Θράκη συζητήθηκε στο Ερζερούμ..


Ιστοσελίδα του περιοδικού Αζινλίκτσα 11-1-2011 (μετάφραση tourkikanea.gr)

O Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας Αχμέτ Νταβούτογλου στην ανακοίνωση που έκανε, λέει πως συζητήθηκε με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και ¨το θέμα του αρχιμουφτή¨. Ο Τούρκος υπουργός των εξωτερικών αναφέρει πως το θέμα του αρχιμουφτή όπως και άλλα θέματα παρακολουθούνται, πως το θέμα του αρχιμουφτή συζητήθηκε με την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στο Ερζερούμ, και πως αυτό το θέμα μαζί με άλλα θα τεθούνε στην επίσκεψη που θα κάνει τον Μάρτιο στην Αθήνα.


Ο Νταβούτογλου΄, όταν του θύμισαν την δήλωση του πρωθυπουργού πως η Τουρκία είναι ¨κατοχική δύναμη στην Κύπρο¨ καθώς και τις σχετικές με τις μειονότητες δηλώσεις του, ανέφερε πως ο Τούρκος πρωθυπουργός Ερντογάν σχετικά με το θέμα των μειονοτήτων είτε στην Αθήνα είτε σε άλλα μέρη και σε κάθε επίπεδο εξέφρασε με σαφήνεια τις απόψεις της Τουρκίας.

¨Εμείς δεν διστάζουμε να εκφράσουμε καμία άποψη μας¨ είπε ο Νταβούτογλου, πρόσθεσε πως παρακολουθεί και το θέμα του αρχιμουφτή και άλλα θέματα, πως το θέμα του αρχιμουφτή συζητήθηκε στο Ερζερούμ, και πως αυτό το θέμα μαζί με άλλα θα τεθούνε στην επίσκεψη που θα κάνει τον Μάρτιο στην Αθήνα.

http://tourkikanea.gr/2011/01/21/droucas/

Read more...

Προσοχή στο Καστελόριζο!


Του Σάββα Δ. Βλάσση*

Έχει καταστεί σαφές ότι ο ελληνοτουρκικός διάλογος που ξεκίνησε με νέα δυναμική η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, βρίσκεται προ αδιεξόδου. Ο Γ. Παπανδρέου, αμέσως μετά την εκλογική νίκη του 2009, θέλησε να «ξεπαγώσει» τον διάλογο και να εγκαινιάσει μία νέα προσπάθεια, από το σημείο που διακόπηκε το 2004. Πολύ σύντομα, έγινε αντιληπτό ότι αυτό ήταν αδύνατο, για τον απλούστατο λόγο ότι η Τουρκία θέτει πλέον νέες αυθαίρετες απαιτήσεις. Οι ενδείξεις συντείνουν στο συμπέρασμα ότι το νέο «αγκάθι», είναι η απαίτηση της Τουρκίας να εξαιρεθεί το Καστελλόριζο από οποιαδήποτε διευθέτηση για την υφαλοκρηπίδα κι ενδεχόμενη κήρυξη ΑΟΖ από την Αθήνα.

Στο ταξίδι του Έλληνα πρωθυπουργού στο Ερζερούμ, επιχειρήθηκε να καταστεί σαφές στην τουρκική πλευρά ότι η στάση της δεν γίνεται αποδεκτή. Η ουσία βρισκόταν όχι σε αυτά που διακήρυξε δημοσίως ο πρωθυπουργός, όσο στην κατ’ ιδίαν συζήτηση που είχε με τον Ταγίπ Ερντογάν. Δεν υπάρχουν ενδείξεις που να συνηγορούν στο συμπέρασμα ότι αναμένεται κάποια σοβαρή θετική ανατροπή, τουλάχιστον μέχρι το καλοκαίρι, λόγω των εκλογών στην Τουρκία.

Ο Ερντογάν, από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε την εξουσία, έδειξε ότι επεδίωξε μια διαφορετική προσέγγιση στην συνεννόηση με την Ελλάδα. Ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, που συναντήθηκε μαζί του, αποκόμισε την εντύπωση αυτή. Σύντομα όμως, διαπίστωσε ότι η εικόνα αυτή αλλοιωνόταν. Αναφέρει στο βιβλίο του: «Τα εσωτερικά προβλήματα του Ερντογάν ήταν εμφανή. Αργά αλλά σταθερά γινόταν αισθητή η σύγκλιση ή σύμπλευση με αυτούς απέναντι στους οποίους στην αρχή είχε τόσο έντονα κρατήσει αποστάσεις». Όλα αυτά, από το 2004 ήδη...

Ο νυν πρωθυπουργός, θέλησε προφανώς να εκμεταλλευθεί τον «παράγοντα» Ερντογάν. Στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις μαζί του, δέχθηκε την τουρκική απαίτηση – «πρόταση» για καθιέρωση «Κώδικα Συμπεριφοράς» των αεροπορικών δυνάμεων στο Αιγαίο, με πρόσχημα την μείωση της εντάσεως. Αποτέλεσμα οι «πιο ήπιες» αναχαιτίσεις των τουρκικών αεροσκαφών που εισέρχονται στο FIR Αθηνών. Υποτίθεται ότι από τουρκικής πλευράς, θα σταματούσαν οι υπερπτήσεις και άλλες πιο προκλητικές ενέργειες. Για άλλη μια φορά, ενώ η Ελλάδα τήρησε την άτυπη συμφωνία, η Τουρκία υπαναχώρησε.

Πρέπει να τονιστεί όμως, ότι υπάρχει μια σημαντική διαφορά σε αυτή την δεύτερη φάση του ελληνοτουρκικού διαλόγου, σε σχέση με την πρώτη της περιόδου 1999-2004. Τότε, υπήρχε η πίεση προς την Τουρκία που έθεταν οι προβλέψεις της συμφωνίας του Ελσίνκι. Σήμερα, η Τουρκία δεν υφίσταται καμμία απολύτως πίεση, γι’ αυτό και παρουσιάζεται ανελαστική. Κάτι το οποίο διαπίστωσε αμέσως ο Ερντογάν, αμέσως μετά την ανάληψη της εξουσίας, αναπροσαρμόζοντας την στάση του, όπως αντιλήφθηκε τότε και ο Κ. Σημίτης. Σήμερα, αν και στο εσωτερικό μέτωπο δείχνει να επικρατεί έναντι του παραδοσιακού πολιτικοστρατιωτικού κατεστημένου, είναι φυσιολογικό, για λόγους εσωτερικών ισορροπιών, να παρουσιάζεται συμβιβαστικός ως προς τις πάγιες θέσεις σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και ειδικώς με Ελλάδα και Κύπρο. Με δεδομένο ότι αμέσως μετά τις εκλογές επιδιώκει να επιταχύνει τις μεταρρυθμίσεις μέσω αλλαγής του Συντάγματος, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα θελήσει να προκαλέσει περισσότερο το πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο, με κάποια ριζική αλλαγή πλεύσεως στα ελληνοτουρκικά.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός πρέπει να έχει καταλήξει σε δύο βασικά συμπεράσματα:

α) Εφόσον δεν υπάρχει καμμία πίεση προς την Τουρκία, όπως το Ελσίνκι, αυτή δεν έχει κανέναν λόγο να μεταβάλει τις θέσεις της έναντι της Αθήνας.

β) Παρά το δημόσιο προφίλ του Ερντογάν, η Τουρκία εξακολουθεί να είναι ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΗ.

Η κατάσταση αδιεξόδου στον ελληνοτουρκικό διάλογο και η εσωτερική κατάσταση στην Τουρκία, είναι δυνατό να οδηγήσει σύντομα την Άγκυρα σε τυχοδιωκτικές πρακτικές. Κάποια τεχνητή ένταση είναι πιθανό να αποβλέψει στην «υπέρβαση» του αδιεξόδου κι εξυπηρέτηση του τουρκικού στόχου. Το επίκεντρο αυτής, γεωγραφικώς, είναι αναμενόμενο να αφορά το επίμαχο ζήτημα του διμερούς διαλόγου: το Καστελλόριζο.

Σε πολιτικό επίπεδο, ο Ερντογάν θα παρουσιαστεί με ενισχυμένο το προφίλ του, εν όψει των επερχομένων εκλογών. Ιδίως μετά το πολιτικό κόστος που είχε γι’ αυτόν η ανοικτή τοποθέτηση του Έλληνα πρωθυπουργού στο Ερζερούμ. Πέραν τούτου, μια ελεγχόμενη κρίση, θα προκαλέσει το διεθνές ενδιαφέρον και μεσολάβηση τωνΗΠΑ, ώστε Ελλάδα και Τουρκία «να τα βρουν σύντομα». Έτσι, το σημερινό τέλμα θα έχει αρθεί.

Οποιαδήποτε ένταση, έστω και μικρής ή μεσαίας εντάσεως, που θα εμπλέξει το πολεμικό δυναμικό των δύο πλευρών στο Καστελλόριζο, είναι ικανή συνθήκη ώστε να οδηγήσει στην «καθιέρωση» της τουρκικής ενστάσεως ως προς αυτό. Δημιουργώντας συνθήκες αποδοχής της τουρκικής αξιώσεως για «προσωρινή» (στην ουσία μόνιμη) εξαίρεση του συγκεκριμένου συμπλέγματος από οποιαδήποτε διευθέτηση, χάριν μιας γενικότερης «προόδου». Δηλαδή μιας συμφωνίας που θα καλύπτει μόνο το Αρχιπέλαγος του Αιγαίου, τουλάχιστον έτσι όπως το οριοθετεί η Τουρκία. Ουσιαστικώς θα πρόκειται για «γκριζοποίηση» του Καστελλορίζου, όχι ως προς την κυριαρχία επ’ αυτών, αλλά ως προς την αναγνώριση των ελληνικών δικαιωμάτων για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ στην περιοχή.

Σε κάθε περίπτωση, το ενδιαφέρον της Αθήνας πρέπει να εστιαστεί στο Καστελλόριζο, με προσπάθεια στρατιωτικής ενισχύσεως κι επαυξήσεως των δυνατοτήτων επεμβάσεως των Ενόπλων Δυνάμεων εκεί.

*Ο Σάββας Δ. Βλάσσης είναι εκδότης του περιοδικού ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ.

Read more...

Είναι η Τουρκία έτοιμη να αντιμετωπίσει μια επίθεση στο κυβερνοχώρο; Eugene Kaspersky: Όχι.


Όλος ο κόσμος έχει αρχίσει και ασχολείται σοβαρά με το σενάριο ενός ηλεκτρονικού πολέμου. Ωστόσο ούτε ο στρατός, αλλά ούτε το κυβερνών κόμμα καθώς και η αντιπολίτευση στη χώρα (Τουρκία) έχουν κατανοήσει πλήρως τις ραγδαίες εξελίξεις στο πλανήτη που για να αντιμετωπιστούν χρειάζεται αλλαγή στρατηγικής και νέα εθνική πολιτική. Μία από τις πλέον σοβαρές εξελίξεις είναι η αυξανόμενη απειλή πολέμου στο κυβερνοχώρο καθώς και η τρομοκρατία σε αυτόν που εκδηλώνεται μέσω του διαδικτύου. Ο πόλεμος και η τρομοκρατία στο κυβερνοχώρο είναι κάτι απροσδιόριστο σε αντίθεση με το συμβατικό πόλεμο όπου εκεί υπάρχουν σαφή επιχειρησιακά όρια.

Πρόσφατα, ο Eugene Kaspersky, πρόεδρος της εταιρίας που φέρει το όνομά του και είναι μία από τις κορυφαίες εταιρίες στη κατασκευή anti-virus λογισμικών, απευθυνόμενος στο ακροατήριο του Τεχνικού Πανεπιστημίου της Κωνσταντινούπολης τόνισε πως ο πλανήτης έχει εισέλθει σε μια νέα εποχή, αυτή του πολέμου στο κυβερνοχώρο και πως η Τουρκία είναι ευάλωτη στη πιθανότητα μιας τέτοιας επίθεσης.
Χώρες συμμαχικές της Τουρκίας και μέλη του ΝΑΤΟ έχουν ήδη ξεκινήσει να αναδιαρθρώνουν τους στρατούς τους βασιζόμενες στην αποτροπή επιθέσεων στο κυβερνοχώρο. Την ίδια ώρα η Τουρκία συμπεριφέρεται όπως πριν 20 χρόνια στο ψυχρό πόλεμο και οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις έχουν καθυστερήσει να οργανωθούν ανάλογα. Οι εξοπισμοί θα πρέπει να αφορούν όχι μόνο την αγορά των συμβατικών όπλων αλλά και αυτών του κυβερνοχώρου.
Πρόσφατα ο Ömer Çelik, βουλευτής του ΑΚ κόμματος αναφερόμενος σε δημοσίευμα που έκανε λόγο για ανετοιμότητα του τουρκικού στρατού σε επίθεση στο κυβερνοχώρο τόνισε πως:
“Θα περίμενα από το στρατό να βγει και να διαψεύσει την εν λόγω έκθεση. Ωστόσο δεν το έκανε. Πώς είναι δυνατόν οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις, οι οποίες είναι ένας σημαντικός θεσμός στην Τουρκία και ο τρίτος μεγαλύτερος στρατός στον κόσμο, να μην μπορούν να είναι έτοιμες σε μια πιθανή τρομοκρατική ενέργεια στον κυβερνοχώρο;”

gdailynews

Read more...

Tουρκία – Ελλάδα: 2-0


Υπάρχουν πολλοί τρόποι να καταστρέψεις μία χώρα. Ένας τρόπος είναι να της καταστρέψεις την ενεργειακή της υποδομή. Δεν χρειάζεται να είσαι οικονομολόγος, ή επιστήμονας… Πολλή και φτηνή ενέργεια είναι ένας από τους παράγοντες της οικονομικής ανάπτυξης και της οικονομικής άνεσης. Χωρίς πολλή και φτηνή ενέργεια, πας πίσω στον Μεσαίωνα.

Δεν ξέρω πολλά για την Τουρκία αλλά σε δύο πράγματα είναι πολύ μπροστά από εμάς:
1) Φτιάχνει πυρηνικά, και
2) ενώ παριστάνει ότι την ενδιαφέρει η πράσινη ενεργειακή μούχλα, οι ταρίφες που δίνει σε Πράσινα τρωκτικά είναι πολύ μικρότερες από τις δικές μας.

Χαμηλή τιμή για αιολικά και φωτοβολταϊκά. €100 με €200/MWhr πληρώνουμε εμείς το αιολικό ρεύμα, €56 δίνουν οι Τούρκοι. Περίπου €400/MWhr δίνουμε εμείς για φωτοβολταϊκό ρεύμα, €102 δίνουν οι Τούρκοι. Συγκινείται κανένας «Βουλευτής» του Ελληνικού Κοινοβουλίου να ρωτήσει κάτι στην Βουλή; Για αυτό γελάει η κυρία Μπιρμπίλη;
Αν ήθελα να καταστρέψω τον εχθρό μου, θα τον έπειθα να δώσει μεγάλες επιδοτήσεις σε ΑΠΕ, να βάλει υψηλά τέλη υπέρ ΑΠΕ, να έχει υψηλά feed- in-tariffs, και ακριβό ρεύμα. Κύριε Recep Tayyip Erdoğan, σώστε τον Πλανήτη, φτιάξτε το Κλίμα, προστατέψτε τους πιγκουΐνους, βάλτε πολλά αιολικά, πολλά φωτοβολταϊκά… (Άντε, μπας και φύγουν τα ποντίκια από εμάς, και πάνε στην Τουρκία, αν και χλωμό το βλέπω, οι Τούρκοι δεν μασάνε… Αν τους στέλναμε τον Ζερβό και τον Τσιπουρίδη και φέρναμε εδώ τον Erdoğan;)
http://www.hurriyetdailynews.com/n.php?n=turkish-parliament-renews-renewables-law-2010-12-30
http://gr-news.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=3739:–l-r—-&catid=46:diethnipolitiki&Itemid=71

Δημοσιεύθηκε απο http://archaeopteryxgr.blogspot.com/2011/01/2-0.html

Read more...

Ξέρει κάτι ο Πρόεδρος;


Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, από τον καιρό που ήταν υπουργός Εξωτερικών, μιλούσε λίγο.
Και πάντα ήταν πολύ προσεκτικός. Δεν θυμάμαι ποτέ να έχει προκαλέσει με τις δηλώσεις του. Είναι, επομένως, απορίας άξιον γιατί χρησιμοποίησε, υποδεχόμενος τον Αρμένιο ομόλογό του, μια τόση αιχμηρή φρασεολογία που ήξερε ο,τι θα ενοχλήσει την Τουρκία;

Στο παρελθόν, αν και είχε πολλές ευκαιρίες, το απέφευγε συστηματικά;
Τέτοιες φράσεις, δεν λέγονται τυχαία από έναν τόσο έμπειρο πολιτικό.
Γιατί τώρα;
Οταν μάλιστα η κυβέρνηση, μέχρι πρόσφατα, επένδυε τόσα πολλά στην λεγόμενη ελληνοτουρκική φιλία;
Μήπως αλλάζουν κάποιες συμμαχίες στην περιοχή;
Κ.Ρ.
Υ.Γ. Επικροτούμε απολύτως τις δηλώσεις του Προέδρου

Read more...

Όμηροι στο Αιγαίο


Του Αλέξανδρου Τάρκα
Κίνδυνο εγκλωβισμού της κυβέρνησης στη, διπλωματική και νομική, παγίδα που στήνει η Τουρκία για διαχωρισμό της υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου διαπιστώνουν πεπειραμένα υπηρεσιακά στελέχη του υπουργείου Εξωτερικών.
Το σήμα συναγερμού της ελληνικής διπλωματικής υπηρεσίας διατυπώνεται ενόψει της προσέγγισης που εξετάζουν οι πρωθυπουργοί κ.κ. Γ. Παπανδρέου και Τ. Ερντογάν με την υπογραφή, αρχικά, ενός «κειμένου αρχών», στη συνέχεια με τη διαπραγμάτευση επί του αυξομειούμενου εύρους των ελληνικών χωρικών υδάτων και, τελικά, με την παραπομπή ασαφούς αριθμού εκκρεμοτήτων στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

Οι επαφές Αθήνας-Άγκυρας για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών στην ευρύτερη περιοχή βρίσκονται σε πολύ πιο προχωρημένο σημείο απ’ ότι παραδέχεται η κυβέρνηση, όπως αποκαλύφθηκε και στις 27 Νοεμβρίου 2010 στον «Κόσμο του Επενδυτή» από το σύμβουλο έκδοσης της «Α&Δ» Στ. Λυγερό και από τον κ. Δημ. Κωνσταντακόπουλο με τη δημοσιοποίηση τμημάτων απορρήτου εγγράφου του υπουργείου Εξωτερικών.
Με βάση το ίδιο απόρρητο έγγραφο και πρόσθετα στοιχεία διπλωματικών πηγών, το κύριο συμπέρασμα είναι ότι ο πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, ο υπουργός Εξωτερικών Δ. Δρούτσας και ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Ευ. Βενιζέλος (που δεν έχει μεν άμεση ανάμιξη στις επαφές με την Άγκυρα, αλλά ως εκ της θέσεώς του οφείλει να συναινέσει ή να διαφωνήσει) βρίσκονται ενώπιον δύο ιστορικών αποφάσεων: πρώτον, ισχύει η πάγια ελληνική πολιτική, από το 1974 ως σήμερα, ότι η μόνη διαφορά με την Τουρκία, που μπορεί να παραπεμφθεί στη Χάγη, είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας ή θα συνταχθεί συνυποσχετικό και για μια σειρά άλλων θεμάτων, όπως ο καθορισμός του εύρους των χωρικών υδάτων; Και, δεύτερον, η Ελλάδα θα συναινέσει στη «διάσπαση» του εθνικού χώρου της, διαχωρίζοντας το Αιγαίο από το Καστελόριζο;
- Νομική και πολιτική πραγματικότητα
Σύμφωνα με τις έγγραφες αναλύσεις της ελληνικής διπλωματικής υπηρεσίας, θα ήταν θανάσιμο λάθος της κυβέρνησης να δεχθεί ότι δεν υπάρχει πλήρης, αδιατάρακτη ενότητα των θαλασσίων συνόρων Ελλάδας-Τουρκίας από τον Έβρο μέχρι και το Καστελόριζο.
Πέραν του ότι πρόκειται για μια αναμφισβήτητη πραγματικότητα, και η νομική επιχειρηματολογία είναι υπέρ των ελληνικών θέσεων. Συγκεκριμένα, η Τουρκία ισχυρίζεται ότι το Καστελόριζο και όλο το νησιωτικό του σύμπλεγμα (συνολικά 13 νησιά) δεν βρίσκονται στο Αιγαίο, αλλά στη Θάλασσα της Λεβαντίνης επικαλούμενη, υπέρ αυτής, σχετικούς χάρτες του Διεθνούς Υδρογραφικού Οργανισμού.
Ωστόσο είναι σαφές ότι ο διαχωρισμός μεταξύ Αιγαίου Πελάγους και Θάλασσας της Λεβαντίνης είναι τεχνητός, όπως έχει αποφανθεί παρεμπιπτόντως γι’ άλλη υπόθεση, μόλις προ τετραετίας, το Διαιτητικό Δικαστήριο. Το Δικαστήριο είχε ρητά προσθέσει ότι παρόμοιοι απλοί γεωγραφικοί προσδιορισμοί ούτε δικαιώματα μπορούν να αναγνωρίσουν ούτε και να αποτελέσουν βάση για νομική οριοθέτηση θαλασσίων συνόρων.
Τα αρμόδια στελέχη του υπουργείου Εξωτερικών υπογραμμίζουν προς την πολιτική ηγεσία του ότι η εμμονή της Άγκυρας στην εξαίρεση-διαχωρισμό του συμπλέγματος του Καστελόριζου (και ιδιαίτερα της νήσου Στρογγύλης) από τη συνέχεια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας του Αιγαίου οφείλεται στο ότι επηρεάζει τρία κράτη: την Τουρκία, την Κύπρο και την Αίγυπτο.
Αντίθετα, σε περίπτωση αναγνώρισης της ελληνικής «εθνικής συνέχειας» και πλήρους επήρειας της Στρογγύλης στο οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, τότε η Ελλάδα και η Κύπρος θα έχουν κοινή υφαλοκρηπίδα, η οποία θα καταλήγει, νοτιότερα, σε κάποιο τριεθνές σημείο με την Αίγυπτο.
Αντίθετα, αν δεν αναγνωριστεί πλήρης επήρεια της Στρογγύλης, τότε η τουρκική υφαλοκρηπίδα θα διακόπτει την ελληνική και την κυπριακή.
Η στάση της Άγκυρας θυμίζει έντονα το γενικότερο πνεύμα και κλίμα της κρίσης των Ιμίων, όταν είχαν αμφισβητηθεί, για πρώτη φορά, οι ιταλοτουρκικές διευθετήσεις του 1932 για τα Δωδεκάνησα (συμφωνία του Ιανουαρίου και συμπληρωματικό πρακτικό του Δεκεμβρίου του ιδίου έτους) που ενσωματώθηκαν στην Ελλάδα το 1948.
Σε αντίθεση με τα σημερινά όψιμα τουρκικά επιχειρήματα, τα νομικώς πανίσχυρα κείμενα του 1932 αναγνωρίζουν ότι τα 13 νησιά του Καστελόριζου ανήκουν διοικητικά και έκτοτε είναι πλήρως ενσωματωμένα στα Δωδεκάνησα, οπότε δεν μπορεί να τεθεί καν ερώτημα «απομόνωσής» τους και μειωμένης επήρειας στην οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας.
- Η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και η επήρεια των νησιών
Η ανησυχία των στελεχών της ελληνικής διπλωματικής υπηρεσίας είναι, μήπως, στο πλαίσιο της διμερούς προσέγγισης, η κυβέρνηση υπονομεύσει (ασφαλώς άθελά της) βασικά ελληνικά επιχειρήματα ως προς το ζήτημα της υφαλοκρηπίδας.
Γιατί κι αν ακόμα δεν υπάρξει τελικά ούτε «κείμενο αρχών» ούτε παραπομπή διαφορών στην υφαλοκρηπίδα, το βέβαιο είναι ότι οι θέσεις των δύο χωρών, όπως τώρα διαμορφώνονται και διατυπώνονται, θα επηρεάσουν το πολιτικό και νομικό πλαίσιο και των πολλών επόμενων ετών.
Σε αυτό το πλαίσιο, υπενθυμίζεται πως βασική ελληνική αρχή παραμένει ότι η υφαλοκρηπίδα οριοθετείται με την αρχή της ίσης απόστασης-μέσης γραμμής νησιωτικών και ηπειρωτικών σημείων.
Επίσης, βάσει της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας, όλα τα νησιά έχουν και αιγιαλίτιδα ζώνη και συνορεύουσα ζώνη και αποκλειστική οικονομική ζώνη και υφαλοκρηπίδα. Το συγκεκριμένο άρθρο της σύμβασης, το 121 παρ. 2, δεσμεύει, εθιμικά και τα κράτη πουν δεν έχουν προσχωρήσει σε αυτήν.
Κατά τη διεξαγωγή των διερευνητικών επαφών, η Άγκυρα έχει επικαλεστεί την παράγραφο 3 του ίδιου άρθρου της σύμβασης για τους «βράχους», οι οποίοι δεν μπορούν να συντηρήσουν οικονομική δραστηριότητα και, κατά συνέπεια, δεν δικαιούνται οικονομική ζώνη και υφαλοκρηπίδα.
Στην παρούσα χρονική συγκυρία και με δεδομένη την, παραδοσιακά, «αργή» εξέλιξη του διεθνούς δικαίου δεν μπορεί να διευκρινιστεί με ασφάλεια πώς ορίζεται η ανθρώπινη οικονομική δραστηριότητα σε βραχώδεις νησίδες.
Άλλωστε έχουν συμπληρωθεί μόλις 16 χρόνια από τη θέση σε ισχύ της νέας Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας. Επίσης, δεν μπορεί να γίνει εθιμική εφαρμογή ισχύος της παραγράφου 3, οπότε εξακολουθεί να ισχύει ο κανόνας ότι κάθε μορφής νησιωτικός συσχετισμός διαθέτει όλες τις θαλάσσιες ζώνες.
Ως προς τη μέθοδο της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας, είναι γνωστό ότι υπάρχουν αντίθετες τάσεις εντός του επιστημονικού κλάδου του διεθνούς δικαίου, καθώς άλλοι προκρίνουν την αρχή της μέσης απόστασης-μέσης γραμμής κι άλλοι εμμένουν στην αρχή της ευθυδικίας με ανάλυση όλων των συνδεόμενων στοιχείων.
Παρά τις αντικρουόμενες απόψεις, οι περισσότερες σχετικές διμερείς συμφωνίες, διεθνώς, έχουν υιοθετήσει, όπως και η Ελλάδα, την αρχή της ίσης απόστασης-μέσης γραμμής που κατοχυρώνεται πλέον και από τη νομολογία. Η ίδια, και «ντε φάκτο», επικράτηση της αρχής της ίσης απόστασης παρατηρείται και ως προς την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης.
Προς αντιμετώπιση αυτής της πραγματικότητας, το υπουργείο Εξωτερικών διαπιστώνει πως είναι αναμενόμενο η Τουρκία να καταφεύγει στη θεωρία της «μειωμένης επήρειας», ώστε να υποστηρίξει ότι στο σύμπλεγμα του Καστελόριζου δεν έχουν όλα τα νησιά υφαλοκρηπίδα ή ότι πρέπει να εφαρμοστεί η –σχετικά, νέα από πλευράς διεθνούς δικαίου- αρχή της αναλογικότητας.
Σύμφωνα με αυτή την αρχή, θα πρέπει να υφίσταται αναλογία μεταξύ του μήκους των ακτών και της περιοχής της υφαλοκρηπίδας και της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης που θα οριστεί υπέρ κάθε κράτους.
Με δεδομένα όλα αυτά τα στοιχεία, είναι εμφανές ότι, για πολιτικούς και νομικούς λόγους, η Ελλάδα μόνον να κερδίσει έχει από την εμμονή στη «συνέχεια και συνοχή» της επικράτειάς της και των θαλασσίων συνόρων της από τον Έβρο ως το Καστελόριζο.
Στην περίπτωση παραπομπής και κρίσης του ζητήματος στη Χάγη, το Δικαστήριο θα προχωρήσει βέβαια σε «διαίρεση» της επίδικης περιοχής, αλλά μόνον στο πλαίσιο μιας εσωτερικής διαδικαστικής λειτουργίας του.
Η Ελλάδα δεν έχει κανένα λόγο να πράξει το ίδιο πρώτη, διαιρώντας την περιοχή του Καστελόριζου με δική της πρωτοβουλία. Μια τέτοια απευκταία κίνηση της κυβέρνησης Παπανδρέου θα προκαλούσε δυσμενείς νομικές και πολιτικές επιπτώσεις ως προς την οριοθέτηση, συνολικά, της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, ως προς το εύρος των χωρικών υδάτων και, γενικότερα, ως προς όλα τα ελληνικά δικαιώματα στο Αιγαίο.

(Από το τεύχος Ιανουαρίου του περιοδικού «Άμυνα και Διπλωματία»)

Read more...

Απάντηση στην Άγκυρα: “Η ιστορία δεν παραγράφεται”


Απάντηση στην ενοχλημένη αντίδραση της Άγκυρα για τις δηλώσεις του Κάρολου Παπούλια εξέδωσε το υπουργείο Εξωτερικών, τονίζοντας την καταλυτική προσφορά του Προέδρου της Δημοκρατίας στη διαδικασία της ελληνοτουρκικής προσέγγισης και συνεννόησης.
«Η ιστορία δεν ξαναγράφεται, δεν παραγράφεται. Η ιστορία διδάσκει πως μπορούμε να χτίσουμε μέλλον ειρήνης, αρκεί να τη σεβαστούμε και να εργασθούμε με συνέπεια για αυτό το σκοπό.

Η Ελλάδα και η Τουρκία έχουν πραγματοποιήσει σημαντικά βήματα στην προσπάθεια βελτίωσης των διμερών τους σχέσεων. Όμως τα πιο μεγάλα και τα πιο δύσκολα βρίσκονται μπροστά μας», αναφέρει η ανακοίνωση του εκπροσώπου του υπουργείου, Γρηγόρη Δελαβέκουρα.

«Η διαδρομή του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας αποδεικνύει την καταλυτική προσφορά του στην προσπάθεια ελληνοτουρκικής συνεννόησης. Με τη στάση και τις πράξεις του επιβεβαιώνει καθημερινά ότι οι λαοί της περιοχής μπορούμε να ελπίζουμε και να πετύχουμε ένα μέλλον ειρήνης και συνεργασίας», καταλήγει.

Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών είχε επιτεθεί στον κ. Παπούλια για τη δήλωσή του, κατά την υποδοχή του Αρμένιου ομολόγου του, ότι και οι δύο λαοί «κατακρεουργηθήκαμε από τον ίδιο βάρβαρο».

Read more...

Τουρκικές “θεωρίες συνωμοσίας” για το φράχτη στον Έβρο.


Άρχισαν να εκδηλώνουν τη δυσαρέσκειά τους στη Τουρκία για το φράχτη στον Έβρο.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της ΧΟΥΡΙΕΤ,στην Άγκυρα έχουν αρχίσει να ακούγονται θεωρίες περί “κρυφής ατζέντας” της Ελλάδας και της ΕΕ που θέλουν να απομονώσουν τη Τουρκία από την Ευρώπη. Ο πρόεδρος του Τουρκικού Κέντρου Διεθνών Σχέσεων και Στρατηγικών Αναλύσεων S. Ogan δήλωσε ότι “η πρόθεση Ελλάδας και Βουλγαρίας να κατασκευάσουν ένα φράχτη κατά μήκος των τουρκικών συνόρων, αποτελεί περιεχόμενο μιας κρυφής ατζέντας.

Η Ελλάδα, με το πρόσχημα της παράνομης μετανάστευσης, και η Βουλγαρία, με το πρόσχημα της λήψης μέτρων κατά του αφθώδους πυρετού, υψώνουν ουσιαστικά ένα τείχος ανάμεσα στην Τουρκία και την Ευρώπη”, υποστηρίζει ο Ogan.

Παρομοίασε το σχέδιο φράχτη με το Τείχος του Βερολίνου και το τείχος που έχουν φτιάξει οι Ισραηλινοί. «Η Ευρωπαϊκή Ένωση χαράσει μια γραμμή στα τουρκικά σύνορα, . Μια γραμμή ανάμεσα στον κόσμο του Χριστιανισμού και του Ισλάμ. Αυτό δεν είναι δυνατόν να γίνει”, προειδοποίησε Ogan.
Ο Μουσταφά Yardımcı, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ένωσης Τουρκικών Επιμελητηρίων και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της Commodity Exchange στην Ανδριανούπολη, είπε ότι δεν πιστεύει ότι η Βουλγαρία θα μπορούσε να αξιοποιήσει ένα φράχτη κατά μήκος των συνόρων της με την Τουρκία, δεδομένου ότι θα ήταν εξαιρετικά δαπανηρή η κατασκευή του και το αποτέλεσμα αμφίβολο.
“Η περιοχή μας είναι απαλλαγμένη από τον αφθώδη πυρετό. Και εκτός αυτού, ακόμα κι αν χτίζουν έναν φράκτη τα ζώα θα βρίσκουν ένα άνοιγμα για να περνούν” δήλωσε ο Yardımcı,προσθέτοντας ότι “η ΕΕ χτίζει ένα« τείχος του Βερολίνου » κατά μήκος των συνόρων μας”.

Read more...

Από τη γέφυρα συνεργασίας στο απειλητικό τόξο


Ν. Λυγερός

Ο Ismail Kadare το έθεσε σωστά, η Ευρωπαϊκή Ένωση αποτελεί ένα μοναδικό στόχο για το μέλλον της Αλβανίας. Βέβαια, υπάρχουν αντιστάσεις λόγω αδράνειας, σκοπιμότητας ακόμα και ρατσισμού. Όμως η επόμενη πραγματικότητα ακολουθεί όχι μόνο γεωστρατηγικά δεδομένα αλλά και τοποστρατηγικά. Πιο συγκεκριμένα, με την Ελβετία μεν και την πρώην Γιουγκοσλαβία κι Αλβανία δε, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει δύο τοπολογικές τρύπες που μεγεθύνουν τεχνητά το μήκος των συνόρων της.

Για την Ελβετία, η ευρωπαϊκή της πορεία είναι δεδομένη και έχει ενισχυθεί με τη votation που αναγνώρισε τα νέα κράτη – μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.


Όσον αφορά στη δεύτερη τοπολογική τρύπα τα πράγματα είναι περίπλοκα, διότι τα Βαλκάνια αποτελούν διαχρονικά ένα τριπλό σημείο επαφής και κατά συνέπεια έχουν υποστεί φθορά, λόγω των μεγάλων τριβών που ασκούνται στο κεντρικό υποσύνολο.
Ένας τρόπος να λυθεί αυτό το πρόβλημα είναι η ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Από την άλλη πλευρά παρατηρούμε, ειδικά με την ανάδειξη του νεοθωμανικού δόγματος, ότι η Τουρκία με το πρόσχημα της γέφυρας συνεργασίας, προσπαθεί να προσεγγίσει όλο και πιο στενά την Αλβανία.
Κάνει κατάχρηση του μουσουλμανικού πλαισίου, για να ενισχύσει το παλιό οθωμανικό πεδίο δράσης.
Η απλή εξέταση του χάρτη της Ευρώπης μετά το Συνέδριο του Βερολίνου το 1878, εξηγεί ξεκάθαρα το νοητικό σχήμα του μουσουλμανικού τόξου που δεν είναι παρά το επιφαινόμενο ενός βαθύτερου νοητικού σχήματος, δηλαδή της συνεκτικότητας της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Αυτή είναι η ιδέα που εξηγεί το τουρκικό ενδιαφέρον για την Αλβανία.
Η έντεχνη φιλία με την Αλβανία δεν είναι παρά ένα σχήμα του Machiavelli, που προσφέρει, όχι μόνο μία επέκταση της τουρκικής επιρροής σε μία ευρωπαϊκή ζώνη, αλλά και τη δημιουργία ενός διπλού μετώπου με την Ελλάδα.
Το τουρκικό ενδιαφέρον δεν αφορά ανθρώπινες ζωές, θρησκεία και γενικότερα λαό, αλλά μόνο και μόνο το έδαφος.
Δεν θέλει να αφήσει τη διάδοχο της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας να ελέγχει με αποτελεσματικότατα τα Βαλκάνια.
Θέλει να έχει πρόσβαση σε αυτό το ζωτικό χώρο, όπως τον ονομάζει, για να επεκτείνει το στρατηγικό της βάθος και να μηδενίσει τις τριβές με τις γειτονικές χώρες.
Το συμμαχικό πλαίσιο που προβάλλει με την Αλβανία δεν έχει κανένα υπόβαθρο όσον αφορά στη συμμετρία του.
Πρόκειται για μία μονομερή εκμετάλλευση της σχέσης των δύο κρατών με απώτερο στόχο την αντίδραση ενάντια σ’ αυτό που θεωρεί ως ευρωπαϊκή επέκταση.
Και στην Ελλάδα, όπως και στην Αλβανία, δίνουμε λανθασμένα μεγάλη σημασία στις χώρες μας, όταν διαπραγματευόμαστε και δεν αντιλαμβανόμαστε ότι και στις δύο περιπτώσεις η Τουρκία μας θεωρεί απλώς ως θρησκευτικά βιλαέτια.
Για αυτό δεν έχουμε κρατική υπόσταση. Είμαστε μόνο και μόνο χώροι για τις ανάγκες της, τίποτα περισσότερο. Λειτουργεί με παλιά νοητικά σχήματα που δεν συμπεριλαμβάνουν τη τωρινή πραγματικότητα.
Μόνο αν το συνειδητοποιήσουμε στην Αλβανία και στην Ελλάδα θα προχωρήσουμε αποτελεσματικά σ’ ένα κοινό ευρωπαϊκό μέλλον.

Read more...

Αναγνώστες

About This Blog

  © Blogger templates ProBlogger Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP