Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010

34 χρόνια από το «βυθίσατε το Χόρα»


Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

«Μίλησα με τον Ανδρέα Παπανδρέου και του είπα: «Κύριε πρόεδρε, το 'Χόρα' μπήκε στην ελληνική υφαλοκρηπίδα, κάνει έρευνες και επομένως μπαίνουμε σε κρίση με την Τουρκία». Ο μακαρίτης Παπανδρέου μού απάντησε: «Ο πρόεδρος νομίζει ότι πρέπει να εγκαταλείψω την περιοδεία μου και να επιστρέψω;» Του είπα: «Κύριε πρόεδρε, αυτό είναι θέμα δικό σας. Οταν αποφασίσετε να επιστρέψετε θα σας ενημερώσει πλήρως ο ίδιος ο πρωθυπουργός».

28 Μαρτίου 1987: Το «Σισμίκ» συνοδευόμενο από τουρκικό πολεμικό πλοίο βγαίνει από τα Δαρδανέλια Αυτή ήταν η μόνη επαφή που εγένετο μεταξύ πρωθυπουργού δι' εμού και του Ανδρέα Παπανδρέου για το επεισόδιο. Ο Ανδρέας Παπανδρέου γύρισε από τη Θράκη μετά δύο ημέρες και ενημερώθηκε από τον πρωθυπουργό. Το σύνθημα "βυθίσατε το Χόρα" το είπε ενόσω βρισκόταν στη Θράκη, χωρίς καμία προσυνεννόηση, χωρίς καμία επαφή με τον πρωθυπουργό».

Αυτά υποστήριζε το 2002 στη Βουλή ο επί πολλά χρόνια στενός συνεργάτης του Κωνσταντίνου Καραμανλή, τότε βουλευτής Επικρατείας της Ν.Δ. Πέτρος Μολυβιάτης, διαψεύδοντας τη δήλωση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΠΑΣΟΚ Αλέκου Ακριβάκη ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου είπε την περίφημη φράση «βυθίσατε το Χόρα» έπειτα από συμφωνία με τον τότε πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή. Ο Αλ. Ακριβάκης, επικαλούμενος τα πρακτικά της Βουλής, από τις προγραμματικές δηλώσεις του Γ. Ράλλη το 1980, επιμένει: «Κατά τη συζήτηση εκείνη ο Ανδρέας Παπανδρέου τόνισε ότι δεσμεύεται και δεν μπορεί να πει περισσότερα για το θέμα. Εάν όμως συνεχίζονταν οι ύβρεις εις βάρος του θα αναγκαζόταν να παραβεί τον λόγο που είχε δώσει. Στην ίδια συνεδρίαση, ο Π. Κανελλόπουλος ανέφερε ότι η φράση που είπε ο Ανδρέας Παπανδρέου "υπηρετούσε εθνικό σκοπό" και ότι το διεπίστωσε ο ίδιος σε συνάντηση που είχε μαζί του και επείσθη απολύτως».
Τα παραπάνω αποτελούν ένα από τα ιστορικά κεφάλαια του φακέλου «για τα πετρέλαια του Αιγαίου», με αναφορές και ντοκουμέντα σχετικά με την ύπαρξη κοιτασμάτων μαύρου χρυσού στην υφαλοκρηπίδα, η έρευνα και εκμετάλλευση των οποίων για χρόνια τροφοδοτεί την ένταση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Το θέμα των ερευνών για υδρογονάνθρακες επανέρχεται στο προσκήνιο, καθώς στην Αγκυρα τέθηκε την περασμένη Παρασκευή σε ισχύ διάταγμα που εξουσιοδοτεί την τουρκική κρατική εταιρεία πετρελαίου (ΤΡΑΟ) να πραγματοποιήσει έρευνες στην περιοχή εκτός των τουρκικών χωρικών υδάτων στην Ανατολική Μεσόγειο, στην οποία περιλαμβάνεται τμήμα ελληνικής υφαλοκρηπίδας, νότια και ανατολικά του Καστελόριζου, αλλά και στην Κύπρο. Στο Αιγαίο ξύπνησαν μνήμες «Χόρα», «Σισμίκ» και «Πίρι Ρέις».
Το 1975, το ερευνητικό σκάφος «Χόρα» είχε βγει για έρευνα σχετική με υποθαλάσσια κοιτάσματα πετρελαίου, και μάλιστα στην αμφισβητούμενη ελληνική υφαλοκρηπίδα, την οποία και παραβίασε. Ενα χρόνο αργότερα, τον Ιούλιο, η Τουρκία είχε τορπιλίσει τον ελληνοτουρκικό διάλογο και είχε αναγγείλει εκτεταμένα γυμνάσια στο Αιγαίο και έξοδο του «Χόρα» για σεισμικές έρευνες και σε ζώνες του Αιγαίου που ανήκουν στην υφαλοκρηπίδα των ελληνικών νησιών. Στις 15 Ιουλίου ο Τούρκος πρωθυπουργός Σουλεϊμάν Ντεμιρέλ κάνει την ακόλουθη προκλητική δήλωση: «Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να εμποδίσει τις έρευνές μας έξω από τα ελληνικά χωρικά ύδατα. Η Τουρκία ουδέποτε θα συναινέσει σε κατάσταση που εμφανίζει την Ελλάδα διεκδικούσα ολόκληρο το Αιγαίο σαν δική της λίμνη. Σε περίπτωση επεμβάσεως στην αποστολή του "Χόρα" στο Αιγαίο, η Τουρκία θα ανταποδώσει την επέμβαση» («Ελευθεροτυπία», 16 Ιουλίου 1976). Η ελληνική απάντηση δίνεται με την ακόλουθη κυβερνητική ανακοίνωση:
«Οι ελληνικές θέσεις είναι σαφείς. Και διετυπώθησαν με την πρόταση της Ελλάδας να αχθεί η διαφορά για την υφαλοκρηπίδα του Αιγαίου στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, όπως έπραξαν και άλλες χώρες σε παρόμοιες περιπτώσεις. Παρήλθον όμως έκτοτε 15 μήνες και η Τουρκία, αν και κατ' αρχήν απεδέχθη την πρότασιν, αναβάλλει με διάφορα προσχήματα την υπογραφή του συνυποσχετικού που θα άνοιγε τον δρόμο σ' αυτή την ειρηνική και αδιάβλητη διαδικασία. Είναι δε εκπληκτικό ότι ενώ συνεχίζονται οι επαφές τις οποίες η ίδια επεδίωξε, η τουρκική κυβέρνηση απειλεί να διεξαγάγει σεισμικές έρευνες σε περιοχές όπου δεν έχει δικαίωμα να το πράξει (...) επομένως η τουρκική κυβέρνηση οφείλει να αναλογισθεί και να σταθμίσει τις συνέπειες της αυθαιρεσίας την οποία σχεδιάζει», σημειώνει ο Τύπος στις 17 Ιουλίου 1976.
Το «Χόρα» ανήκε μέχρι το 1976 στην τουρκική «Ναυτιλιακή Τράπεζα», υποδηλώνοντας για πρώτη φορά έμμεσα απαιτήσεις της γειτονικής χώρας για συνεκμετάλλευση της υφαλοκρηπίδας με την Ελλάδα. Τον Μάιο του 1976, η τράπεζα το παραχώρησε επίσημα στο «Ινστιτούτο Μεταλλειολογικών Ερευνών» της Τουρκίας για τη διενέργεια υποθαλάσσιων επιστημονικών ερευνών, σεισμολογικού και γεωλογικού χαρακτήρα. Είχαν προηγηθεί οι απαραίτητες μετατροπές και προσθήκες σε επιστημονικά όργανα.
Λίγο καιρό αργότερα, μετονομάστηκε σε «ΜΤΑ Sismik Ι», υποδηλώνοντας τη νέα του αποστολή.
Με αυτό το όνομα εμφανίστηκε εν δράσει μεταξύ Λήμνου και Μυτιλήνης και προκάλεσε τη μεγάλη κρίση του Μαρτίου του 1987. Αφορμή για την Αγκυρα αποτέλεσε η αίτηση της εταιρείας DENISON να επεκτείνει τις έρευνές της για πετρέλαιο στα 10 ν.μ. ανατολικά της Θάσου. Η κυβέρνηση Παπανδρέου πίστευε ότι δεν υπήρχε λόγος να μη γίνουν γεωτρήσεις στα 10 ν.μ. της Θάσου, ερμηνεύοντας το Πρωτόκολλο της Βέρνης και τα συμφωνηθέντα μεταξύ Καραμανλή - Ετζεβίτ ως ανενεργά πλέον. Το Πρωτόκολλο δέσμευε και τις δύο πλευρές να απέχουν από οποιαδήποτε ενέργεια στην περιοχή όσο διάστημα διαρκούσαν οι διαπραγματεύσεις για την υφαλοκρηπίδα. Από τη στιγμή όμως που οι διαπραγματεύσεις είχαν διακοπεί, το Πρωτόκολλο ήταν τουλάχιστον ανενεργό. Ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου διατάσσει πολεμική κινητοποίηση και θέτει «ΗΠΑ και ΝΑΤΟ ενώπιον των ευθυνών τους» για το ενδεχόμενο πολεμικής εμπλοκής στο Αιγαίο. Είχε απειλήσει να κλείσει τις αμερικανικές βάσεις, ιδιαίτερα εκείνης της Ν. Μάκρης. Είναι η πρώτη φορά που ο Ανδρέας κάνει τότε την πρόταση να παραπεμφθεί στο δικαστήριο της Χάγης το θέμα της υφαλοκρηπίδας, με την υπογραφή συνυποσχετικού με την Τουρκία.
Η κρίση εκτονώθηκε σε μερικές μέρες. Το τουρκικό πλοίο δεν βγήκε από τον Ελλήσποντο. Αυτή η «συμφωνία κυρίων» επισφραγίστηκε τον Ιανουάριο του '88 στη συνάντηση του Νταβός, κατά την οποία οι δύο πρωθυπουργοί συμφώνησαν ότι «από τώρα και στο εξής μια τέτοια κρίση δεν πρέπει να επαναληφθεί και οι δύο πλευρές θα επικεντρώσουν τις προσπάθειές τους στη δημιουργία μόνιμων ειρηνικών σχέσεων...». Ο Ανδρέας διακηρύσσει την αρχή «μη πόλεμος» και αναγγέλλει ότι το Κυπριακό «μπήκε στο ράφι». Λίγους μήνες αργότερα θα κάνει την αυτοκριτική του με τη λατινική φράση «mea culpa».
Τον Γενάρη του 1997 ο κατάπλους στο Αιγαίο του τουρκικού ωκεανογραφικού σκάφους «Πίρι Ρέις», ιδιοκτησίας του Ινστιτούτου Θαλάσσιων Επιστημών και Τεχνολογίας του Πανεπιστημίου της 9ης Σεπτεμβρίου στη Σμύρνη, έθεσε σε αυξημένη επαγρύπνηση το κέντρο επιχειρήσεων του Πολεμικού Ναυτικού. Η έξοδός του από τα στενά ήταν προγραμματισμένη και δεν έχει προβληματίσει ακόμη το υπουργείο Αμυνας. Παρ' όλα αυτά, έχει δοθεί εντολή σε όλα τα πολεμικά πλοία που πλέουν στο Αιγαίο να παρακολουθούν στενά τις κινήσεις του τουρκικού.
Τον Μάιο του 2001, μέσω του προσωπικού διαύλου των υπουργών Εξωτερικών Ελλάδας και Τουρκίας, ανακόπηκε μια νέα ελληνοτουρκική κρίση. Αφορμή ήταν η αναγγελία της νέας εξόδου στο νότιο Αιγαίο και την Κύπρο για θαλάσσιες επιστημονικές έρευνες του γνωστού από τα παλιά (σ.σ. κρίση του 1987) του τουρκικού ωκεανογραφικού σκάφους «Πίρι Ρέις». Σε συνάντησή τους στη Βουδαπέστη, ο υπουργός Εξωτερικών Γ. Παπανδρέου αποκόμισε την εντύπωση ότι ο Τούρκος ομόλογός του Ι. Τζεμ δεσμεύθηκε ότι το «Πίρι Ρέις» δεν θα κάνει έρευνα σε περιοχές νοτίως της Ρόδου, της Καρπάθου και του Καστελόριζου, που συμπίπτει με την περιοχή μη προσδιορισμένης ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Ο Τύπος μιλούσε για «Ωρολογιακή βόμβα, που απειλεί να τινάξει στον αέρα τις ελληνοτουρκικές σχέσεις και να προκαλέσει οξύτατη κρίση, (που) ενεργοποίησε πριν από έξι ημέρες η Αγκυρα».
«Η πείρα του παρελθόντος αποδεικνύει ότι οι Τούρκοι χρησιμοποιούν το "Πίρι Ρέις" σαν μηχανισμό δημιουργίας κρίσης. Η κυβέρνηση Σημίτη θα κάνει ό,τι μπορεί για να αποτρέψει την κρίση, αλλά δεν μπορεί να παραμείνει αδρανής όταν παραβιάζεται ελληνικό κυριαρχικό δικαίωμα. Η τουρκική πρόκληση, έτσι όπως τουλάχιστον έχει σχεδιασθεί, είναι μείζονος σημασίας και βεβαίως εξυπηρετεί συγκεκριμένη πολιτική σκοπιμότητα».
Τον Ιούλιο του 2006 το «Χόρα» ή «Σισμίκ Ι», που λίγο έλειψε να στείλει δύο φορές την Ελλάδα και την Τουρκία στα όρια της σύρραξης αποσύρεται. *
ENET

Read more...

Μαύρα σύννεφα στις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας για το Αρμενικό


του Σάββα Καλεντερίδη

Η πληροφορία που θέλει την πρόεδρο της βουλής των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ, Νάνσυ Πελόσι, να φέρνει τις επόμενες 48 ώρες προς συζήτηση την πρόταση νόμου για την αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων από τους Τούρκους, σήμανε συναγερμό στην τουρκική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον και στο τουκρικό υπουργείο εξωτερικών, στην Άγκυρα.
Η πρόταση νόμου είχε περάσει με 23 θετικές έναντι 22 αρνητικών ψήφων από την Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων της βουλής, τον προηγούμενο Μάιο, προκαλώντας σοβαρότατες αναταράξεις στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις.

Με βάση πληροφορίες που έχουν δημοσιευθεί στον τουρκικό τύπο, το αρμενικό λόμπι, γνωρίζοντας ότι οι ρεπουμπλικάνοι θα αποκτήσουν μεγαλύτερη επιρροή στη βουλή των Αντιπροσώπων από την 1η Ιανουαρίου 2011, θα επιδιώξουν τη έγκριση της π΄ροτασης νόμου πριν τη λήξη του τρέχοντος έτους, δηλαδή τις επομενες 48 ώρες.

Μετά τη διαρροή των πληροφοριών, ο υπυοργός εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου, τηλεφώνησε στην υπουργό εξωτερικών των ΗΠΑ, Χίλαρυ Κλίντον και ζήτησε την δυναμική παρέμβαση του αμερικανικού υπουργείου εξωτερικών για να μην περάσει ηπρόταση νόμου, τονίζοντας τη σοβαρότητα του θέματος για την Τουρκία και τις επιπτώσεις που θα έχει τυχόν έγκριση του νομοσχεδίου.

Η Κλίντον με τη σειρά της υπογράμμισε τη σημασία που έχουν για τις ΗΠΑ οι σχέσεις με την Τουρκία και υποσχέθηκε ότι θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για το θέμα.
Από την πλευρά του, ο εκπρόσωπος του αμερικανικού υπουργείου εξωτερικών, Philip Crowley, ερωτηθείς για το θέμα είπε ότι το υπουργείο είναι 'κάθετα αντίθετο' στο εν λόγω νομοσχέδιο, ενώ επιβεβαίωσε ότι υπάρχουν πληροφορίες για ενδεχόμενη ψηφοφορία για το θέμα.

Ο Crowley δήλωσε επίσης ότι ο πιο καλός δρόμος για το θέμα είναι η επίλυση των ιστορικών διαφορών μεταξύ των δυο χωρών.
Από την πλευρά του, η Εθνικη Επιτροπή Αρμενίων των ΗΠΑ (ANCA), επιβεβαιωσε ότι τις επόμενες 48 ώρες είναι πιθανή μια ψηφοφορία για το θέμα.
Τέλος, ο πρέσβης της Τουρκίας στην Ουάσιγκτον Ναμίκ Ταν, δήλωσε ότι η τουρκο-αμερικανική κοινότητα θα δείξει την απαραίτητη ευαισθησία για το θέμα και απηύθυνε έκκληση μέσω του Twitter προς τους τουρκο-αμερικανούς να κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να το αποτρέψουν.

Να σημειωθεί ότι οι Τούρκοι, το 1915, κατέσφαξαν 1,5 εκατομμύριο Αρμενίους, μέσα στα πλαίσια του σχεδίου Γενοκτονίας των Χριστιανών της Ανατολής και η σύγρονη Τουρκία, αντί να καταδικάσει και να ζητήσει συγνώμη από τα θύματα, υπερασπίζεται με πείσμα τα εγκλήματα των Νεοτούρκων και των Κεμαλικών, ενώ συνεχίζει με συνέπεια των έργο της εθνοκάθαρσης, του εκτουρκισμού και εξισλαμισμού όλων των κατοίκων της Τουρκίας.

Read more...

Πως και γιατί η Δύση δημιουργεί ανεξάρτητο Κουρδιστάν.


του ∆ρ. Γεωργίου Κ. Φίλη*

Η τροµακτική αποχή του κουρδικού στοιχείου από το δηµοψήφισµα της 12ης Σεπτεµβρίου για τις συνταγµατικές αλλαγές στην Τουρκία, η οποία σε πολλές επαρχίες στα νοτιοανατολικά της χώρας άγγιξε και ξεπέρασε το 90% (!), αποτέλεσε µία περιφανή νίκη του έγκλειστου στις φυλακές του Ιµραλί ηγέτη των Κούρδων της Τουρκίας και σύµβολο ολοκλήρου του έθνους, του Αµπντουλάχ Οτσαλάν. Για µία ακόµα φορά, όπως συµβαίνει σε κάθε σχεδόν εκλογική αναµέτρηση τα τελευταία χρόνια, το κουρδικό στοιχείο µε την εκλογική του συµπεριφορά «χαράσσει», στην κυριολεξία, τα «σύνορά» του στο εσωτερικό της Τουρκίας.

Γιατί όµως η συγκεκριµένη εκλογική αναµέτρηση, αναφορικά µε τη στάση τωνΚούρδων, θα µπορούσε να χαρακτηριστεί ως «διαφορετική» από τις προηγούµενες; Τα πρόσφατα µηνύµατα του Α. Οτσαλάν, προς εχθρούς και φίλους, είναι εκπληκτικά, εάν και εφόσον οπαρατηρητής διαθέτει βασικές γνώσεις γεωπολιτικής ανάλυσης και δύναται να αποκρυπτογραφήσει τα νοήµατα πίσω από τις λέξεις…

«Η ∆ηµοκρατία της Τουρκίας αντιµετωπίζει τον πλέον θανάσιµοκίνδυνο. Ένας κοινωνικός σεισµός θα µπορούσε να αποκόψει ένα κοµµάτι της Τουρκίας,ενώ το υπόλοιπο θα µπορούσενα θαφτεί κάτω από αυτό» [Τουργκούτ Οζάλ (1927-1993)]

Ο Τουρκικός φόβος…
Ο Τουργκούτ Οζάλ, εκλεκτός του στρατηγού και πραξικοπηµατία Κενάν Εβρέν, πρωθυπουργός και µετέπειτα Πρόεδρος της ∆ηµοκρατίας της Τουρκίας, αποτελεί το µοναδικό ίσως παράδειγµα Τούρκου πολιτικού άντρα (ας σηµειωθεί πως κατά πολλούς ο Τ. Οζάλ είχε αρµενικές και κουρδικές ρίζες) ο οποίος τόλµησε να αγγίξει το Κουρδικό σε βάθος και άρθρωσε τον πολιτικό του λόγο προς την κατεύθυνση επίλυσης του θέµατος. Η προαναφερόµενη δυσοίωνη παρατήρηση του Τ. Οζάλ βρίσκεται σε γράµµα το οποίο και απηύθυνε προς τον τότε πρωθυπουργό της χώρας ΣουλεϊµάνΝτεµιρέλ, στον οποίο προσπαθούσε να επιστήσει την προσοχή στο θέµα. Ο Τ. Οζάλ έγραψε την εν λόγω επιστολή τον Φεβρουάριο του 1993, δύο µόλις µήνες πριν από τον αιφνίδιο θάνατό του (Απρίλιος του 1993).

Ας σηµειωθεί πως µέχρι σήµερα ακόµα και συγγενικά του πρόσωπα, όπως η κόρη του, στην αγκαλιά της οποίας άφησε την τελευταία του πνοή, µιλούν ανοιχτά για τη δολοφονία του, µέσω δηλητηρίασης, από το τουρκικό «Βαθύ Κράτος», το οποίο και αντιτάσσεται λυσσαλέα σε κάθε προσπάθεια για την προσέγγιση µεταξύ Τούρκων και Κούρδων. Ο Τ. Οζάλ, διαβλέποντας έναν επερχόµενο θανάσιµο κίνδυνο, ανησυχούσε για τηνεντεινόµενη δράση του PKK και φοβόταν για την ευρεία αποδοχή της οργάνωσης στις µάζες του κουρδικού πληθυσµού, κάτι το οποίο µακροπρόθεσµα θα έθετε σε κίνδυνο την εδαφική ακεραιότητα του τουρκικού κράτους. Γιατί όµως ο συγκεκριµένος κίνδυνος είχε λάβει τόσο επικίνδυνες διαστάσεις για την Άγκυρα εκείνη την εποχή; Είναι γνωστό πως η τουρκοκουρδική αντιπαράθεση βρισκόταν στο προσκήνιο ακόµα και κατά τα χρόνια της παντοδυναµίας του Μουσταφά Κεµάλ, επονοµαζόµενου και Ατατούρκ, (1881-1938), ενώ οι ένοπλες αντιπαραθέσεις και εξεγέρσεις δεν ήταν κάτι το άγνωστο.

Η απάντηση είναι διττή: Πρώτον, ο ίδιος ο στρατηγικός και επιχειρησιακός σχεδιασµός του PKK είχε στριµώξει την Άγκυρα στη γωνία. ∆εύτερον, ο πραγµατικός φόβος του Τ. Οζάλ δεν είχε να κάνει τόσο µε τη δραστηριότητα του PKK όσο µε τη διαµόρφωση του νέου γεωπολιτικού και γεωστρατηγικού περιβάλλοντος µετά την πτώση του σοβιετικού µπλοκ αλλά κυρίως και µετά τον Α΄ Πόλεµο του Κόλπου (1990-91):

«Για πρώτη φορά στην ιστορία τους τα κουρδικά συµφέροντα συµπίπτουν µε τα σχέδια των πλέον ισχυρών µελών της διεθνούς κοινότητας, της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) και των Ηνωµένων Πολιτειών της Αµερικής (ΗΠΑ). Η δηµιουργία της Τοπικής Κυβέρνησης του Κουρδιστάν [Kurdistan Regional Government (KRG)] στο Ιράκ είναι µεγάλης σηµασίας γεγονός». Μέσω αυτής, οι Κούρδοι έχουν πλέον τη δυνατότητα «να καθορίσουν το µέλλον τους µόνοι τους και να επηρεάσουν και τους άλλους Κούρδους της ευρύτερης περιοχής».

Τα παραπάνω επισηµαίνονται µε τον πλέον εµφατικό τρόπο σε ανάλυση του Chatham House, κορυφαίου Think Tank του Ηνωµένου Βασιλείου, το οποίο εκφράζει ηµιεπίσηµες θέσεις, τον ∆εκέµβριο του 2007.

Η εν λόγω ανάλυση (briefing paper) µε τον τίτλο «The Kurdish PolicyImperative» αποτελεί την επιτοµή όλων εκείνων των ζυµώσεων που λαµβάνουν χώρα στην περιοχή ενδιαφέροντος τα τελευταία τριάντα έτη και ξεκινούν από την ίδρυση του PKK έως τον Β΄ Πόλεµο του Κόλπου και την επίσηµη δηµιουργία της KRG. Είναι σαφές πως ο Τ.Οζάλ, γνωρίζοντας πού πάνε τα πράγµατα και διαβλέποντας τα γεγονότα, εξέφραζε µε τον πλέον επίσηµο τρόπο την αγωνία του. Ο θάνατος βέβαια τον πρόλαβε µε αποτέλεσµα να µη δει την υλοποίηση της επιτοµής όλων των φόβων του:

Από το 2003 και ύστερα τα συµφέροντα του κουρδικού έθνους συµπίπτουν καθοριστικά µε τους στρατηγικούς και γεωπολιτικούς σχεδιασµούς της ∆ύσης και, ακόµα σηµαντικότερα, του αγγλοσαξονικού παράγοντα, αλλά και του Ισραήλ.

…η Κουρδική «µετάλλαξη»
Το χαρακτηριστικότερο παράδειγµα της σταδιακής «µετακίνησης» τηςκουρδικής πολιτικής και στρατηγικής σκέψης προς το δυτικότερο, µε αποτέλεσµα οι απόψεις από ένα σηµείο και ύστερα να «συµπέσουν» σε πολλά σηµεία, αποτελεί ο ίδιος ο ηγέτης του PKK Α. Οτσαλάν. Στο σηµείο αυτό θα πρέπει να γίνει µία απαραίτητη διευκρίνιση· τι εννοούµε µε την έκφραση «δυτικά συµφέροντα», στην κατεύθυνση των οποίων έχει µετακινηθεί η «σκέψη» του Κούρδου ηγέτη; ∆ύο ζητήµατα πρέπει να υπογραµµιστούν:

Πρώτον, µε τον όρο «δυτικά συµφέροντα» εννοείται η αγγλοσαξονική γεωπολιτική θεώρηση των πραγµάτων, αφού η συγκεκριµένη παράδοση αποτελεί για την ώρα την κυριαρχούσα τάση τόσο στον δυτικό κόσµο όσο και σε αυτές καθαυτές τις αγγλοσαξονικές δυνάµεις, και ιδιαίτερα τις ΗΠΑ και το Ηνωµένο Βασίλειο.

∆εύτερον, µε τον όρο «αγγλοσαξονικά συµφέροντα» εννοούνται οι στόχοι (άµεσοι – µεσοπρόθεσµοι - µακροπρόθεσµοι) και τα µέσα (κινήσεις σε τακτικό και στρατηγικό πεδίο), που εκφράζονται µέσω της γεωπολιτικής- γεωστρατηγικής και γεωπολιτισµικής µικροσκοπικής και µακροσκοπικήςανάλυσης µίας σειράς διανοητών, ξεκινώντας από τον Άλφρεντ Θάιερ Μάχαν (1840-1914) και τον Σερ Χάλφορντ Μακίντερ (1861-1947) περνώντας στον Νίκολας Σπάικµαν (1893-1943) και καταλήγοντας στους σύγχρονους «γκουρού» της γεωπολιτικής µεθοδολογικής ανάλυσης των διεθνών σχέσεων Χένρι Κίσιντζερ, Ζµπίγκνιου Μπρζεζίνσκι, Κόλιν Γκρέι και βέβαια τον Σάµιουελ Χάντιγκτον (1927-2008).

Φυσικά, το θέµα της παρούσας ανάλυσης δεν είναι η συζήτηση των εν λόγω προσεγγίσεων και θεωριών, αλλά η εννοιολογική τοποθέτηση της έκφρασης «δυτικό συµφέρον» καθώς και η απόδοση του πλαισίου µέσα στο οποίο η γεωπολιτική κοσµοθεώρηση του Α. Οτσαλάν, και κατ’ επέκταση των Κούρδων, προσπαθεί να κινηθεί.

Γυρίζοντας στον Α. Οτσαλάν, ο πολιτικός του βίος αποτελεί το χαρακτηριστικότερο παράδειγµα της µετάλλαξης του κουρδικού κινήµατος προς το «αγγλοσαξονικότερο». Ο ίδιος ο ηγέτης των Κούρδων, έπειτα από ένα σύντοµο πέρασµα από τη Νοµική, κατέληξε να σπουδάσει Πολιτικές Επιστήµες, ενώ η αρχική ιδεολογική του τοποθέτηση δεν µπορεί παρά να χαρακτηριστεί σκληρή «µαοϊκή». Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών και µέσω των ευθυνών και των διληµµάτων που αντιµετώπιζε ανά πάσα στιγµή ο «αντιδραστικός» σκληρός κουµουνιστής µετατρέπεται σε έναν «πολιτικώς ορθό» ηγέτη, ο οποίος µέσω πλέον της δύναµης του πνεύµατός του προσπαθεί να καθοδηγήσει και να διαφωτίσει το έθνος του. Έτσι, ο Α. Οτσαλάν, πέραν του ουτοπικού ιδεαλισµού του, υιοθετεί πιο «χειροπιαστές» πρακτικές µέσω τριών κυρίως στοιχείων: της αποδοχής της αγγλοσαξονικής «πραγµατικότητας» ως κυρίαρχο στοιχείο των διεθνών σχέσεων και των ισορροπιών στον πλανήτη, της µεθοδολογικής προσέγγισης των συστηµικών αλλαγών στη διεθνή κονίστρα και της αφαιρετικής ικανότητάς του µε σκοπό να φτάσει σε λογικοφανή συµπεράσµατα.

Με άλλα λόγια, ο Α. Οτσαλάν, προφανώς µέσω της αποκτούµενης εµπειρίας του στα πεδία των µαχών, στην εξορία, την πολιτική, τη διαπραγµάτευση, την καταδίωξη, τη φυγή και τελικά τη φυλακή, από ένας αντιδραστικός ιδεαλιστής του µαοϊκού κοµουνισµού έχει αποκτήσειιδιότητες ενός διωκόµενου πολιτικού κρατουµένου µε µία γεωπολιτική έως και διανοουµενίστικη φιλοαγγλοσαξονική αντίληψη των πραγµάτων.

Το «γράµµα» από το Ιµραλί…
Η καλύτερη απόδειξη όλων των παραπάνω αποτελεί το «γράµµα από το Ιµραλί», το οποίο δεν είναι τίποτα άλλο από τις σηµειώσεις που κράτησαν οι δικηγόροι του Α. Οτσαλάν κατά τη διάρκεια της συνάντησής τους µε τον πελάτη τους στις 23 Μαΐου του 2010. Παρά το γεγονός πως για τον πολύ κόσµο οι τοποθετήσεις του έγκλειστου ηγέτη πέρασαν στα «ψιλά», µία προσεκτικότερη ανάλυση των λεγοµένων του θα αποκαλύψει στα µάτια του έκπληκτου παρατηρητή την ακαδηµαϊκή επάρκεια, την επιστηµονική σαφήνεια, την ιδεολογική µετάλλαξη αλλά και τον έξυπνο τρόπο µε τον οποίο ο Α. Οτσαλάν εξωτερικεύει τις σκέψεις και τα µηνύµατά του προςκάθε «ενδιαφερόµενο».

Με λίγα λόγια, οι τοποθετήσεις του Α. Οτσαλάν κρύβουν µία γεωπολιτική συστηµική θεώρηση υψηλού επιπέδου, η οποία εάν προσεγγιστεί ψυχρά και χωρίς παρωπίδες φέρνει στην επιφάνεια εκπληκτικά «ευρήµατα» τα οποία και θέτουν το Κουρδικό σε µία νέα πιο αναβαθµισµένη διάσταση. Σε κάθεπερίπτωση, τα λεγόµενα πλέον του έγκλειστου ηγέτη των Κούρδων θα πρέπει να αντιµετωπιστούν από µια πιο διαφορετική οπτική γωνία, ενώ είναι σίγουρο πως αξίζουν της µεγαλύτερης προσοχής των απανταχού«ενδιαφεροµένων», συµπεριλαµβανοµένης φυσικά και της Αθήνας. Τι προσπαθεί όµως να µας πει ο έγκλειστος του Ιµραλί;

«Μέσα στο µυαλό» του Οτσαλάν…
Εάν κάποιος ήθελε να συστηµατοποιήσει τα γεωπολιτικά/γεωπολιτισµικά «ευρήµατα» από το «γράµµα του Ιµραλί», θα µπορούσε να τα κατηγοριοποιήσει ως εξής:

(1) Ανάλυση του τοπικού συστηµικού περιβάλλοντος µε έµφαση:
- Στις κουρδικές επιδιώξεις και στους τρόπους µε τους οποίους θα µπορούσαν να επιτευχθούν.
- Στις εξελίξεις στο εσωτερικό της Τουρκίας µε έµφαση στις επιπτώσεις τους στο Κουρδικό.

(2) Ανάλυση του περιφερειακού συστηµικού περιβάλλοντος µε έµφαση:
- Στις νέες γεωπολιτικές και γεωπολιτισµικές συσσωµατώσεις στην ευρύτερη περιοχή ενδιαφέροντος.

(3) Ανάλυση του πλανητικού συστηµικού περιβάλλοντος µε έµφαση:
- Στο ζήτηµα περί µίας νέας αντίληψης του χώρου.
- Στο πολιτικοοικονοµικό και βαθιά φιλοσοφικό ζήτηµα της «παγκοσµιοποίησης» σε συνάρτηση µε τη δυτική κυριαρχούσα ιδεολογία και τις νέες τάσεις περί της έννοιας «έθνος-κράτος».

Μία σύντοµη αναφορά των επίµαχων σηµείων των σκέψεων του Α. Οτσαλάν, τα οποία αντιστοιχούν στην παραπάνω κατηγοριοποίηση, αποκαλύπτουν στον παρατηρητή εκπληκτικές γεωπολιτικές προσεγγίσεις και αντιλήψεις οι οποίες δίνουν νέα διάσταση στην άρθρωση του πολικού λόγου του Κούρδου ηγέτη, ενώ σηµατοδοτούν και τη στρατηγική του κουρδικού κινήµατος µέσα στις νέες διεθνείς συνθήκες. Με άλλα λόγια, µέσω της συγκεκριµένης προσέγγισης µία πραγµατικά γεωπολιτική θεώρηση του Κουρδικού ξεδιπλώνεται µπροστά µας και κονιορτοποιεί τις αντιλήψεις περί της απουσίας κουρδικής εµπεριστατωµένης πολιτικής σκέψης και στρατηγικού σχεδιασµού για το παρόν και κυρίως για το µέλλον.

(1) Τοπικό συστηµικό περιβάλλον (µικροσκοπική προσέγγιση)
- Κουρδικές επιδιώξεις και τρόποι µε τους οποίους θα µπορούσαν να επιτευχθούν: Αναφορικά µε το συγκεκριµένο θέµα στο «γράµµα από το Ιµραλί», ο Κούρδος ηγέτης θέτει τρεις κύριες προϋποθέσεις, η υλοποίηση των οποίωνθα οδηγήσει στην ευόδωση των κουρδικών επιδιώξεων.

Πρώτον, οι Κούρδοι είναι µοιρασµένοι σε τέσσερα διαφορετικά κράτη (Τουρκία – Ιράκ – Συρία - Ιράν) τα οποία τους καταπιέζουν. Σκοπός είναι η επιβίωση του κουρδικού έθνους.

∆εύτερον, για να δηµιουργηθούν οι απαραίτητες συνθήκες ασφάλειας, ανάπτυξης και ευηµερίας, οι Κούρδοι πρώτα θα πρέπει να ενωθούν µέσα στα κράτη στα οποία διαβιούν και ύστερα, αφού το στάδιο της τοπικής ολοκλήρωσης υλοποιηθεί, να προχωρήσουν στην ενοποίηση ολόκληρου του έθνους µέσω της ενοποίησης των τεσσάρων «κοµµατιών».

Τρίτον, το κέντρο για την ενοποίηση των απανταχού Κούρδων δεν µπορείπαρά να είναι το Ερµπίλ, στο ιρακινό Κουρδιστάν.

Γεωπολιτικές συνεπαγωγές των συγκεκριµένων θέσεων: Ο Α. Οτσαλάν, αντιλαµβανόµενος τόσο τη γεωπολιτική πραγµατικότητα όσο και την προσωπική του κατάσταση, ουσιαστικά αναγνωρίζει πως τον πρώτο λόγοστην πολιτική «ανάσταση» του κουρδικού έθνους (θα) τον έχει η KGR, της οποίας η έδρα είναι το Ερµπίλ (τα αρχαία Άρβυλα, τόπος που κατά πάσα πιθανότητα έλαβε χώρα και η περίφηµη µάχη των Γαυγαµήλων, 331π.Χ.).

Με τον τρόπο αυτό ο έγκλειστος ηγέτης αναθέτει στους Κούρδους του Νοτίου Κουρδιστάν (Βόρειο Ιράκ) την αποστολή της ενοποίησης του κουρδικού έθνους στα πρότυπα της δράσης του Πεδεµοντίου, το οποίο στα µέσα του 19ου αιώνα λειτούργησε ως ο καταλύτης αλλά και ως η κινητήριος δύναµη για την ενοποίηση και τη δηµιουργία της σύγχρονης Ιταλίας.

Εξελίξεις στο εσωτερικό της Τουρκίας και ποιες οι επιπτώσεις τους στο Κουρδικό: Ο Α. Οτσαλάν αναφέρει: «Οι Κούρδοι δεν θα πρέπει µε τη συµµετοχή τους να νοµιµοποιήσουν το ψευτοσύνταγµα του ΑΚΡ», και συµπληρώνει: «Στη συνταγµατική µεταρρύθµιση του ΑΚΡ δεν υπάρχει τίποτα που να αφορά τους Κούρδους. Αυτό που επιδιώκουν µέσα από τη συνταγµατική µεταρρύθµιση είναι ο έλεγχος της ∆ικαιοσύνης και της εξουσίας. Το ΑΚP προσπαθεί να ελέγξει την κρατική γραφειοκρατία. ∆εν έχει καµία απολύτως σηµασία για εµάς τους Κούρδους αν η ∆ικαιοσύνη ελέγχεται από το CHP ή από το ΑΚΡ. Για να µην πω ότι είναι δυνατόν η ∆ικαιοσύνη να χειροτερέψει για εµάς».

Γεωπολιτικές συνεπαγωγές των συγκεκριµένων θέσεων: µε τη συγκεκριµένη τοποθέτηση ο Α. Οτσαλάν ουσιαστικά θέτει ένα καίριοερώτηµα: Τι πραγµατικά επιδιώκει το ΑΚΡ µε την πραγµατοποίηση τουσυγκεκριµένου δηµοψηφίσµατος;

Η απάντηση του συγκεκριµένου ερωτήµατος είναι πολύ πιθανό να είναι η εξής: «Η πραγµατικότητα όµως καταδεικνύει πως η νεοθωµανική πανισλαµική ελίτ προσπαθεί να αντικαταστήσει ένα ολοκληρωτικό καθεστώς µε ένα άλλο ίδιας υφής, αλλά µε διαφορετική ιδεολογική ατζέντα. Εκτιµάται πως η σηµερινή Τουρκία βρίσκεται στο ίδιο σταυροδρόµι µε αυτό που βρέθηκε η οθωµανική αυτοκρατορία το 1908. Ενώ όµως οι επιλογές είναι οι ίδιες, η διαδικασία και τα αποτελέσµατα είναι ακριβώς αντίθετα. Έτσι, ενώ µε την επανάσταση των Νεοτούρκων το 1908, η οθωµανική αυτοκρατορία αντικατέστησε το ολοκληρωτικό καθεστώς των Πανισλαµιστών Νεοθωµανών, του Αµπντούλ Χαµίντ Β΄, µε το δικό της εθνικιστικό ιδεολογικό µόρφωµα, σήµερα έχουµε µία ιδιότυπη επανάσταση των Νεοθωµανών, οι οποίοι εκδικούνται τους ιδεολογικούς τους προγόνους και φιλοδοξούν να εξανδραποδίσουν τη νεοτουρκική κεµαλική ελίτ. Μέσα από το συγκεκριµένο πλαίσιο, η πραγµατική σύγκρουση στην Τουρκία δεν έχει να κάνει µε τον πόλεµο ∆ηµοκρατίας-Ολοκληρωτισµού, αλλά µε την
αιώνια αντιπαράθεση δύο ολοκληρωτικής υφής και φύσης καθεστώτων. Τοαποτέλεσµα του οποίου θα είναι απλώς µία αλλαγή στον γεωπολιτικό/γεωπολιτσµικό προσανατολισµό της Τουρκίας χωρίς να έχει αποβληθεί κανένα ολοκληρωτικό χαρακτηριστικό από αυτή».

[Post-Referendum: The Gates of the “Madhouse” Are Wide Open, Institute of Security & Defence Analysis - Hellenic Defence Monitor Bulletin(HDMB), (Issue 10-11, Vol. 1, Aug-Sept 2010), p. 61]

(2) Περιφερειακό συστηµικό περιβάλλον (µακροσκοπική προσέγγιση)

Νέες γεωπολιτικές και γεωπολιτισµικές συσσωµατώσεις στην ευρύτερη περιοχή ενδιαφέροντος: Ο Α. Οτσαλάν, αναφερόµενος στην τριπλή «συµµαχία» Τουρκίας – Συρίας - Ιράν, την αποκαλεί «τριπλή φασιστική συµµαχία», ενώ σύµφωνα µε τον ίδιο «ο στόχος αυτής της συµµαχίας είναι η γενοκτονία των Κούρδων», σχέδιο το οποίο διέπεται από «κεντρικό σχεδιασµό». Ο Α. Οτσαλάν προχωρά την ανάλυσή του µέσω µιας παροµοίωσης: «Εγώ παροµοιάζω αυτήν τη συµµαχία µε την τριπλή συµµαχία Γερµανίας – Ιαπωνίας - Ιταλίας, του Β΄ Παγκοσµίου Πολέµου» και συνεχίζει λέγοντας πως «αν η Ιαπωνία δεν είχε στηρίξει τη Γερµανία, η γενοκτονία των Εβραίων δεν θα είχε γίνει. Με το ίδιο σκεπτικό, αν η Γερµανία δεν είχε στηρίξει την Τουρκία, δεν θα είχε διαπραχθεί η γενοκτονία των Αρµενίων. Οι Αρµένιοι και οι Εβραίοι είχαν αναπτύξει εθνική συνείδηση, µε αποτέλεσµα η γενοκτονία τους να µπορούσε να συντελεστεί µόνο µέσω της φυσικής τους εξόντωσης. Η Τουρκία συµµάχησε µε το Ιράν και συµφώνησαν να διαπράξουν γενοκτονία εναντίον των Κούρδων».

Γεωπολιτικές συνεπαγωγές συγκεκριµένων θέσεων: Εάν κάποιος ήθελε να κωδικοποιήσει µε λίγα λόγια τα γεωπολιτικά «υποσυνείδητα µηνύµατα» της συγκεκριµένης θέσης, δεν µπορεί παρά να παρατηρήσει τρία ζητήµατα:

Πρώτον, ο Κούρδος ηγέτης αναγνωρίζει µε σαφήνεια τη δηµιουργία µιας νέας de facto περιφερειακής συµµαχίας µεταξύ της Άγκυρας, της ∆αµασκού και του Ιράν, της οποίας ο κοινός τόπος δεν είναι άλλος από το κουρδικό ζήτηµα. Το δε σηµείο καµπής για την ανάπτυξη του συγκεκριµένου άξονα και την αλλαγή των γεωπολιτικών ισορροπιών στην περιοχή υπήρξαν οι δύο Πόλεµοι του Κόλπου µε καταλύτη τη µοιραία για την Άγκυρα απόφασή της (Μάρτιος 2003) να µην επιτρέψει τη δηµιουργία του βόρειου µετώπου στο Ιράκ. Από τη στιγµή εκείνη, η πορεία των εξελίξεων στην περιοχή ήταν προδιαγεγραµµένη.

∆εύτερον, ο Α. Οτσαλάν αναγνωρίζει πως τόσο για την Τουρκία όσο και για τη Συρία και το Ιράν το Κουρδικό αποτελεί ζήτηµα, στην κυριολεξία, «ζωής ή θανάτου». Αποτέλεσµα του γεγονότος αυτού είναι η δηµιουργία ενός άξονα εναντίον των ΗΠΑ και του Ισραήλ να φαντάζει λογικό γεγονός.

Τρίτον, ο αφαιρετικός τρόπος µε τον οποίο προσεγγίζει την τριµερή συµµαχία εναντίον των Κούρδων και η παροµοίωσή της µε τον Άξονα δεν θα πρέπει να µας εκπλήσσει για δύο λόγους:

(Α) O ίδιος ως Κούρδος έχει ιδία (αν και όπως είναι φυσικό πολλές φορές δεν θα µπορεί να είναι και αντικειµενική) αντίληψη για τα µαρτύρια τουλαού του.

(B) O Κούρδος ηγέτης προσπαθεί να κάνει πιο «εύπεπτο» το επιχείρηµά του στη δυτική κοινή γνώµη, η οποία είναι πολύ «ευαίσθητη» σε ζητήµατα της συγκεκριµένης φύσης.


(3) Πλανητικό συστηµικό περιβάλλον (µακροσκοπική προσέγγιση)

-Περί µίας νέας αντίληψης του χώρου (σε γεωπολιτικούς όρους): Ο Α.Οτσαλάν, µε µία δήλωση η οποία θα µπορούσε να προκαλέσει έκπληξη στον παρατηρητή, υπογραµµίζει: «Η Κουρδική επανάσταση είναι στην καρδιά της Μέσης Ανατολής. ∆εν είναι σαν το Παλαιστινιακό και σαν το Αφγανικό ζήτηµα. Η Κουρδική επανάσταση θα επηρεάσει τόσο πολύ την ιστορία, όσο τουλάχιστον την επηρέασε η Γαλλική και η Οκτωβριανή επανάσταση».


-Περί µίας νέας αντίληψης του χώρου (σε γεωπολιτισµικούς όρους): Πέραν των προαναφεροµένων, ο Κούρδος ηγέτης επισηµαίνει: «Η δική µου πρόταση για τη λύση του Κουρδικού στηρίζεται στην παραχώρηση δηµοκρατικής αυτονοµίας εξασφαλίζει την ειρηνική συµβίωση µέσα στα υφιστάµενα σύνορα και από την άλλη την επιβίωση και τη διαφύλαξη της πολιτισµικής µας ιδιαιτερότητας µέσα σε καθεστώς της παγκόσµιας ηγεµονίας. Η λύση αυτή συµπεριλαµβάνει και τις αρχές δηµοκρατικής
συνοµοσπονδίας.

Είχα µιλήσει για αυτονοµία σε πέντε βασικούς τοµείς: πολιτική, κοινωνικο-πολιτισµική, οικονοµία, διπλωµατία και ασφάλεια. Αυτό είναι το πλαίσιο». Ο Α. Οτσαλάν υπογραµµίζει ακόµα: «Οι απόψεις µου σχετικά µε το κράτος και τη διοίκηση είναι παράλληλες µε αυτές τουΓκράµσι. Ενώ ο Μαρξ έκανε δεκτή την έννοια του κράτους-έθνους, εγώ δεν τη δέχοµαι. Η βασική αιτία της κρίσης που βιώνει σήµερα η ΕυρωπαϊκήΈνωση είναι το µοντέλο του κράτους-έθνους που έχει επικρατήσει µεταξύ
των µελών» και συνεχίζει λέγοντας πως «η επίλυση του Κουρδικού προβλήµατος µε βάση την αρχή της δηµοκρατικής αυτονοµίας θα φωτίσει ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, ενώ θα αποτελέσει παράδειγµα και για χώρες όπως είναι η Ισπανία και η Ιταλία».

Γεωπολιτικές συνεπαγωγές των συγκεκριµένων θέσεων: Εκτιµάται πως οι συγκεκριµένες επισηµάνσεις του έγκλειστου ηγέτη αποτελούν και τα πλέον ενδιαφέροντα σηµεία τα οποία και αποδεικνύουν τον βαθιά πολιτικό συλλογισµό του. Οι συνεπαγωγές των λόγων του Α. Οτσαλάν είναι δύο:

Πρώτον, αναφορικά µε τη χωρική προσέγγιση µε γεωπολιτικούς όρους θα πρέπει να επισηµανθεί πως ο Κούρδος ηγέτης µε το να αναφέρεται στο Παλαιστινιακό ως «περιφερειακό» θέµα και στο Αφγανικό ως ζήτηµα της «Μέσης Ανατολής» δεν τα έχει χαµένα. Απλώς έχει αντιληφθεί κάτι που πολλοί λίγοι, ακόµα και παρατηρητές των διεθνών θεµάτων, έχουν συνειδητοποιήσει. Είναι πλέον γεγονός πως η κυριαρχούσα αγγλοσαξονική γεωπολιτική παράδοση έχει αναπτύξει την έννοια ενός νέου γεωπολιτικού χώρου υπό την ονοµασία Ευρύτερη Μέση Ανατολή & Βόρεια Αφρική [Broader Middle East & North Africa (BMENA)], τα όρια του οποίου εκτείνονται από τις ακτές του Μαρόκου στον Ατλαντικό έως τον Ινδό ποταµό και το Κασµίρ. Ας σηµειωθεί πως η έννοια της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής ενίοτε εµφανίζεται ως ξεχωριστός χώρος από τη Βόρεια Αφρική. Υπό το συγκεκριµένο πρίσµα, το Παλαιστινιακό πράγµατι αποτελεί περιφερειακό ζήτηµα της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής, ενώ το Αφγανικό βρίσκεται και αυτό στα «σύνορα» µε την Ινδία. Θα πρέπει να γίνει αντιληπτό πως ο συγκεκριµένος χώρος εκλαµβάνεται ως ένα κοινό σύνολο τόσο από γεωπολιτικής όσο και από γεωστρατηγικής και γεωπολιτισµικής άποψης, µε ό,τι αυτό σηµαίνει για τους στρατιωτικο-πολιτικο-οικονοµικούς σχεδιασµούς της ∆ύσης. Ενδεικτικό βέβαια είναι το γεγονός πως το ΝΑΤΟ έχει αναπτύξει ανάλογες πρωτοβουλίες για τις συγκεκριµένες περιοχές ως σύνολο αφού έχει υιοθετήσει και την παραπάνω ορολογία.

∆εύτερον, αναφορικά µε τη χωρική προσέγγιση µε γεωπολιτισµικούς όρους, θα πρέπει να επισηµανθεί πως ο Α. Οτσαλάν δείχνει να αντιλαµβάνεται και να έχει ενστερνιστεί τις κύριες αξιωµατικές τοποθετήσεις της δυτικότροπης, αµερικανοποιηµένης και φυσικά κυρίαρχης ιδεολογίας της «παγκοσµιοποίησης». Είναι σαφές πως ο Κούρδος ηγέτης έχει αντιληφθεί την «τάση» προς «απόσυρση» της έννοιας του έθνους- κράτους, λόγω… παλαιότητας, και την ανάπτυξη νέων ιδεών περί περιφερειών οι οποίες θα είναι χαλαρά συνδεδεµένες µεταξύ τους, αλλά ταυτοχρόνως θα υπόκεινται σε µία «παγκόσµια κυβέρνηση». ∆εν διστάζει µάλιστα να δηλώσει πως το µοντέλο της επίλυσης του Κουρδικού θα είναι λειτουργικό και για κράτη-µέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης . Βέβαια, το κατά πόσο η συγκεκριµένη άποψη περί παγκοσµιοποίησης και του ρόλου ή όχι του έθνους-κράτους είναι µεν συζητήσιµη αλλά εκτός των ορίων της συγκεκριµένης ανάλυσης. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να επισηµανθεί πως ο Κούρδος ηγέτης ουσιαστικά προσπαθεί να «δελεάσει» την ηγεµονεύουσα
παγκόσµια τάξη προς όφελος του σκοπού του.

Η γεωπολιτική του Κουρδικού
Έξι είναι τα κύρια σηµεία τα οποία θα µπορούσαν να συγκροτήσουν µια εµπεριστατωµένη γεωπολιτική τοποθέτηση και τα οποία αποδεικνύουν πως ο λόγος του Α. Οτσαλάν δεν είναι τυχαίος ή επιφανειακός, αλλά βαθύτατα γεωπολιτικός:

Σε τοπικό επίπεδο:
(1) Υπάρχει µία άµεση ανάγκη για την ανάπτυξη µιας κουρδικής πρώτα περιφερειακής και ύστερα συνολικής ενότητας του κουρδικού έθνους. Η KRG του Βορείου Ιράκ θα πρέπει να δράσει ως το εθνικό κέντρο το οποίο, ως άλλο Πεδεµόντιο, θα ενοποιήσει το κουρδικό έθνος σε ένα ενοποιηµένο
κράτος.

(2) Η Τουρκία δεν περνάει τη φάση της σύγκρουσης µεταξύ δηµοκρατίας και ολοκληρωτισµού. Το ΑΚΡ δεν αποτελεί τίποτα άλλα παρά την άλλη όψη του ίδιου νοµίσµατος. Η δε επικράτησή του θα επιφέρει νέα δεινά στον κουρδικό λαό, αφού ένα ολοκληρωτικό καθεστώς θα αντικαταστήσει ένα
άλλο.

Σε περιφερειακό επίπεδο:
(3) Η παρέµβαση της ∆ύσης/Αγγλοσαξόνων στο Ιράκ, µέσω των δύο Πολέµων στον Κόλπο, έχει πυροδοτήσει αλλαγές στις γεωπολιτικές ισορροπίες της περιοχής µε τη συµµετοχή τοπικών και περιφερειακών δρώντων.

(4) Σήµερα, η Τουρκία, η Συρία και το Ιράν, όπως οι δυνάµεις του Άξονα έκαναν στο παρελθόν, έχουν προχωρήσει σε µία «ανίερη» συµµαχία εναντίον των Κούρδων µε σκοπό να τους εξαφανίσουν µέσω τακτικών γενοκτονίας.

Σε παγκόσµιο επίπεδο:
(5) Κατά τη µεταψυχροπολεµική περίοδο, η Ευρασία περνάει περίοδο χωρικών ανακατατάξεων κατά την οποία τα υπάρχοντα γεωπολιτικά και γεωπολιτισµικά χωρικά σχήµατα αποδοµούνται (de-regionalization) και αναδοµούνται (re-regionalization) σε κάτι καινούργιο µε σκοπό να εξυπηρετήσουν καλύτερα τις σύγχρονες στρατηγικές ανάγκες ή/και πραγµατικότητες. Υπό το συγκεκριµένο πρίσµα, οι Κούρδοι βρίσκονται πλέον στην καρδιά µιας από τις πλέον σηµαντικές περιοχές της Ευρασίας της BMENA.

(6) Η δυτικότροπη έννοια της παγκοσµιοποίησης και τα αξιώµατα αυτής αποτελούν ένα αποδεκτό πλαίσιο για την επίλυση του κουρδικού ζητήµατος.

Ο ηγέτης…
Πολλοί θα µπορούσαν να θέσουν το ερώτηµα εάν ο Α. Οτσαλάν δεν είναι παρά ένας τροµοκράτης του κοινού ποινικού δικαίου ή εάν είναι ένας αγωνιστής της ελευθερίας. Είναι σαφές πως το διεθνές δίκαιο έχει ακριβή καταγραφή και ορισµό τού τι θεωρείται τροµοκρατία και τι όχι· είναι όµως επίσης σαφές πως οι νόµοι και οι ορισµοί χρησιµοποιούνται τις περισσότερες φορές κατά το δοκούν.

Υπό το συγκεκριµένο πρίσµα θα πρέπει κάποιος να αναρωτηθεί πώς θα χαρακτήριζε κάποιος τον Τζορτζ Ουάσινγκτον ή τον Νέλσον Μαντέλα ή τον Τσε Γκεβάρα ή τον Σιµόν Μπολιβάρ ή τον Γρηγόρη Αυξεντίου ή τον Κολοκοτρώνη ή τον Μουσταφά Κεµάλ. Είναι σίγουρο πως, επειδή τέτοιου είδους θέµατα είναι από τη φύση τους βαθιά πολιτικά, ο καθένας θα αναφερόταν σε όλους τους παραπάνω µε βάση την εθνικότητά του, την ιδεολογία του αλλά και τη χρονική περίοδο στην οποία θα ζούσε. Για
παράδειγµα, ο Άγγλος του 18ου αιώνα δεν θα έχει την ίδια άποψη µε τον Άγγλο του 21ου αιώνα για τη δραστηριότητα του Τ. Ουάσινγκτον.

Σε κάθε περίπτωση, είτε κάποιος χαρακτηρίσει τον Α. Οτσαλάν τροµοκράτη είτε τον αναγνωρίσει ως πολεµιστή της ελευθερίας, θα πρέπει να του προσάψει δύο συγκεκριµένα χαρακτηριστικά:

Πρώτον, έχει αναπτύξει ένα πλήρες γεωπολιτικό πλαίσιο µέσα από το οποίο προσπαθεί να εξηγήσει και να εξορθολογίσει το κουρδικό πρόβληµα, µε απώτερο σκοπό να φτάσει σε µία ικανοποιητική λύση.

∆εύτερον, ο Α. Οτσαλάν αποτελεί τον κύριο λόγο για τον οποίο το κουρδικό έθνος έχει αποκτήσει µια γεωπολιτική πυξίδα, έχει αναπτύξει σαφή και δυναµική εθνική ταυτότητα, καθώς έχει γεννήσει την ελπίδα της γρήγορης ανάπτυξης και φυσικά έχει µετατρέψει το Κουρδικό από εσωτερικό στρατιωτικής υφής πρόβληµα της Άγκυρας σε ένα µέγιστο διεθνές γεωπολιτικό ζήτηµα, του οποίου η επίλυση δεν είναι δυνατόν να καθυστερήσει περισσότερο.

Ο Α. Οτσαλάν, ως απόγονος του άλλου διάσηµου Κούρδου πολέµαρχου και ηγέτη Σαλαντίν (1138-1193), αποτελεί το λόγο για τον οποίο το κουρδικό έθνος έχει αρχίσει να αποκτά ξανά την αίσθηση της εθνικής του διαφορετικότητας και να επιζητά πλέον µία ισότιµη θέση στην κοινωνία των εθνών. Το γεωγραφικό και πολιτικό δράµα του συγκεκριµένου λαού είναι εύγλωττα αποτυπωµένο στους στίχους ενός ποιήµατος του Αχµάντ-ι-Χανί µε τον τίτλο «Μεµου-ου-Ζιν», το οποίο γράφτηκε τον 17ο αιώνα και αποτελεί ένα πρώιµο δείγµα της εθνικής αφύπνισης των Κούρδων:

Κοίτα από τους Άραβες στους Γεωργιανούς,
Οι Κούρδοι έχουν γίνει σαν πύργοι,
Οι Τούρκοι και οι Πέρσες είναι περικυκλωµένοι από αυτούς,
Οι Κούρδοι βρίσκονται και στις τέσσερις γωνίες.
Και οι δύο πλευρές έχουν κάνει τους Κούρδους
Στόχους για τα βέλη της µοίρας.
Λένε πως είναι τα κλειδιά για τα σύνορα
Κάθε φυλή φτιάχνει ένα δυνατό προπύργιο
Κάθε φορά που η οθωµανική θάλασσα
Και η θάλασσα των Τατζίκων (Περσών)
Ξεχειλίζει και ταράζεται
Οι Κούρδοι µουσκεύουν στο αίµα
Χωρίζοντάς τους (τους Οθωµανούς και τους Πέρσες)
σαν ένας ισθµός.

*Ο ∆ρ. Γεώργιος Φίλης, ∆ιεθνολόγος-Οικονοµολόγος, δραστηριοποιείται επαγγελµατικά στο χώρο του περιοδικού ειδικού τύπου και διδάσκει στο Business School (International Business & European Affairs) του Αµερικανικού Κολλεγίου Ελλάδας (Deree College) και είναι συνεργαζόµενο µέλος (Associate Member) στο Ινστιτούτο Αναλύσεων Ασφάλειας και Άµυνας.

http://www.onalert.gr

Read more...

«Μπίζνες» για το Αιγαίο στα μέτρα της Αγκυρας


Της ΚΥΡΑΣ ΑΔΑΜ

Η κυβέρνηση του κ. Ερντογάν παίζει την Αθήνα μονότερμα. Τη μια αφήνει ασχολίαστο τουρκικό δημοσίευμα, σύμφωνα με το οποίο στις αρχές του χρόνου στο Ερζερούμ, στην ετήσια σύνοδο των Τούρκων πρέσβεων, θα πάρει μέρος (!) ο Ελληνας πρωθυπουργός. Οι δύο πρωθυπουργοί θα ανακοινώσουν «σχέδιο ειρήνης για το Αιγαίο», σχετικά με την υφαλοκρηπίδα και τα άλλα προβλήματα.

Απόρρητα έγγραφα του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας και της ελληνικής πρεσβείας στην Αγκυρα που περιγράφουν την τουρκική πολιτική Η ελληνική κυβέρνηση ούτε επιβεβαίωσε ούτε διέψευσε· δεν αντέδρασε καν. Από τη Νέα Υόρκη ο υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας κ. Νταβούτογλου έσπευσε προχθές να δηλώσει ότι ήδη «κάνουνε μπίζνες στο Αιγαίο» χωρίς περαιτέρω διευκρινίσεις.

Ολα αυτά το λιγότερο που υποδηλούν είναι ότι Αθήνα και Αγκυρα χρησιμοποιούν το Αιγαίο η κάθε μια για την εξυπηρέτηση της πολιτικής της.

Η μείωση της έντασης και η ειρήνη στο Αιγαίο αποτελεί πάγια ελληνική επιδίωξη, με την προϋπόθεση ότι δεν θα παραχωρηθούν κυριαρχικά και οικονομικά ελληνικά δικαιώματα και συμφέροντα.

Παραχώρηση
Ομως, το οποιοδήποτε σχέδιο ή συμφωνία ειρήνης για το Αιγαίο (αν δεν επέλθει προηγούμενη τουρκική αλλαγή πολιτικής) συνεπάγεται εξ ορισμού παραχώρηση, διότι όλα τα συναφή θέματα, από την υφαλοκρηπίδα, την ΑΟΖ, τη ζώνη αλιείας, τον εναέριο χώρο, την περιοχή έρευνας και διάσωσης κ.λπ. έχουν ως βάση και εξαρτώνται από το εύρος των χωρικών υδάτων. Το εύρος των χωρικών υδάτων δεν έχει ακόμα οριοθετηθεί, ενώ παραμένει ενεργό το casus belli για την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων μέχρι τα 12 ν.μ.

Και όμως, πίσω από αυτή «τη ρουτίνα» στην αντιμετώπιση του θέματος κρύβονται σημαντικές αλλαγές της τουρκικής πολιτικής που σημειώθηκαν στο παρελθόν και τις οποίες δεν εκμεταλλεύθηκε ποτέ η Αθήνα.

Νόμος του '64
Η Τουρκία το 1964 ψήφισε το νόμο 746/15-5-64 για το εύρος των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο.
Με το νόμο αυτό η Τουρκία αποδεχόταν:

* Την αρχή της μέσης γραμμής, εκεί όπου υπήρχε επικάλυψη ελληνικής και τουρκικής χωρικής θάλασσας (όπως είναι στις ανατολικές ακτές των νήσων Λέσβου, Σάμου, Χίου, Ικαρίας, Καστελόριζου κ.λπ.) και δεν είχε επέλθει προηγουμένως συμφωνία. Η ενέργεια αυτή ήταν λογική και είχε ως βάση τη διεθνή νομιμότητα.
* Την αρχή της αμοιβαιότητας, δηλαδή αν η Ελλάδα επέκτεινε τα χωρικά ύδατά της στα 10 ν.μ. ή 12 ν.μ. το ίδιο θα μπορούσε να κάνει και η Τουρκία, καθώς επίσης και το αντίστροφο.

Η Αθήνα δεν εκμεταλλεύθηκε ποτέ τις διατάξεις του τουρκικού νόμου, θεωρώντας τον προφανώς ως «σίγουρο».

Η τουρκική πολιτική άλλαξε το 1982, με στόχο το σφετερισμό των ελληνικών κυριαρχικών και οικονομικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο. Ετσι η Τουρκία (από κοινού με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τη Βενεζουέλα) όχι μόνον καταψήφισε το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982, αλλά βρήκε την ευκαιρία να αλλάξει και το νόμο για τον καθορισμό του εύρους των χωρικών υδάτων, ψηφίζοντας το νόμο 2674/1982.

Ισχύων νόμος
Με τον ισχύοντα νόμο:
* Καταργείται η αρχή της αμοιβαιότητας και ορίζεται ότι για την οριοθέτηση των χωρικών υδάτων θα λαμβάνονται υπόψη όλες οι ιδιομορφίες στη θάλασσα, καθώς και η αρχή της επιείκειας. Αυτό αναφέρεται σαφώς στα ελληνικά νησιά στο Αν. Αιγαίο. Προκειμένου ακόμα να αιτιολογήσει τις επεκτατικές βλέψεις της κατά της Ελλάδας και να επιβάλει τις θέσεις του τουρκικού νόμου, η Αγκυρα ισχυρίζεται ότι τα ελληνικά νησιά αποτελούν συνέχεια της ηπειρωτικής Τουρκίας.

* Καταργείται η μέση γραμμή τόσο για τα χωρικά ύδατα όσο και για τα θαλάσσια σύνορα και αυτά θα καθορίζονται με την αρχή της επιείκειας και τις ιδιομορφίες της περιοχής. Για παράδειγμα, στην περιοχή της Σάμου, της Χίου, του Καστελόριζου κ.λπ., όπου η απόσταση με την Τουρκία είναι 3 ν.μ., τα χωρικά ύδατα και τα θαλάσσια σύνορα δεν θα είναι 1,5 ν.μ. (μέση γραμμή), αλλά η περιοχή θα ανήκει σύμφωνα με τον τουρκικό νόμο στην Τουρκία, διότι εκεί υπάρχουν ιδιομορφίες, αφού η Τουρκία ισχυρίζεται ότι τα νησιά αυτά αποτελούν προέκταση και συνέχεια της ηπειρωτικής Τουρκίας...
Σύμφωνα με το νόμο, το υπουργικό συμβούλιο της Τουρκίας είναι αυτό που θα καθορίζει τις γραμμές βάσης, δηλαδή την περιοχή από την οποία μετρώνται (αρχίζουν) τα χωρικά ύδατα. Ετσι στην περιοχή του κόλπου της Σμύρνης, στα Στενά κ.λπ., η Τουρκία μπορεί να ορίσει γραμμή βάσης 60 ν.μ. και τα τουρκικά χωρικά ύδατα να φτάσουν μέχρι... τη Θάσο.

Οι ελληνικές κυβερνήσεις γνωρίζουν πολύ καλά το θέμα από το 1982, όταν εκφράστηκαν εγγράφως και επισήμως οι σφοδρές ανησυχίες για τον τουρκικό νόμο και ετέθησαν και υπόψη τού τότε πρωθυπουργού, χωρίς όμως να υπάρξει συνέχεια.

Είναι ενδεικτικό το απόρρητο έγγραφο του τότε Α/ΓΕΑ Ν. Κουρή προς τον πρωθυπουργό Α. Παπανδρέου, αλλά και το τηλεγράφημα της ίδιας περιόδου από την πρεσβεία της Αγκυρας που γνωστοποιεί τον τουρκικό νόμο.

* http://www.enet.gr

Read more...

Η Τουρκία 'βγάζει αφρούς' για τη συμφωνία Κύπρου-Ισραήλ για την ΑΟΖ


Λύσσαξε στην κυριολεξία η Τουρκία μετά την υπογραφή της συμφωνίας Κύπρου-Ισραήλ, για την οριοθέτηση της μεταξύ τους ΑΟΖ. Η Άγκυρα, που κατέχει το 40% του εδάφους της Κυπριαής Δημοκρατίας, αντέδρασε στην υπογραφή της συμφωνίας και κάλεσε στο υπουργείο εξωτερικών τον Gaby Levy, πρέσβη του Ισραήλ στην Άγκυρα για επιδοση νότας διαμαρτυρίας. Η Άγκυρα γνωστοποίησε στον πρέσβη του Ισραήλ ότι η Τουρκία είναι κάθετα αντίθετη με την υπογραφή μιας τέτοιας συμφωνίας, πριν την εξεύρεση μόνιμης συνολικής λύσης για το θέμα του Κυπριακού. Να σημειωθεί ότι η Κύπρος υπέγραψε αντίστοιχη συμφωνία με την Αίγυπτο και με το Λίβανο.

Όσον αφορά τη γενικότερη πολιτική της Τουρκίας για το θέμα, η Άγκυρα δείχνει φανερά ενοχλημένη από τη διαδικασία οριοθέτησης των ΑΟΖ μεταξύ των χωρών της Αν. Μεσογείου και προσπαθεί να την τορπιλίσει, με το επιχείρημα ότι χωρίς να υπογραφεί μόνιμη συμφωνία μεταξύ Ισραήλ-Παλαιστινίων, Ισραήλ-Λιβάνου και Ισραήλ-Συρίας, δεν είναι δυνατόν να επιχειρείται η ρύθμιση του θέματος των μεταξύ τους ΑΟΖ.
Σύμφωνα με σημερινά δημοσιεύματα του τουρκικού τύπου, η Τουρκία, δια του υφουπυοργού εξωτερικών Feridun Sinirlioğlu, φέρεται να δήλωσε στον πρέσβη του Ισραήλ ότι είναι αποφασισμένη να επέμβει με στρατιωτικά μέσα σε οποιαδήπτε απόπειρα 'μονομερούς' εκμετάλλευσης του υποθαλάσσιου πλούτου της Αν. Μεσογείου, χωρίς να λαμβάνεται υπόψιν η πολιτική της Άγκυρας στο θέμα αυτό!
Με βάση τις εξελίξεις στο θέμα, ίσως να δίνεται μια απάντηση για την αγωνία εμπλοκής της Τουρκίας στο Μεσανατολικό και το Παλαιστινιακό, με πολιτικά ή ανθρωπιστικά μέσα (βλέπε Μαβί Μαρμαρά), αφού η διευθέτηση των ΑΟΖ μεταξύ των χωρών της περιοχής, αποδυναμώνει αισθητά τις θέσεις της Άγκυρας έναντι της Λευκωσίας και της Κύπρου στο καυτό θέμα της διεθέτησης της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος-Κύπρου, Ελλάδος-Αιγύπτου και Ελλάδος-Τουρκίας.

Read more...

"Η Απάντηση στην τουρκική πολιτική αφομοίωσης είναι η ομιλία και η διδασκαλία της κουρδικής γλώσσας"


Ο πρόεδρος Gül κληθείς να σχολιάσει την έκκληση του κόμματος Ειρήνης και Δημοκρατίας (BDP) για πολιτική ανυπακοή είπε :«Επίσημη γλώσσα της Τουρκίας είναι και θα παραμείνει η Τουρκική. Υπάρχουν όμως και άλλες γλώσσες που ομιλούνται στην Τουρκία. Είναι δικές μας οι γλώσσες που ομιλούν όλοι όσοι ζουν πάνω στα εδάφη αυτά. Η Τουρκική από την άλλη είναι κοινή γλώσσα όλων.
Πρέπει να μάθουμε την Τουρκική σε αυτούς που δεν τη γνωρίζουν, στην Τουρκία όλοι οι πολίτες είναι ίσοι, υπάρχουν όμως πολίτες που ομιλούν διαφορετικές γλώσσες, αυτή είναι όμως πολιτιστική μας κληρονομιά, για την προστασία της οποίας μεριμνεί το Σύνταγμα μας. Στοιχεία της κληρονομιάς αυτής, άλλοτε είναι κτίρια, μουσεία και έπη και άλλοτε γλώσσες. Υπό την έννοια αυτή και τα Κουρδικά είναι μια από τις γλώσσες που ομιλούνται στην Τουρκία. Και αυτή συγκαταλέγεται μεταξύ των γλωσσών της χώρας μας. Όμως η επίσημη γλώσσα της Τουρκίας είναι και θα παραμείνει η Τουρκική».

Η Δημοκρατική Συνομοσπονδία του Κουρδιστάν -Kurdish Communities Union (KCK) κάλεσε όλους τους Κούρδους να χρησιμοποιoύν πάντα μητρική τους γλώσσα στη δημόσια ζωή. "Όλοι οι άνθρωποι μας, οι νέοι, οι γυναίκες, οι πολιτικοί, οι καλλιτέχνες καλούνται να απαντήσουν στην τουρκική πολιτική αφομοίωσης με την ομιλία και διδασκαλία της κουρδικής γλώσσας" αναφέρει η δήλωση της KCK .

http://www.kurdish-info.eu/, http://www.trtgreek.com/trtworld/gr/newsDetail.aspx?HaberKodu=9e26f4e0-4b39-443b-ade0-1bb8fb757eab

Read more...

Άντρο πρακτόρων της ΜΙΤ η Τράπεζα Ζιραάτ στη Βαγδάτη


Το υποκατάστημα της Ζιραάτ στην Κομοτηνή, αποτελεί βραχίονα και εργαλείο άσκησης της φασιστικής-τρομοκρατικής πολιτικής της Τουρκίας στην ελληνική Θράκη. Θύματα της τρομοκρατικής πολιτικής είναι κυρίως οι ίδιοι δημοκράτες μουσουλμάνοι της Θράκης.

Του Μάνου Ηλιάδη
Εκτός από οικονομικό προγεφύρωμα για διείσδυση στα Βαλκάνια και στην Ελλάδα της Τουρκίας, όπως είχαμε αναφέρει στον ΚτΕ της 21ης Οκτωβρίου 2010, η τουρκική κρατική τράπεζα Ζιραάτ (Ziraat Bankasi) φαίνεται ότι έχει και άλλες πολύ πιο σκοτεινές δραστηριότητες.
Στο προαναφερθέν δημοσίευμα του ΚτΕ, είχαν περιγραφεί σε γενικές γραμμές οι επιδιώξεις της τράπεζας αυτής στην Ελλάδα στο πλαίσιο της τακτικής της «ήπιας ισχύος» που εφαρμόζει η Τουρκία για διείσδυση στην χώρα μας, εκμεταλλευόμενη την παρούσα οικονομική αδυναμία της τελευταίας και οι επισημανθείσες κινήσεις και ενδιαφέρον της για εξαγορά ελληνικών τραπεζών. Εκτός τούτων είχε αναφερθεί η μακρά εμπλοκή της τράπεζας αυτής σε ενέργειες εναντίον των Ελλήνων στο παρελθόν (χρηματοδότηση του κεμαλικού στρατού στην περίοδο του μικρασιατικού πολέμου, αποδέκτης του εξοντωτικού φόρου περιουσίας εις βάρος των Ελλήνων της Πόλης την περίοδο 1942-1944) και η γνωστή ιστορία της στενής συνεργασίας της με το τουρκικό κράτος. Στο ίδιο φύλλο είχε επισημανθεί ότι η ίδια τράπεζα άνοιξε (με κεντρικό κατάστημα στην Αθήνα) υποκαταστήματα στην Κομοτηνή και στην Ξάνθη και ότι σχεδιάζει την δημιουργία υποκαταστημάτων στην Ρόδο και στην Κω, περιοχές στις οποίες η Τουρκία επιχειρεί να αναδείξει μειονοτικά θέματα.

Μία άλλη, άγνωστη εμπλοκή της τράπεζας αυτής στις επιδιώξεις στην Τουρκία για την Κύπρο κατά την διάρκεια του αγώνα της ΕΟΚΑ (1955-1959) είχε αναφερθεί στο βιβλίο του συντάκτη της στήλης «Το απόρρητο Ημερολόγιο της ΚΥΠ για την Κύπρο», (Εκδόσεις Ι.Σιδέρη, Νοέμβριος 2007). Συγκεκριμένως, στην σελίδα 138, στην οποία παρετίθετο αυτούσιο ένα πληροφοριακό σημείωμα της ΚΥΠ με ημερομηνία 7 Σεπτεμβρίου 1959, απεκαλύπτετο ότι η Ziraat Bankasi (Αγροτική Τράπεζα) ανέλαβε την χρηματοδότηση της Τουρκικής Αγροτικής Τράπεζας που είχαν συστήσει οι Τουρκοκύπριοι, η οποία και αυτή, σύμφωνα με παλαιά στελέχη της ΚΥΠ ήταν φωλιά Τούρκων πρακτόρων.
Οι πληροφορίες που συνέλεξε έκτοτε ο ΚτΕ αποκαλύπτουν μία άλλη, πολύ πιο σκοτεινή δραστηριότητα αυτής της τουρκικής κρατικής τράπεζας και συγκεκριμένως την άμεση εμπλοκή της σε καθαρά κατασκοπευτικές δραστηριότητες σε μία άλλη γειτονική με την Τουρκία χώρα, το Ιράκ.
Σε άρθρο της πάντοτε καλά πληροφορημένης, περί τα τουρκικά, κουρδικής εφημερίδας Ozgur Politika της 16ης Οκτωβρίου 2006, με τίτλο «Αυτή δεν είναι Τράπεζα, είναι Επιχειρησιακή Βάση της ΜΙΤ», αναφέρεται ότι το υποκατάστημα της τράπεζας Ζιραάτ στη Βαγδάτη παίζει τον ρόλο επιχειρησιακής βάσεως της ΜΙΤ στο Ιράκ και ότι οι πληροφορίες από υποκλοπές τηλεφωνικών συνδιαλέξεων και άλλες πηγές διαβιβάζονται κρυπτογραφημένες στην Άγκυρα, μέσω του ειδικού τεχνικού εξοπλισμού ασφαλούς επικοινωνίας που έχει εγκατασταθεί στην τράπεζα.
Παρακάτω, με μεσότιτλο «Από την Τράπεζα βγήκε η ΜΙΤ», αναφέρεται ότι η ΜΙΤ διεξάγει όλες της επιχειρήσεις της συλλογής πληροφοριών στην Βαγδάτη, υπό το κάλυμμα των τραπεζικών εργασιών που υποτίθεται ότι γίνονται στο υποκατάστημα της Ζιραάτ στην ιρακινή πρωτεύουσα, το οποίο έχει μετατραπεί σε μία κανονική επιχειρησιακή βάση της ΜΙΤ. Η είδηση αυτή επιβεβαιώνεται και από πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της εφημερίδας Azadiya Welat, που εκδίδεται στο Ντιγιάρμπακίρ της Τουρκίας, στο οποίο αναφέρεται επίσης ότι η ΜΙΤ διεξάγει όλες τις επιχειρήσεις της στο Ιράκ, χρησιμοποιώντας το κάλυμμα και τους μηχανισμούς και εξοπλισμό της Ζιραάτ.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το υποκατάστημα της Τράπεζας Ζιραάτ στη Βαγδάτη βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τα γραφεία του Σοσιαλιστικού Κόμματος του Ιράκ και της εφημερίδας Al Ceride, στην συνοικία Al Weziriya και τονίζεται ότι η τράπεζα αποτελεί εξ ολοκλήρου κάλυμμα για την δράση της ΜΙΤ και των πρακτόρων της στην περιοχή. Οι υποτιθέμενοι τραπεζικοί υπάλληλοι που απασχολούνται στην Ζιραάτ, προσθέτει η εφημερίδα, στην ουσία είναι όλοι, επαγγελματίες πράκτορες και στελέχη της ΜΙΤ. Κατά το ίδιο δημοσίευμα τα υπόγεια της τράπεζας, που εμφανίζονται ως καταφύγια ασφαλείας (λόγω των συχνών βομβιστικών επιθέσεων στην περιοχή), είναι εξοπλισμένα με προηγμένα συστήματα και εξοπλισμό υψηλής τεχνολογίας, με τα οποία γίνονται τεχνικές παρακολουθήσεις και υποκλοπές, καθώς επίσης και ο συντονισμός και έλεγχος των πρακτόρων της ΜΙΤ που δρουν στην περιοχή.
Η πηγή που αποκάλυψε τις πληροφορίες αυτές στην εφημερίδα Azadiya Welat, ήλθε επίσης σε επαφή και με την Ozgur Politika, χωρίς να αποκαλύψει την ταυτότητά της (για λόγους ασφαλείας), όπως αναφέρει η εφημερίδα. Η πηγή αυτή ανέφερε στη εφημερίδα ότι η ΜΙΤ, με κέντρο επιχειρήσεων το κατάστημα της Ζιραάτ, συλλέγει μεταξύ άλλων πληροφορίες για το ΡΚΚ, την κυβέρνηση της αυτόνομης περιοχής του Βορείου Ιράκ και για τα κόμματα που δραστηριοποιούνται στην περιοχή. Η ίδια πηγή αποκάλυψε ότι άτομα εξειδικευμένα στην εκπαίδευση πρακτόρων, έρχονται από την Άγκυρα στην Βαγδάτη και εκπαιδεύουν στην συλλογή πληροφοριών ομάδες ατόμων που στρατολογεί η ΜΙΤ στην περιοχή, κυρίως Τουρκομάνους (σ.σ.: Οι τελευταίοι αποτελούν το βασικό προγεφύρωμα της Τουρκίας στο Βόρειο Ιράκ και χρησιμοποιούνται κατά τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποιείται εδώ η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης από το περιβόητο τουρκικό προξενείο στην Κομοτηνή).
Οι συνεργάτες της ΜΙΤ, μετά την εκπαίδευσή τους από τα παραπάνω στελέχη της τουρκικής μυστικής υπηρεσίας, δραστηριοποιούνται στην συνέχεια στην συλλογή πληροφοριών στις πόλεις Κιρκούκ, Ντοχούκ, Σουλεϊμανίγια κ.λπ. Κατά τις ίδιες πληροφορίες, οι στρατολογημένοι από τη ΜΙΤ συνεργάτες της αμείβονται με 400 δολάρια τον μήνα, ποσό σημαντικό για την κατάσταση που επικρατεί στην περιοχή αυτή.
Η ίδια πηγή αποκάλυψε επίσης τα ονόματα ορισμένων από το «τραπεζικό» προσωπικό της Ziraat Bankasi στην Βαγδάτη, τα οποία ήταν:
• Aysur C. : Αξιωματικός των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων που εμφανίζεται ως διευθυντής της Τράπεζας.
• Amir Can: που εμφανίζεται ως Υποδιευθυντής της Τράπεζας.
• Wehid Q.: τραπεζικός υπάλληλος
• Seymaa A. : γυναίκα τουρκομανικής καταγωγής που προσελήφθη στο Ιράκ και εμφανίζεται ως τραπεζικός υπάλληλος.
• Nazim O.: Τραπεζικός υπάλληλος.
• Yaser : ομοίως (τραπεζικός υπάλληλος).
Η εμπλοκή της Ziraat Bankasi σε καθαρά κατασκοπευτικές δραστηριότητες, δεν προκαλεί εντύπωση. Σύμφωνα με άλλες κουρδικές πηγές, μεγάλης αξιοπιστίας, με βάση έναν νόμο που άρχισε να εφαρμόζεται από το 1987, όλοι οι Τούρκοι δημόσιοι υπάλληλοι και κάθε υπάλληλος που ανήκουν σε κρατική υπηρεσία ή εταιρεία και όσοι εν γένει αμείβονται από το τουρκικό κράτος, οι οποίοι αποστέλλονται στο εξωτερικό, είναι υποχρεωμένοι να συνεργάζονται με την ΜΙΤ και την Υπηρεσία Πληροφοριών του τουρκικού Γενικού Επιτελείου. Μεταξύ αυτών και με βάση τον παραπάνω νόμο, περιλαμβάνονται για παράδειγμα, οι ιμάμηδες που αποστέλλονται στο εξωτερικό, οι δάσκαλοι, οι υπάλληλοι της κρατικής αεροπορικής εταιρείας ΤΗΥ, οι υπάλληλοι τουρκικών τραπεζών κ.α. Με βάση, μάλιστα, ένα πρωτόκολλο που υπεγράφη μεταξύ της ΜΙΤ και του Τουρκικού Γενικού Επιτελείου από την μία πλευρά και της Διευθύνσεως Θρησκευτικών Υποθέσεων, του Υπουργείου Παιδείας, των τραπεζών και των λοιπών κρατικών υπηρεσιών που στέλνουν υπαλλήλους στο εξωτερικό, τα υπουργεία και οι υπηρεσίες αυτές είναι υποχρεωμένες να αποστέλλουν στη ΜΙΤ και στο Γενικό Επιτελείο βιογραφικά των υπαλλήλων που πρόκειται να αποσταλούν στο εξωτερικό. Σε ορισμένες, μάλιστα, περιπτώσεις, τα άτομα αυτά υποβάλλονται σε μία ταχύρρυθμη εκπαίδευση από στελέχη της ΜΙΤ και επί πλέον τους γίνεται ειδική ενημέρωση ως προς τον τρόπο με τον οποίο θα μεταβιβάζουν τις πληροφορίες που θα συλλέγουν στη ΜΙΤ και στο Γενικό Επιτελείο.
Στο περασμένο φύλλο του ΚτΕ, σχετικά με την αναδιοργάνωση της ΜΙΤ, είχε αναφερθεί μία πιο σύγχρονη μορφή της συνεργασίας αυτής, με την έκδοση ενός διατάγματος το οποίο υποχρεώνει 60 μεγάλους κρατικούς φορείς της Τουρκίας (μεταξύ των οποίων και τραπεζικοί φορείς και της κεφαλαιαγοράς) να συνεργάζονται απ’ ευθείας με την ΜΙΤ, κοινοποιώντας της κάθε πληροφορία, ακόμη δε και την αλληλογραφία τους επί συγκεκριμένων θεμάτων και υποθέσεων.
Τελικό συμπέρασμα; Η γνωστή από παλιά, πάγια τακτική των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών να χρησιμοποιούν κάθε κρατικό ή μη φορέα στο εξωτερικό για τους δικούς τους σκοπούς, είναι πλέον διπλά κατοχυρωμένη νομοθετικά. Λογικό αποτέλεσμα τούτου είναι ότι ακόμη και αν ορισμένα από τα στελέχη ενός τουρκικού φορέα, π.χ., της Ζιραάτ, δεν επιθυμούσαν να συνεργασθούν με την ΜΙΤ, είναι υποχρεωμένα εκ του νόμου να το πράξουν.
Και, κατά την άποψή μας, είναι υπό το πρίσμα αυτό που πρέπει να αντιμετωπίζεται η παρουσία της τουρκικής αυτής τράπεζας στην Ελλάδα.

Read more...

Αναγνώστες

About This Blog

  © Blogger templates ProBlogger Template by Ourblogtemplates.com 2008

Back to TOP