Τουρκία: Η κοινή γνώμη, η υπόθεση «Bulgarification», η κρίση στα Ίμια και η παράδοση Οτσαλάν (Β’ Μέρος)

Σε μια έρευνα που έγινε στη Τουρκία στα μέσα της δεκαετίας του ‘90 τα αποτελέσματα έδειξαν πως το 57% των τούρκων δεν ενδιαφέρεται για την εξωτερική πολιτική της χώρας τους και μόνο το 23% παρακολουθεί ανελλιπώς τα γεγονότα. Άξιο συζήτησης ωστόσο ήταν το γεγονός πως τα ποσοστά ήσαν αντιστρόφως ανάλογα στη βαθμίδα των ερωτηθέντων που είχαν πτυχίο Πανεπιστημίου. Εκεί, το 62% δήλωσε πως τους ενδιαφέρει πολύ η εξωτερική πολιτική της χώρας τους σε αντίθεση με ένα μόλις 16% που δήλωσε αδιαφορία.

Η συγκεκριμένη έρευνα, αποτέλεσε σημείο αναφοράς όσον αφορά τη τουρκική εξωτερική πολιτική, μιας και έδειξε περίτρανα πως οι πολίτες της χώρας (Τουρκίας) δεν είχαν στραμμένο το βλέμμα τους τόσο πολύ στην εξωτερική πολιτική της χώρας τους, όσο το είχαν οι Έλληνες και οι Κύπριοι, οι οποίοι σε αντίθεση με τους Τούρκους, την εποχή εκείνη έδειχναν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την εξωτερική πολιτική των δικών τους χωρών και φανατικοί παρακολουθητές θεμάτων «εθνικής υπερηφάνειας».

Υπόθεση: «Bulgarification»
Το 1984, η κοινή γνώμη της Τουρκίας επηρέασε ουσιαστικά στην απόφαση της τότε τουρκικής κυβέρνησης που έπρεπε να αποφασίσει άμεσα στο πως θα «απαντήσει» στην υπόθεση «Bulgarification». «Bulgarification», ονομάστηκε η τότε εκστρατεία της Βουλγαρίας να κλείνει ότι τζαμί υπήρχε και να μετονομάζει οτιδήποτε οθωμανικό είχε απομείνει στη χώρα με σλαβικά προσωνύμια.
Η υπόθεση «Bulgarification» στην αρχή αιφνιδίασε τη τότε κυβέρνηση της Τουρκίας, η οποία αρχικώς με επιφυλακτικότητα δήλωσε πως δεν μπορεί και δεν δύναται να παρεμβαίνει σε εσωτερικές υποθέσεις γειτονικού της κράτους. Η δήλωση αυτή και η συνεχόμενη προβολή της από τα ΜΜΕ έστρεψαν τη κοινή γνώμη εναντίον της τουρκικής κυβέρνησης με συνέπεια η αμηχανία και η επιφυλακτικότητα που επεδείκνυε αρχικά να μετατραπεί σε «καταιγίδα» αντίδρασης με τη Διεθνή Κοινότητα τότε να αναγκαστεί να μεσολαβήσει.
Υποθέσεις: Ίμια & Οτσαλάν
Κάτι αντίστοιχο συνέβη και κατά τη διάρκεια της κρίσης των Ιμίων (στο βιβλίο γράφονται ως Ίμια/Καρντάκ), τον Ιανουάριο του 1996, όπου η Τουρκία και η Ελλάδα έφτασαν μια ανάσα από το πόλεμο. Η όλη υπόθεση και η διαφωνία των δύο χωρών «έτρεχε» για περισσότερο από ένα μήνα, αλλά υπογείως. Δεν υπήρχε καν κρίση και κανείς δεν είχε αντιληφθεί το οτιδήποτε.
Ωστόσο μόλις πήραν τη σκυτάλη τα τουρκικά ΜΜΕ, η κινητοποίηση της κοινής γνώμης ήταν τέτοια που δεν άφηνε περιθώρια στη τότε τουρκική κυβέρνηση. Τότε πραγματικά, φάνηκε το πόσο σημαντικός ήταν ο ρόλος των ΜΜΕ στη Τουρκία, αλλά και το πόσο μπορούσε να επηρεάσει τη κοινή γνώμη. Οι εικόνες των τουρκικών πολεμικών πλοίων να κατευθύνονται προς τις βραχονησίδες άλλαξε ουσιαστικά τα μέχρι τότε δεδομένα και ξεκάθαρα περάσαμε στην εποχή της προηγμένης τεχνολογίας. Μιας τεχνολογίας που μπορεί να καθορίσει «κόκκινες» γραμμές και να επηρεάσει άμεσα την εξωτερική πολιτική μιας χώρας.
Ομοίως με την υπόθεση Ιμίων, τα τουρκικά ΜΜΕ επηρέασαν τη κοινή γνώμη αλλά από την αντίθετη πλευρά αυτή τη φορά, στην υπόθεση Οτσαλάν.
Ο απόηχος της σύλληψης του ηγέτη του PKK, Αμπτουλάχ Οτσαλάν και μετά τις αποκαλύψεις πως η Αθήνα τον προστάτευε αλλά και φυγάδευε στο Ναϊρόμπι της Κένυας, έκαναν το τότε αντι-ελληνικό αίσθημα στη Τουρκία να «χτυπήσει» κόκκινο.
Το εκπληκτικό ωστόσο δεν είναι αυτό, μιας και κάτι τέτοιο αναμένονταν, αλλά το πόσο γρήγορα η κατάσταση εξομαλύνθηκε και το πόσο γρήγορα βρέθηκε ο δρόμος της επαναπροσέγγισης. Τα προσκείμενα ΜΜΕ στη τότε τουρκική κυβέρνηση ξεκάθαρα διαχειρίστηκαν τη κοινή γνώμη περίφημα. Τότε πια, επιβεβαιώθηκε πως τα ΜΜΕ στη Τουρκία, θεωρούνται χωρίς αμφιβολία ένα «όπλο» διαχείρισης της κοινής γνώμης.

Geopolitics & Daily News

Read more...

Ο νέος κόσμος της Τουρκίας: Αλλάζει δυναμικά η εξωτερική της πολιτική (Α’ Μέρος)

Κατά τη διάρκεια της διετίας 1997 – 1998 το αμερικανικό Washington Institute διοργάνωσε μια σειρά από σεμινάρια ώστε να εξετασθεί σε βάθος η δυναμική, οι τάσεις και οι όποιες μεταβολές προκύψουν στη μελλοντική για τότε τουρκική εξωτερική πολιτική. Ο βασικός ωστόσο λόγος που είχαν διοργανωθεί εκείνα τα σεμινάρια τότε, ήταν να κατανοηθεί το πως βαδίζει αλλά και πως σκοπεύει να συνεχίσει να βαδίζει η Τουρκία μετά τη πτώση της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η τουρκική εξωτερική πολιτική εστιαζόταν στα ακόλουθα βασικά ζητήματα:

- Στην αποτροπή και απάντηση μιας ενδεχόμενης επίθεσης της τότε Σοβιετικής Ένωσης,
- Στη προσπάθεια της να βελτιώσει στο μέγιστο δυνατό βαθμό τις σχέσεις της με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ και…
- Στη προσπάθειά της να προστατέψει τα δικά της συμφέροντά ενάντια στον Ελληνισμό (Ελλάδα και Κύπρο).
Σε δευτερεύουσα προτεραιότητα τότε έθετε:
- Πως θα ενσωματωθεί στην Ευρωπαϊκή οικογένεια και…
- Πως θα διαφυλάξει τα σύνορά της αλλά και τη συνοχή της από ενδεχόμενες τρομοκρατικές ενέργειες καθώς και από τις όποιες εξελίξεις πιθανόν προέκυπταν στις γειτονικές της χώρες, Συρία, Ιράν και Ιράκ.
Τα πιο πάνω ζητήματα που ήταν έτσι και αλλιώς δυσεπίλυτα έγιναν κάποια στιγμή ακόμη και προβληματικά, από το εμπάργκο όπλων των ΗΠΑ προς τη Τουρκία τη δεκαετία του ’70, των Ελληνοτουρκικών σχέσεων και πόσο μάλλον το Κυπριακό.
Η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, ήταν εξωτερική πολιτική υψηλού ρίσκου, και έθεσε σε κίνδυνο μέχρι και την ίδια την ύπαρξή της. Μια ύπαρξη, που δοκιμάστηκε παράλληλα από την μεν απειλή μιας Σοβιετικής πυρηνικής επίθεσης, και από τις δε συγκρούσεις στο εσωτερικό της. Τη δεκαετία του ’70, χιλιάδες τούρκοι έχασαν τη ζωή τους κατά τη διάρκεια τρομοκρατικών επιθέσεων (τις επιθέσεις του PKK εννοεί) και χρήσης πολιτικής βίας.
Με τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η τουρκο-ρωσική φιλία που οικοδομήθηκε από τον Κεμάλ Ατατούρκ και τον Λένιν, πέρασε οριστικά σε μια διαφορετική φάση. Σε αυτήν της ρήξης. Οι αξιώσεις του Στάλιν στα στενά του Βοσπόρου και στη βορειοανατολική Τουρκία ουσιαστικά έκλεισαν το τουρκο-ρωσικό κύκλο φιλίας.
Η υποστήριξη που παρείχαν οι ΗΠΑ στη Τουρκία όλες αυτές τις δεκαετίες ήταν σημαντικότατη. Η ένταξη της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αποτροπή ενδεχόμενης επίθεσης από τη πρώην Σοβιετική Ένωση. Παράλληλα κράτησε σε χαμηλούς τόνους τις σχέσεις Τουρκίας – Βουλγαρίας και χωρίς προβλήματα στα μεταξύ τους σύνορα.
Την ίδια ώρα, και πρέπει να τονισθεί αυτό, οι «γειτονιές» της Τουρκίας πέρασαν ήσυχα χρόνια, εξαιρουμένου της Μέσης Ανατολής που όπως και σήμερα παραμένει πηγή αστάθειας. Ο Καύκασος ήταν υπό τον πλήρη έλεγχο της Μόσχας, ενώ τα Βαλκάνια ήταν υπό την …πειθαρχία του Τίτο.
Γιατί η Τουρκία αποτελεί πολύ σημαντικό εταίρο των ΗΠΑ.
Η Τουρκία είχε το σθένος να αναγνωρίσει πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες πριν καλά καταρρεύσει η πρώην κραταιά υπερδύναμη. Θεωρείται από τις ΗΠΑ, η χώρα σταυροδρόμι, μιας και μπορεί να παίξει περιφερειακό ρόλο στη Δυτική Ευρώπη, στα Βαλκάνια, στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, στο Αιγαίο, στο Καύκασο, στη Κεντρική Ασία, αλλά και τη Μαύρη Θάλασσα. Μετά τη κατάρρευση της πρώην Σοβιετικής Ένωσης ουσιαστικά χάθηκε μαζί της και η όποια επιρροή ασκούσε στον Αραβικό κόσμο. Αυτομάτως τότε, δόθηκε η ευκαιρία στη Τουρκία αφενός να συνεχίσει να έχει καλές σχέσεις με το Ισραήλ και αφετέρου να οργανώνει και να προγραμματίζει επιθέσεις εναντίον του PKK ακόμη και στα εδάφη του Ιράκ. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, απείλησε ανοιχτά τη Συρία με στρατιωτική επέμβαση στη περίπτωση που δεν έδιωχνε από τη χώρα τον ηγέτη του PKK, Αμπντουλάχ Οτζαλάν. Κάτι τέτοιο δεν θα ήταν εύκολο να πραγματοποιηθεί στη περίπτωση που δεν είχε καταρρεύσει η πρώην Σοβιετική Ένωση.
Ο ρόλος της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή αναβαθμίστηκε τη δεκαετία του 1990, όπου σταδιακά αναδεικνυόταν σε περιφερειακή δύναμη. Σε στρατιωτικό επίπεδο, η Τουρκία είχε αποκτήσει τότε κάποια βασικά στοιχεία μια σύγχρονης πολεμικής δύναμης, κυρίως, χάρη στη συμπαραγωγή των μαχητικών F-16 με την αμερικανική εταιρεία Lockheed Martin. Την ίδια ώρα, οι γειτονικές χώρες της Τουρκίας σταδιακά άρχισαν να αποδυναμώνονται.
Η Ελλάδα και η Τουρκία.
Η Ελλάδα τη δεκαετία του 1990 θεωρητικά ήταν η χώρα που μπορούσε να φέρει σε δύσκολη θέση τη Τουρκία. Ωστόσο η Ελλάδα ήταν και παραμένει δημογραφικά πολύ μικρότερη σαν χώρα από τη Τουρκία. Πέρα αυτού, οι δύο χώρες είναι κράτη, μέλη του ΝΑΤΟ. Η σταδιακή ανάπτυξη της Τουρκίας άνοιξε και άλλο τη «ψαλίδα» ανάμεσα στις δύο χώρες, με φυσιολογικό επακόλουθο την αλλαγή στάσης από πλευράς Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής και τη προσπάθεια μιας διαφορετικής προσέγγισης που ευοδώθηκε στα τέλη του 1990 (Παπανδρέου – Τζεμ).

Geopolitics & Daily News

Read more...

Συρία: οι Κούρδοι ζητούν πολιτιστικά και πολιτικά δικαιώματα

Δαμασκός - Συρία

Οι Κούρδοι, οι οποίοι κέρδισαν την Πέμπτη την πολιτογράφηση 300 000 «απατρίδων» μετά από μισό αιώνα αναμονής και διαμαρτυριών, διεκδικούν τώρα την αναγνώριση της πολιτιστικής τους ιδιαιτερότητας και μία θέση στην πολιτική ζωή της χώρας.

«Αυτό είναι προφανώς ένα θετικό βήμα, αλλά εμείς θα συνεχίσουμε να διεκδικούμε τα πολιτικά, πολιτιστικά και κοινωνικά δικαιώματα μας», είπε στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΓΠΕ, AFP) ο Ραντίφ Μουσταφά, πρόεδρος της Κουρδικής Επιτροπής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα».

Αντιμετωπίζοντας μια πρωτοφανή κίνηση διαμαρτυρίας για πάνω από τρεις εβδομάδες, ο Πρόεδρος Μπασάρ αλ-Άσαντ ανακοίνωσε μεταρρυθμίσεις και η πρώτη ήταν να εκδώσει διάταγμα για τη χορήγηση υπηκοότητας σε άτομα κουρδικής καταγωγής, τα οποία την είχαν στερηθεί μετά από την αμφισβητούμενη απογραφή του 1962.

«Είναι ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, διότι αποκαθιστά μια αδικία μισού αιώνα», λέει από τη πλευρά του ο Αλλίκο Φουάντ, μέλος της επιτροπής του κουρδικού πολιτικού κόμματος Yakiti, που είναι απαγορευμένο όπως οι άλλες πολιτικές κινήσεις στη Συρία με εξαίρεση το κόμμα Μπάαθ και άλλες ορισμένες μικρότερες ομάδες που πρόσκεινται σ αυτό.


Κατά τη διάρκεια της διάλυσης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι Κούρδοι σκόρπισαν στη Τουρκία, το Ιράν, το Ιράκ και τη Συρία.
Στη χώρα αυτή, όπου δεν υπάρχουν συγκεκριμένες στατιστικές για αυτή τη εθνική ομάδα, αντιπροσωπεύουν περίπου το 9% του πληθυσμού, δηλαδή σχεδόν 2 εκατομμύρια ψυχές.

Σήμερα υπάρχουν 12 (απαγορευμένα) κουρδικά κόμματα, όλα κοσμικά.
Από αυτά, το Yakiti, Κουρδικό Δημοκρατικό Κόμμα στη Συρία, το κουρδικό κόμμα Yazidi, και η Δημοκρατική Ένωση (κοντά στο Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν, PKK) είναι τα πλέον σημαίνοντα.
Σε μια χώρα που παρουσιάζεται ως η καρδιά του Αραβισμού, τα κόμματα αυτά δεν πρεσβεύουν αποσχιστικές πολιτικές, αλλά θέλουν να μιλήσουν την kumandji, μία από τις δύο κουρδικές γλώσσες.

«Θέλουμε τη διδασκαλία της κουρδικής στα σχολεία, όπως τα γαλλικά και τα αγγλικά, θέλουμε να μπορούμε να τελούμε τις γιορτές μας χωρίς να παρενοχλούμαστε από τις υπηρεσίες ασφαλείας και να έχουμε πολιτιστικά κέντρα ώστε να γίνει γνωστή η ιστορία μας και να διδαχτούμε την κληρονομιά μας», δήλωσε ο κ. Αλλίκο.

Όλα αυτά είναι μέχρι στιγμής απαγορευμένα σε αυτόν τον πληθυσμό, γεωργικό στη συντριπτική πλειοψηφία του, που ζει στην βορειοανατολική Συρία, στα σύνορα με την Τουρκία, το Ιράκ και το Ιράν.
Τον Νοέμβριο του 2009, το Παρατηρητήριο για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, που εδρεύει στη Νέα Υόρκη, είχε ζητήσει από τις συριακές αρχές να «τερματίσει» την καταστολή εναντίον αυτής της κοινότητας και κατήγγειλε «την φυλάκιση των Κούρδων ηγετών και την απαγόρευση συγκεντρώσεων για τον εορτασμό του κουρδικού πολιτισμού».

Από πολιτικής άποψης, ο κ. Αλλίκο επιθυμεί «το άνοιγμα ενός διαλόγου μεταξύ των ηγετών του κουρδικού πολιτικού κινήματος και της εξουσίας» και «την αναγνώριση της ιδιαιτερότητας μας, μέσω μιας μορφής αυτονομίας στις περιοχές με κουρδική πλειοψηφία», αιτήματα που το καθεστώς δεν είναι έτοιμο να δεχτεί.

Σε μία χειρονομία καλής θέλησης, την Τετάρτη, οι αρχές απελευθέρωσαν 48 κρατούμενους, κυρίως Κούρδους, οι οποίοι είχαν συλληφθεί πριν από ένα χρόνο στο βόρειο μέρος της χώρας σε επεισόδια κατά τη γιορτή του Νεβρόζ (Πρωτοχρονιά), ανακοίνωσαν έξι οργανώσεις για την υπεράσπιση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Την περασμένη Παρασκευή, έλαβαν χώρα στη Καμισλί και Αμούντα (βόρεια) διαδηλώσεις υπέρ της δημοκρατίας για πρώτη φορά από την έναρξη των διαμαρτυριών της 15ης Μάρτιου.

Canoe.ca

Read more...

Άρνηση της Τουρκίας να κλείσει τη βάση στη Σμύρνη

Ο αρχηγός του ΝΑΤΟ, Άντερς Φογκ Ράσμουσεν, απέτυχε να πείσει την Τουρκία να κλείσει τη Νατοϊκή βάση στη Σμύρνη, κίνηση στο πλαίσιο της απόφασης της Συμμαχίας το περασμένο έτος να μειώσει τον αριθμό των στρατιωτικών βάσεων της. Ο αξιωματούχος πραγματοποίησε επίσκεψη-αστραπή στην Άγκυρα, όπου και συνομίλησε με τον Τούρκο πρωθυπουργό Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και τον Τούρκο Υπουργό Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου. Σύμφωνα με ανώτατο Τούρκο αξιωματούχο, οι προσπάθειες του Ράσμουσεν να πείσει την τουρκική κυβέρνηση να κλείσει τη βάση, έπεσαν στο κενό. Αυτή τη στιγμή το ΝΑΤΟ χρησιμοποιεί τη στρατιωτική βάση της Σμύρνης ως επιχειρησιακό κέντρο ελέγχου του αεροπορικού αποκλεισμού στη Λιβύη. Σκοπός του ΝΑΤΟ είναι το κλείσιμο της βάσης αμέσως μετά το πέρας της επιχείρησης.

Σύμφωνα με πληροφορίες, στο τραπέζι των συνομιλιών τέθηκε και το ζήτημα της Λιβύης , λίγο πριν την άτυπη σύνοδο σε επίπεδο Υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ , που θα πραγματοποιηθεί στο Βερολίνο στις 14 – 15 Απριλίου.

Σε συνάντηση πέρυσι τον Οκτώβριο στις Βρυξέλλες, οι ηγέτες των συμμαχικών χωρών αποφάσισαν την αλλαγή στη δομή της διοίκησης και τη μείωση των αρχηγείων από 11 σε 7, καθώς επίσης και τη μείωση του προσωπικού από 13,000 σε 8,500 άτομα. Ποιες βάσεις πρόκειται να κλείσουν παρέμεινε ανοικτό και αναμένεται να συζητηθεί τον ερχόμενο Ιούνιο. Βάσεις στην Πορτογαλία, την Τουρκία και την Ιταλία, είναι οι πιο πιθανές να διακοπεί η λειτουργία τους.

Ο Τούρκος πρωθυπουργός φέρεται να δήλωσε στον Ράσμουσεν , ότι η βάση στη Σμύρνη θα κλείσει μόνο εάν και εφόσον η Τουρκία γίνει μέλος της ΕΕ, αφού μέχρι τότε η εν λόγω βάση είναι η μόνη σύνδεση της με τον Ατλαντικό χώρο.

Το 2009, το ΝΑΤΟ έκλεισε το επιχειρησιακό κέντρο στο Εσκίσεχιρ. Το ΝΑΤΟ διαθέτει βάσεις στην Τουρκία, τη Βρεταννία, το Βέλγιο, τις Κάτω Χώρες, την Ισπανία, τη Βοσνία Ερζεγοβίνη, τα Σκόπια και την Αλβανία.

http://www.epikaira.gr
Πηγή: TODAYS ZAMAN

Read more...

Θέλουν το Καστελόριζο «ιπτάμενο» νησί -Η Άγκυρα θεωρεί ότι το νησί δεν δικαιούται ούτε υφαλοκρηπίδα ούτε ΑΟΖ

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ

ΗΆγκυρα θεωρεί ότι το Καστελόριζο έχει μόνο ζώνη χωρικών υδάτων και όχι υφαλοκρηπίδα ή Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες, η προκλητική αυτή θέση της Τουρκίας, η οποία περιέχεται στην απάντηση που δόθηκε στο αυστηρότατο διάβημα της Αθήνας για την πρόσφατη παρενόχληση του ιταλικού ερευνητικού σκάφους «ΟGSΕxplora» στις 12 Μαρτίου από τουρκική κορβέτα εντός ελληνικής υφαλοκρηπίδας, επιβεβαιώνει ότι η Άγκυρα δεν είναι διατεθειμένη να αλλάξει στο παραμικρό τις διεκδικήσεις της.

Επιπλέον, γεννά σοβαρά ερωτηματικά όχι μόνο για το μέλλον των διερευνητικών επαφών, αλλά και για τη βασιμότητα των ελπίδων της Αθήνας για θετικές κινήσεις της κυβέρνησης Ερντογάν στο μέτωπο των ελληνοτουρκικών σχέσεων μετά τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου στη γειτονική χώρα. Και τούτο παρά την επιθυμία της Αθήνας να βρει συναινετικές λύσεις σε ακανθώδη ζητήματα.

Το ερώτημα είναι πού στηρίζει τη θέση της η Άγκυρα, ότι δηλαδή το Καστελόριζο δικαιούται μόνο χωρικά ύδατα και όχι υφαλοκρηπίδα ή ΑΟΖ. Έγκυροι διπλωματικοί κύκλοι επισημαίνουν ότι το «ατού» που θέλει να χρησιμοποιήσει η τουρκική πλευρά, βρίσκεται στην απόφαση που εξέδωσε στις 3 Φεβρουαρίου 2009 το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για την οριοθέτηση των θαλασσίων συνόρων μεταξύ Ρουμανίας και Ουκρανίας στη Μαύρη Θάλασσα.

Το ενδιαφέρον σημείο για την ελληνοτουρκική περίπτωση αφορά ένα νησάκι, το επονομαζόμενο Νησί των Όφεων (SerpentsΙsland) το οποίο ανήκει στην Ουκρανία. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης υιοθέτησε τη θέση του Βουκουρεστίου ότι το νησί αυτό, που βρίσκεται κοντά στις ρουμανικές ακτές, δεν έχει ούτε υφαλοκρηπίδα ούτε ΑΟΖ, αλλά μόνο χωρικά ύδατα. Η περίπτωση της «Νήσου των Όφεων» «φωτογραφίζει» -σύμφωνα με διπλωματικούς κύκλους- αυτήν του Καστελόριζου, το οποίο είναι επίσης απομονωμένο από τον ηπειρωτικό κορμό της Ελλάδας και βρίσκεται απέναντι από τις μεγάλες τουρκικές ακτές.

Κατ’ άλλους, όμως, οι περιπτώσεις των δύο νησιών δεν είναι ίδιες. Το Καστελόριζο, υποστηρίζουν, είναι κατοικημένο και έχει οικονομική δραστηριότητα, ενώ η «Νήσος των Όφεων» είναι ακατοίκητη και η Ουκρανία έχει απλώς εγκαταστήσει εκεί στρατιωτική φρουρά. Το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης υιοθέτησε πάντως στην απόφασή του την αρχή της μέσης γραμμής για την οριοθέτηση των θαλασσίων συνόρων, σημείο που κρίνεται θετικό για την Αθήνα.

Ήδη πάντως, εδώ και περίπου δύο χρόνια κορυφαίοι διπλωμάτες έχουν τονίσει στην πολιτική ηγεσία ότι η Άγκυρα, παρά τη μη κύρωση της Σύμβασης για το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, έχει ξεπεράσει το ταμπού του Διεθνούς Δικαστηρίου και αυτό θα έπρεπε να προβληματίσει την Αθήνα. Σύμφωνα με διπλωματικούς κύκλους, η Τουρκία γεμίζει τη «φαρέτρα» της με όπλα όπως αυτό της «Νήσου των Όφεων» για να αιφνιδιάσει την Ελλάδα.

Στο μεταξύ, θα πρέπει να γίνει κατανοητό στην Αθήνα, πως ανεξάρτητα της μεταβατικής περιόδου στο εσωτερικό της Τουρκίας, η επιθετική πολιτική της Άγκυρας παραμένει σταθερή και αμετάκλητη απέναντι στην Ελλάδα. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία εάν οι στρατηγοί ή ο Ερντογάν διοικούν τη χώρα.

Οι επιδιώξεις και οι προσπάθειες υφαρπαγής ελληνικού εδάφους ή θαλάσσης αποτελούν τον κορμό των «τουρκο-ελληνικών» σχέσεων, όπως τις οραματίζεται η Άγκυρα. Και αυτές οι επιδιώξεις θα εντείνονται για όσο διάστημα η ελληνική πολιτική δεν αντιμετωπίζει με σθεναρότητα και με την απαιτούμενη αποφασιστικότητα την τουρκική προκλητικότητα.

Το όλο ζήτημα και η λύση του προβλήματος βρίσκονται στην Αθήνα και στην αντίληψη μερικών «σιγά μη γίνει πόλεμος» ή ότι «τα σύνορα της Ελλάδας βρίσκονται στην Εκάλη». Εάν δεν αποφασίσει η πολιτική ηγεσία να «χτυπήσει γροθιά στο μαχαίρι», η τουρκική προκλητικότητα θα αυξάνει συνεχώς, μέχρις ότου βρεθεί η κατάλληλη στιγμή και η Άγκυρα αποφασίσει να «παραβιάσει» την καλή γειτονία με την Ελλάδα…

Στο στόχαστρο και άλλη βραχονησίδα
ΤΟ ΟΝΟΜΑτης βραχονησίδας δεν είναι τυχαίο. Επίσημα ονομάζεται Ζουράφα, όμως για τους ντόπιους είναι η Λαδοξέρα, λόγω μιας ουσίας που… μυρίζει πετρέλαιο. Επίσης δεν είναι τυχαία και η θέση της. Έξι μίλια βορειοδυτικά της Σαμοθράκης. Καθορίζει τα όρια μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας και κυρίως την ΑΟΖ. Έτσι… φυσικό και επόμενο ήταν να έρθει και η σειρά αυτής της βραχονησίδας να μπει στο μάτι των Τούρκων. Αυτή τη φορά δεν ακολούθησαν την τακτική των κανονιοφόρων, αλλά των ψαράδικων.

Ως συνήθως στην περιοχή εμφανίστηκαν τρια αλιευτικά τα οποία φρόντισαν να μπουν μέσα στα χωρικά ύδατα της Ελλάδας προκαλώντας την αντίδραση του Λιμενικού. Αυτό περίμεναν φαίνεται οι Τούρκοι που αμέσως κινήθηκαν για να … γκριζάρουν και αυτή την περιοχή. Σύμφωνα με την εφημερίδα «Το Έθνος» η Τουρκία κατήγγειλε… παρενόχληση των τριών τουρκικών αλιευτικών από δύο σκάφη του Λιμενικού. Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι η «παρενόχληση» δημοσιοποιήθηκε από το τουρκικό Γενικό Επιτελείο, με την επισήμανση ότι δόθηκαν οδηγίες στο τουρκικό ΥΠΕΞ για να προβεί σε διάβημα διαμαρτυρίας προς την Αθήνα. Με λίγα λόγια απ’ άκρου σ’ άκρο στο Αιγαίο η Τουρκία δημιουργεί αμφισβητήσιμα σημεία ώστε να μπορεί να εγείρει αξιώσεις στο μέλλον και η Αθήνα αντιδρά με πολιτική… κατευνασμού.

ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ 10/04/2011

Read more...