Τα Σεπτεμβριανά ήταν η τελευταία πράξη του διωγμού

Έλληνες, Αρμένιοι και Εβραίοι είδαν τις περιουσίες τους να καταστρέφονται από ένα μανιασμένο πλήθος
«Στα μάτια του νόμου, ο ξένος της μειονότητας και ο Τούρκος είναι ίσοι. Αυτή η ισότητα είναι σαν και εκείνη που ίσχυε σε δημοκρατίες παλαιότερης κοπής: όπου εσύ είσαι τόσο καλός όσο εγώ, κι εγώ είμαι καλύτερος από σένα»...

Η έκθεση του βρετανικού προξενείου της Κωνσταντινούπολης (1944) συμπύκνωνε σε δύο φράσεις μια πολιτική αφομοίωσης και διακρίσεων κατά των μη μουσουλμανικών μειονοτήτων που είχε ακολουθήσει η Τουρκία από τη δεκαετία του ΄20. Το αποκορύφωμα ήταν τα Σεπτεμβριανά, το πογκρόμ της 6ης και 7ης Σεπτεμβρίου του 1955 εναντίον Ελλήνων, Αρμενίων και Εβραίων, όταν μέσα σε λίγες ώρες καταστράφηκαν και λεηλατήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη 4.500 επιχειρήσεις, 3.500 κατοικίες, 41 σχολεία και 9 εφημερίδες.

Αφορμή για την τουρκική «Νύχτα των Κρυστάλλων» έδωσε μια βομβιστική επίθεση στο πατρικό σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στη Θεσσαλονίκη, που αποδείχτηκε στη συνέχεια ότι ήταν σκηνοθετημένη από την τουρκική κυβέρνηση. Τα μεσάνυκτα της 5ης προς 6η Σεπτεμβρίου εξερράγη βόμβα στον κήπο του τουρκικού προξενείου, η οποία, όπως απεδείχθη αργότερα στη δίκη των πρωταιτίων των γεγονότων στη νήσο Υassiada (Πλάτη), μεταφέρθηκε από Τούρκο πράκτορα και τοποθετήθηκε από τον Τούρκο κλητήρα του προξενείου. Η έκτακτη έκδοση της τουρκικής εφημερίδας «Ιstanbul Εkspres», η οποία δημοσίευσε τις φωτογραφίες της συζύγου του Τούρκου προξένου παραποιημένες, ώστε να δίνεται η εντύπωση ότι η έκρηξη ήταν τεράστια και την είχαν προκαλέσει Έλληνες, έδωσε το έναυσμα για την έναρξη των πρωτοφανούς αγριότητας οργανωμένων ανθελληνικών ταραχών στην Κωνσταντινούπολη.

Πληθώρα στοιχείων.

Ωστόσο όπως προκύπτει πια από πληθώρα αρχείων κι από την πρόσφατη τουρκική και ελληνική βιβλιογραφία, το πογκρόμ εναντίον των Ελλήνων της Πόλης τον «μαύρο» Σεπτέμβρη του 1955 ξεπερνά τα όρια ενός μεμονωμένου περιστατικού. Δεν ήταν η οργή των Τούρκων εθνικιστών, ούτε η έκρηξη στο τουρκικό προξενείο στη Θεσσαλονίκη. Ήταν μια προσεκτικά ενορχηστρωμένη επίθεση εναντίον του ελληνικού πληθυσμού, στο πλαίσιο των εκκαθαρίσεων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που πάσχιζε να επανεφεύρει εαυτόν ως έθνος- κράτος, ή, όπως παραδέχονται Τούρκοι ιστορικοί, μια κακή συμπεριφορά του τουρκικού κράτους στον δύσκολο δρόμο προς τη νεωτερικότητα. Με απλά λόγια, δεν ήταν ένα αυθόρμητο ξέσπασμα που προκλήθηκε από το σφρίγος του εθνικισμού, αλλά ένα καλά προγραμματισμένο και οργανωμένο από το κράτος χτύπημα εναντίον του ελληνικού στοιχείου και ευρύτερα εναντίον των μη μουσουλμανικών πληθυσμών της Πόλης.

Τα Σεπτεμβριανά ήταν μια από τις παραμέτρους για την εθνοτική και δημογραφική ομογενοποίηση της Μικράς Ασίας, ένα από τα γεγονότα της ιστορικής συνέχειας του τουρκικού εθνικισμού που αρχίζει με την επανάσταση των Νεότουρκων το 1908, όπως υποστηρίζει στο έργο του «Ο Μηχανισμός της καταστροφής» (Εκδ. Εστία) ο Σπύρος Βρυώνης, ένα από τους κορυφαίους ιστορικούς του μικρασιατικού χώρου. Ο Βρυώνης, με πληθώρα πηγών απ΄ όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές, τεκμηριώνει απόλυτα την τοποθέτηση της ευθύνης για τα γεγονότα, στο τουρκικό κράτος. Ενισχύοντας τα συμπεράσματά του, η Τουρκάλα Ντιλέκ Γκιουβέν, η οποία διδάσκει Ιστορία στο Πανεπιστήμιο Σαμπαντζί της Κωνσταντινούπολης, στο βιβλίο της «Εθνικισμός, κοινωνικές μεταβολές και μειονότητες: τα επεισόδια εναντίον των μη μουσουλμάνων της Τουρκίας, 6/7 Σεπτεμβρίου 1955» (Εκδ. Εστία), παρουσιάζοντας για πρώτη φορά τουρκικές πηγές και στοιχεία, καθώς και ελληνικά, βρετανικά, αμερικανικά και γερμανικά έγγραφα, αναδεικνύει και την εσωτερική διάσταση των Σεπτεμβριανών, καθώς υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση Μεντερές, έχοντας εμπλακεί σε πολιτική και οικονομική κρίση, προσπάθησε να στρέψει την προσοχή της κοινής γνώμης στο Κυπριακό.

Συνέχεια των εκκαθαρίσεων.

Ο Σπύρος Βρυώνης κάνει λόγο για το χρονικό μιας προγραμματισμένης καταστροφής, καθώς τα Σεπτεμβριανά ήταν απλώς μια από τις προεκτάσεις της πολιτικής των εθνικών εκκαθαρίσεων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αναλύοντας ακόμη περισσότερο αυτό το επιχείρημα, η Γκιουβέν σημειώνει ότι τα μεσαία («αστικά») στρώματα της πολυεθνοτικής κοινωνίας της Αυτοκρατορίας απαρ τίζονταν σχεδόν αποκλειστικά από μη μουσουλμανικές κοινότητες, εξού και στην πορεία του τουρκικού εθνικισμού, οι Τούρκοι έπρεπε να εφεύρουν τη δική τους εθνική τάξη. Η γενοκτονία των Αρμενίων και η εκδίωξη του ελληνορθόδοξου πληθυσμού της Μικράς Ασίας ήταν οι πρώτες προσπάθειες ομογενοποίησης, οι οποίες ακολουθήθηκαν από άλλα, σημαντικότερα και λιγότερο σημαντικά εγκλήματα, από την εκδίωξη των μη μουσουλμάνων από το Δημόσιο και τον στρατό, τον εκτουρκισμό συγκεκριμένων επαγγελμάτων, μέχρι τον φόρο περιουσίας που είχε στόχο να βάλει τέλος στον ηγετικό ρόλο των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Εβραίων στην οικονομία.

Στα μάτια της κυρίαρχης ελίτ, οι μειονότητες δεν αποτελούνταν από νομιμόφρονες πολίτες, αλλά από προδότες του νέου εθνικού κράτους, που έθεταν σε κίνδυνο την επιβίωση του νεοσύστατου τουρκικού κράτους. Η συγκυρία του Κυπριακού το 1955 δεν ήταν παρά η ευκαιρία για να συνεχιστεί ο διωγμός των μη μουσουλμάνων που είχε αρχίσει από τη δεκαετία του ΄20. Ο στόχος της κυβέρνησης να απαλλάξει την Ανατολία από χριστιανούς και Εβραίους και να τους συγκεντρώσει στην Κωνσταντινούπολη είχε επιτευχθεί τη δεκαετία του ΄50. Τώρα, έπρεπε να προχωρήσει η αποχριστιανοποίηση και αποεβραιοποίηση της Πόλης, συμφωνούν Έλληνες και Τούρκοι ιστορικοί.

Η βόμβα που εξερράγη στον κήπο του τουρκικού προξενείου στη Θεσσαλονίκη αποδείχτηκε πως είχε τοποθετηθεί από Τούρκους πράκτορες


Οι υλικές ζημιές

Σύμφωνα με επίσημες τουρκικές πηγές, στόχοι επίθεσης τον Σεπτέμβρη του 1955 έγιναν 4.214 διαμερίσματα, 1.004 καταστήματα, 73 εκκλησίες, μία συναγωγή, δύο μοναστήρια, 26 σχολεία και 5.317 άλλες εγκαταστάσεις, όπως εργοστάσια, ξενοδοχεία, μπαρ και άλλα. Στην περιοχή Μπέιογλου, όπου το ποσοστό των Ελλήνων ξεπερνούσε το 15%, σημειώθηκε το υψηλότερο ποσοστό καταστροφών με 2.293 στόχους. Όπως προκύπτει από αρχεία του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών, σε σύνολο 36.000 καταστημάτων στην Κωνσταντινούπολη, κατεδαφίστηκαν ή λεηλατήθηκαν 3.900. Σύμφωνα με την ίδια πηγή, το 59% των καταστημάτων και το 80% των διαμερισμάτων που δέχθηκαν επιθέσεις ανήκαν σε Έλληνες.

Έρωτας και πογκρόμ

Από προχθές προβάλλεται και στην Ελλάδα η τουρκική ταινία «Πληγές του φθινοπώρου», της Τομρίς Γκιρτίογλου, από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Γιλμάζ Καρακογιουνλούκυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Λιβάνη. Η ταινία, που έκανε ρεκόρ εισπράξεων στην Τουρκία, αφηγείται την ιστορία του απαγορευμένου έρωτα ανάμεσα σ΄ έναν εκκολαπτόμενο Τούρκο πολιτικό και την Ελληνίδα γειτόνισσά του με φόντο τα βίαια Σεπτεμβριανά.

Οι Βρετανοί είχαν... προφητεύσει και τη βόμβα και τα επεισόδια

Η Ντιλέκ Γκιουβέν υποστηρίζει ότι στα αρχεία ανιχνεύονται πολλά στοιχεία που τεκμηριώνουν την ανάμειξη της βρετανικής κυβέρνησης στον σχεδιασμό των Σεπτεμβριανών. Οι επιθέσεις της ΕΟΚΑ κατά βρετανικών εγκαταστάσεων στην Κύπρο, αλλά και οι ολοένα εντονότερες αξιώσεις της ελληνορθόδοξης πλειονότητας στην Κύπρο για προσάρτηση στη μητέρα Ελλάδα (Ένωσις) έκαναν τη βρετανική αποικιοκρατική δύναμη να συγκαλέσει στο Λονδίνο μια συνδιάσκεψη από τις 29 Αυγούστου ώς τις 7 Σεπτεμβρίου του 1955, στην οποία προσκλήθηκαν οι κυβερνήσεις της Ελλάδας και της Τουρκίας. Στόχος του Λονδίνου ήταν «κυρίως να καταστήσει ολοφάνερο στους Έλληνες ότι υπήρχε και τουρκική αξίωση όσον αφορά στην Κύπρο». Οι Βρετανοί προσπαθούσαν να εμποδίσουν την Ελλάδα να επαναφέρει το Κυπριακό ενώπιον του ΟΗΕ, ενώ πίεζαν την Τουρκία να δείξει σκληρή διαπραγματευτική στάση. Η Συνδιάσκεψη του Λονδίνου διεκόπη από τα βίαια επεισόδια που φαίνεται πως κάθε άλλο παρά δυσαρέστησαν τους Βρετανούς.

Το σχέδιο της πρεσβείας.

Ήδη από τον Αύγουστο του 1954, γράφει η Γκιουβέν, η βρετανική πρεσβεία στην Αθήνα «προφήτευσε» επιδείνωση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις εξαιτίας ενός γεγονότος στη Θεσσαλονίκη, στο σπίτι όπου είχε γεννηθεί ο Ατατούρκ. Ένας Βρετανός διπλωμάτης εξέφρασε την ελπίδα ότι «τα επεισόδια κατά της ελληνικής μειονότητας στην Τουρκία θα μπορούσαν να τους φανούν πολύ χρήσιμα», ενώ συνεργάτες του βρετανικού ΥΠΕΞ χαιρέτισαν τα γεγονότα λέγοντας πως δόθηκε στους Έλληνες «μια γεύση απ΄ το ίδιο τους το φάρμακο».

Πηγή: TA NEA

Read more...

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΣΤΑ ΙΜΙΑ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ

Μετά τα όσα είπε ο Αμερικανός πρόεδρος Barack Obama ενώπιον της Τουρκικής εθνοσυνέλευσης στις 7 Απριλίου 2009 το βαθύ στρατιωτικό κράτος με την ανοχή των ΗΠΑ φαίνεται πως στήνει μια νέα στρατιωτική επιχείριση αμφισβήτησης τμημάτων της Ελληνικής επικράτειας και δημιουργίας νέων "γκρίζων ζωνών". Αυτό προκύπτει μέσα από εκτενή αναλυτικά ρεπορτάζ με στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας το τελευταίο διάστημα και στον Ελληνικό Τύπο. Για τους Αμερικανούς και αυτή η νέα επιχειρίση που φαίνεται να προετοιμάζεται εδώ και καιρό με σειρά μικρό επεισοδίων στο Αιγαίο, δεν θα είναι άλλη μια υπόθεση ρουτίνας που θα καταχωνιασθεί σε μια έκθεση στο Κογκρέσο όπως η υπόθεση των Ιμίων του 1996 που σήμερα αποκαλύπτει το Greek American News Agency. Διαβάστε λοιπόν πως είδαν οι Αμερικανοί ειδικοί αναλυτές το θερμό στρατιωτικό επεισόδιο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στην περιοχή των Ιμίων τον Ιανουάρο του 1996 στην έκθεση που αποκαλύπτουμε σήμερα προς το Κογκρέσο λίγο πριν την καταγραφή ενός ακόμα θερμού επεισοδίου στο Αιγαίο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας που δυστυχώς βλέπουμε να έρχεται τους προσεχείς μήνες...

Του Ευριπίδη Μπίλλη*

Όπως μπορείτε να δείτε στην εφημερίδα ο Κόσμος Του Επενδυτή της 26/04/2009, όλα δείχνουν ότι η τουρκία ετοιμάζεται για να κατάλάβει με θερμό καταδρομικό επεισόδιο, τα νησιά μας, Αγαθονήσι, Φαρμακονήσι, τους Φούρνους και την Ψέριμο. Στο στόχαστρό της επίσης είναι τα νησιά μας Στρογγύλη και Ρω. Αυτά επισημαίνουν στο δημοσίευμα αυτό, οι γνωστοί δημοσιογράφοι, Σταύρος Λυγερός και Αριστείδης Οικονόμου.



Παρόμοια είχαν επισημανθεί και τον Ιανουάριο από την εφημερίδα τα Νέα χωρίς να δοθεί σχεδόν καμμία σημασία. Το αντίθετο και τότε και τώρα καταβάλλεται προσπάθεια καθησυχασμού και απόκρυψης της κρίσιμης κατάστασης από τον Ελληνικό λαό, χωρίς σχεδόν καμμία επισήμανση της κρίσιμης αυτής κατάστασης, πχ από την τηλεόραση, που περίπου εδώ και περισσότερο από ένα χρόνο έχει σχεδόν ως μόνον και καθημερινό θέμα της υπαρκτά ή όχι σκάνδαλα και τις καθημερινές δημοσκοπήσεις πόσο προηγείται το ένα κόμμα από το άλλο.



Η κατάσταση τείνει να επαληθεύσει το <<Λίγα στρέμματα γής λιγότερα για να κοιμόμαστε ήσυχοι>> του σχετικού.



Η γενικότερη κατάσταση (Κύπρος, Αιγαίο, Θράκη, Σκόπια), εύχομαι να σφάλω, θυμίζει την κατάσταση του Βυζαντίου πριν από την πτώση του και είναι αποτέλεσμα της χαραχθείσας έναντι της τουρκίας Ελληνικής πολιτικής, από το ΕΛΙΑΜΕΠ του εξ Αμερικής προερχόμενου (δεν έχω πρόχειρη την ακριβή του Αμερικανική υπηρεσιακή προέλευση που όμως την γνωρίζω με στοιχεία) Καθηγητή Κουλουμπή και λοιπών αστέρων.



Την γελοίαν αυτήν πολιτική, που φαίνεται ότι διετάχθη η πολιτική ηγεσία της χώρας μας να τηρεί και τηρεί πειθήνια (θα υποστηρίζουμε την ευρωπαίκή προοπτική της τουρκίας χωρίς να απαιτούμε τίποτε, ούτε άρση του casus belli, ούτε των παράνομων απαιτήσεων της για το Αιγαίο και την ελληνική Θράκη, ούτε άρση της κατοχής της Κύπρου, κτλ, και σε 10 χρόνια όταν θα επίκειται η ένταξη της τουρκίας στην ΕΕ θα την υποχρεώσουμε να γίνει καλό παιδί) διακήρυξε πρόσφατα στην Κύπρο ότι συνεχίζει να τηρεί και ο Πρωθυπουργούς Καραμανλής γιατί όπως είπε <<δεν μπορούμε να αλλάζουμε κάθε μέρα αναλόγως των περιστάσεων την χαραχθείσα πολιτική μας που εξάλλου τηρούσε και η προηγούμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ>>.



Στον κατωτέρω χάρτη εμφαίνονται οι (καταρχήν) επιδιώξεις της <<φίλης μας, κουμπάρας μας, και συνδιασκεδάζουσας μαζί μας με ζεϊμπέκικα>> τουρκίας. Ο χάρτης περιλαμβάνει ολόκληρη την των κυρίων Χριστόφια και Καραμανλή Κύπρο. Δεδομένου όμως ότι όλα δείχνουν ότι στην Κύπρο ο λαός είναι ενήμερος και επαγρυπνεί (αντίθετα με το τον ελλαδικό Ελληνικό λαό που τον έχουν βάλει σε βαθύ σκότος) υπάρχει ελπίδα σωτηρίας.



Στις δύσκολες στιγμές που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα μας (Αιγαίο, κτλ), όλοι ελπίζουμε, Έλληνες πολιτικοί που χειρίζονται σήμερα ύψιστα εθνικά θέματα (Χριστόφιας Κυπριακό, Συμφωνίες Μαδρίτης παλαιότερα για ζωτικά συμφέροντα των τούρκων στο Αιγαίο, κτλ, να έχουν τουλάχιστον προβληματιστεί).


Έτσι ελπίζουμε να μην έχουμε στο μέλλον φαινόμενα, ως την πίεση του Έλληνα ΥΠΕΞ Μολυβιάτη, ναι Μολυβιάτη, να υπερψηφίσουν οι ευρωβουλευτές της Νέας Δημοκρατίας το σχέδιο ΑΝΑΝ (το εψήφισαν όλοι και του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ πλην μόνον του Ευρωβουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Ζαχαράκη που παρήκουσε τον Μολυβιάτη), ως τη ψηφοφορία των ελλήνων ευρωβουλευτών στο Ευρωκοινοβούλιο υπέρ των Σκοπίων, κτλ
Πέραν κάθε πολιτικής σκοπιμότητας παρατηρώ ότι δεν πρέπει επίσης να παρουσιαστούν φαινόμενα όπου και τα τρία τότε κόμματα της χώρας (πλην ΚΚΕ) να υποστηρίζουν σχέδια ως το σχέδιο ΑΝΑΝ,κτλ. Ούτε απόψεις ως αυτές της τέως Προέδρου της Ελληνικής Βουλής που μέσα στο οίστρο της για την παγκοσμιοποίηση της Νέας Τάξης, προσφωνώντας τον Πρόεδρο Παπούλια κατά την ανάληψη των καθηκόντων του, του είχε πεί περίπου ότι <<χάριν του γενικώτερου συμφέροντος θα πρέπει να δεχθούμε περιορισμό της εδαφικής μας ακεραιότητας>> (δεν ξέρω ακριβώς ποια περίπτωση εννοούσε).
Στο πλαίσιο των υπερκομματικών αυτών παρατηρήσεων που δυσκολεύομαι να τις χαρακτηρίσω, ελπίζω επίσης η εμπειρία να όπλισε και τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, ώστε να μην επαναλάβει ότι περιγράφεται κατωτέρω. (Διαβάστε το. Αξίζει τον κόπο).
Διαφορετικά ως χώρα θα είμαστε άξιοι της τύχης που μας επιφυλάσσουν. Ή μήπως είμαστε;

Ο θεός της Ελλάδας και της Ελληνικής (προς το παρόν) Κύπρου να βάλει το χέρι του.


*Τ. Επίκουρος Καθηγητής ΕΜΠ, Μιχαλακοπούλου 155, ΤΚ11527 Αθήνα,
ΔΕΙΤΕ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΠΟΜΠΗ "ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ"

και εδώ ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΠΥΤΧΗ ΤΗΣ ΥΠΟΘΕΣΗΣ ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ που δεν μάθαμε ποτέ ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Τουρκία...

Μερικά στρέμματα γης λιγότερα....

Πολλές φορές έχω μιλήσει για τον πολιτικό καιροσκοπισμό και άλλες τόσες για την ... «στρατευμένη» δημοσιογραφία.

Σε αυτή την δημοσιογραφία που συνήθως ακολουθεί τους εκάστοτε υπουργούς ή πρωθυπουργούς στο εξωτερικό , μεταφέροντας με τη πένα τους μια ... ψευδή ευωδία αντί της αληθούς και αφόρητης δυσοσμίας.

Παραθέτω ένα απόσπασμα από άρθρο του Θωμά Σάρα με τίτλο «Μακεδονικό: η επανάσταση της κοινής λογικής» που δημοσιεύτηκε πριν δυο μήνες στην επιθεώρηση «Πατρίδες» του Καναδά.

Γράφει ο δημοσιογράφος:

«Μήνες αργότερα την ίδια χρονιά (1999), πραγματοποιήθηκε στο Τορόντο του Καναδά η ετήσια σύνοδος της πολιτικής ηγεσίας των μελών του ΝΑΤΟ.

Την Ελλάδα εκπροσώπησε ο Άκης Τσοχατζόπουλος, Υπουργός Άμυνας, επικεφαλής μιας μικρής αντιπροσωπείας και ένα σχετικά μεγάλο αριθμό δημοσιογράφων από την Αθήνα.

Όταν έκλεισαν οι εργασίες του συνεδρίου ακολούθησε η συνέντευξη τύπου της αντιπροσωπείας των ΗΠΑ της οποίας προΐστατο ο Υπουργός Άμυνας Δαβίδ Κοχέν, με τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων της χώρας και εκπροσώπους του τμήματος εξωτερικών υποθέσεων.

Μιλώντας στους δημοσιογράφους ο Αμερικανός πολιτικός τόνισε ότι οι εργασίες πήγαν πολύ καλά και ότι ο ίδιος ήταν πραγματικά ενθουσιασμένος για την συνεργασία και κατανόηση που επέδειξαν όλα τα μέλη.

Κάποια στιγμή κατά την διάρκεια των ερωτήσεων βρήκα την ευκαιρία και ρώτησα τον ομιλητή πως είναι δυνατόν να μιλά για "συνεργασία και κατανόηση", ενώ την ίδια ώρα οι ειδήσεις ανέφεραν ότι αεροσκάφη της πολεμικής αεροπορίας της Τουρκίας παραβίαζαν τον εναέριο χώρο της Ελλάδας, καθώς επίσης ότι μόλις πρόσφατα οι δύο χώρες μέλη της συμμαχίας, ήλθαν τόσο κοντά στο πόλεμο εξ αιτίας ορισμένων ελληνικών νησιών που διεκδικούσε η "σύμμαχος της Ελλάδας, Τουρκία. "

"Έχεις δίκιο, " συμφώνησε με τα λόγια μου ο Αμερικανός αξιωματούχος της κυβέρνησης Κλίντον, "εδώ έχουμε πρόβλημα. Ένα πρόβλημα που πιστεύω ότι τελικά είμαστε στο σημείο επίλυσης του, καθώς η Ελληνική πλευρά αποδέχεται ορισμένους συμβιβασμούς ικανοποίησης αιτημάτων της Τουρκίας, παραιτουμένη για τον σκοπό αυτόν δικαιωμάτων της προς όφελος της εδραίωσης της ειρήνης και καλής γειτονίας μεταξύ των δύο χωρών.

Αυτή είναι μια υποχρέωση που ανέλαβε η ελληνική πλευρά και πιστεύω ότι σύντομα το θέμα αυτό θα έχει τακτοποιηθεί. "

Κατά σύμπτωση μερικές εβδομάδες αργότερα επισκέφθηκε το Τορόντο ο Υπουργός Εξωτερικών της κυβέρνησης Σημίτη, Γιώργος Παπανδρέου.

Με την ευκαιρία εκείνης της επίσκεψης, οργανώθηκε συνέντευξη τύπου του Υπουργού προς τους φορείς των ομογενειακών μέσων μαζικής ενημέρωσης, σε κεντρικό ξενοδοχείο του Τορόντο.

Ο Υπουργός αναφέρθηκε πάνω στο πρόγραμμα της κυβέρνησης και υπεραμύνθηκε της πολιτικής του να ονομάσει τους μουσουλμάνους της Θράκης ως ...,Τούρκους.

Ζήτησε δε την κατανόηση των αποδήμων ομογενών οι οποίοι έχουν τις δικές τους εμπειρίες πάνω στο ....πολύ-πολιτισμό.

Όταν κάποια στιγμή μου δόθηκε ο λόγος ανάφερα στον Υπουργό τους ισχυρισμούς των Αμερικανών υπευθύνων και τον ρώτησα εάν πραγματικά συμφωνεί μαζί τους.

"Για του λόγου του αληθές", τόνισα, "επικαλούμαι και την μαρτυρία του Πρέσβη σας στο Τορόντο ο οποίος ήταν παρόν και άκουσε αυτά που ειπώθηκαν", και του έδειξα τον παρακαθήμενό του Γιάννη Θωμόγλου, Πρέσβη της Ελλάδας στην Οτάβα.

Ο υπουργός αφού με άκουσε, απάντησε: " Προσωπικά πιστεύω ότι είναι καλύτερα να έχουμε μερικά στρέμματα γης λιγότερα από εκείνα που μας ανήκουν, και να κοιμόμαστε τα βράδια ήσυχοι και ασφαλείς, παρά να έχουμε ότι μας ανήκει και να μην μπορούμε να κλείσουμε μάτι από τον κίνδυνο κάποιας ξαφνικής επίθεσης κακόβουλων γειτόνων εναντίον μας. "

Έμεινα με το στόμα ανοικτό από την απάντηση του Υπουργού.

Σύμφωνα με τους διεθνώς αναγνωρισμένους κανόνες ρώτησα τον Υπουργό εάν είχε ενημερωθεί συμφωνούσε μαζί του ο Ελληνικός λαός στον οποίο ανήκε η ....υπό διαπραγμάτευση γη. και

Δυστυχώς ο τελευταίος δεν απάντησε καθώς έγινε παρεμβολή από τον γραμματέα τύπου του υπουργού και μου ζητήθηκε να αρκεστώ μόνο σε μία ερώτηση, "προκειμένου να δοθεί η ευκαιρία ερωτήσεων και στους υπόλοιπους δημοσιογράφους"...........»

Αυτά γράφει μεταξύ άλλων ο δημοσιογράφος δίνοντας ημερομηνίες, τόπο και ονόματα.
Είπατε τίποτα ; Τα ακούσατε ή τα διαβάσατε ποτέ αυτά από τους ελλαδίτες δημοσιογράφους συνόδευαν την αποστολή και παρευρίσκονταν στην συνέντευξη τύπου; που
Μερικά ....στρέμματα γης.... λιγότερα , για να κοιμάται ήσυχος.......

Read more...

ΤΟ «ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ» ΚΑΙ ΟΙ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΙ-(H Διαχείριση των Υδάτων στην Μέση Ανατολ ή)

Του ΄Ομηρου Φωτιάδη

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ «ΓΙΑΧΟΥΝΤΙ ΟΥΡΦΑ» ΣΤΗΝ ΓΗ ΤΩΝ ΔΥΟ ΠΟΤΑΜΩΝ
Τα Ισραηλινά Σχέδια για την Διαχείριση των Υδάτων στην Μέση Ανατολή.-
ΗΠΑ- ΚΟΥΡΔΟΙ - ΙΣΡΑΗΛ
Στις 20/09/2006, στο πρόγραμμα του BBC Newsnight , παρουσιάστηκε ένας πρώην Ισραηλινός στρατιωτικός, ο οποίος δήλωσε ότι συμμετείχε, από το 2004, σε πρόγραμμα στρατιωτικής εκπαίδευσης Κούρδων στην πόλη Αρμπίλ (Arbil), του βόρειου Ιράκ. Στην εκπομπή του BBC Newsnight επίσης αναφέρθηκε, ότι η Ισραηλινή εταιρεία ασφάλειας Interop και δυο θυγατρικές της, οι Kudo και Colosiam, ήταν μεταξύ των εταιρειών που εξόπλιζαν με συστήματα ασφαλείας το υπό κατασκευή αεροδρόμιο του Αρμπίλ.

Πληροφορίες που αναφέρονται στον Τουρκικό Τύπο τους τελευταίους μήνες, φέρουν τον πρώην αρχηγό της Ισραηλινής MOSSAD , Ντάνι Γίατομ (Dany Yatom), να βρίσκεται σε στενή, μυστική συνεργασία με τους Κούρδους του Β. Ιράκ, για την εκπαίδευση Κουρδικών δυνάμεων, σε στρατόπεδο στο Β. Ιράκ, με την κωδική ονομασία «Ζ». Ο Ντάνι Γίατομ είναι από τους ιδρυτές της Interop και πρόεδρος της εταιρίας έως και το 2003. Κατά την περίοδο 2004-5, οι εταιρίες Interop και Kudo, διευθύνονταν από έναν πρώην Ισραηλινό της αντιτρομοκρατικής ομάδας, τον Σλόμι Μίκαελ (Shlomi Michaels).

Τον Ιούλιο του 2006 το επίσημο περιοδικό των Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ, "Armed Forces Journal ", παρουσίασε χάρτη της Μέσης Ανατολής, με νέα προτεινόμενα σύνορα τα οποία αλλάζουν δραματικά τον χάρτη όλης της περιοχής. Τον χάρτη συνέταξε ο απόστρατος Συνταγματάρχης της DIA, Ralph Peters, περιγράφοντας το Κουρδικό Κράτος να περιλαμβάνει ολόκληρη την Ν/Α και Ανατολική Τουρκία, συνορεύοντας με την Γεωργία και την Αρμενία, όπως και μεγάλα τμήματα της Συρίας και του Ιράν.
Η Τουρκική αντιπολίτευση αντέδρασε άμεσα, ζητώντας την παρέμβαση του πρωθυπουργού Ρεσεπ Ταγίπ Ερντογκάν (Recep Tayyip Erdoğan). Λίγες εβδομάδες αργότερα, στις 15/09/2006, κρίση ξέσπασε στις σχέσεις Άγκυρας και Ουάσινγκτον, όταν στην διάρκεια σεμιναρίου του ΝΑΤΟ στην Ρώμη, Αμερικανός Συνταγματάρχης παρουσίασε τον χάρτη του Ralph Peters, με αποτέλεσμα την αποχώρηση των Τούρκων αξιωματικών από την αίθουσα. Η Τουρκία ζήτησε εξηγήσεις από τις ΗΠΑ, οι οποίες δήλωσαν ότι: «... κατανοούν τις Τουρκικές ανησυχίες, όμως εξετάζουν κάθε σενάριο στο πλαίσιο ακαδημαϊκών εργασιών».
Σφοδρές αντιδράσεις υπήρξαν εκ μέρους της Τουρκίας και στην πρόσφατη δημοσίευση της έκθεσης με τίτλο « Κούρδοι μετά τον Σαντάμ» του Κέντρου Μελετών του Κογκρέσου των ΗΠΑ, την οποία συνοδεύει χάρτης που φέρει την Τουρκία διαμελισμένη και σκιαγραφεί το Κουρδικό κράτος. Την σημαντική αυτή έκθεση μας παρουσίασε στην Ελλάδα, ο Σάββας Καλεντερίδης.
Ο «ΆΠΟ» ΚΑΙ Η MOSSAD
Ο πρώην Τούρκος πρωθυπουργός, Μπουλέν Ετζεβίτ (Bülent Ecevit), λίγους μήνες πριν πεθάνει, ομολόγησε ότι «ποτέ δεν κατάλαβε γιατί του παρέδωσαν πακέτο τον Οτσαλάν (Abdullah Öcalan)!» Υποστήριξε πως ξένες μυστικές υπηρεσίες είχαν αναλάβει το έργο απαγωγής του Κούρδου ηγέτη και τον παρέδωσαν στις Τουρκικές μυστικές υπηρεσίες, οι οποίες τον παρέλαβαν, από το Ναϊρόμπι.
Δημοσιεύματα του Τουρκικού και του Διεθνούς Τύπου, με ποίο πρόσφατο, πριν λίγους μήνες, την Τουρκική επιθεώρηση «Αϊντιλίκ» (Aydinlik Newspaper), έγραψαν ότι η Ισραηλινή MOSSAD απήγαγε τον Α. Οτσαλάν και τον παρέδωσαν στην Τουρκική ΜΙΤ . Οι Ισραηλινοί έτσι εξασφάλισαν σοβαρά ανταλλάγματα από την Τουρκία, και παράλληλα προκάλεσαν τεράστιο πρόβλημα στην Τουρκία, η οποία δεν γνώριζε, ούτε είχε σχεδιάσει τι θα έκανε σε περίπτωση σύλληψης του «Άπο»!
Η «Αϊντιλίκ» υποστηρίζει ότι οι Ισραηλινοί γνώριζαν για την μελλοντική επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράκ και το κυρίαρχο ρόλο που θα διαδραμάτιζαν οι Κούρδοι του Ιράκ, στα σχέδια για την περιοχή. Ο Α. Οτσαλάν αποτελούσε σοβαρό εμπόδιο για τα Ισραηλινά σχέδια, καθώς δεν ήταν υπό τον έλεγχο τους, και προβάλλονταν ως ο μελλοντικός ηγέτης όλων των Κούρδων της περιοχής.
Τον Σεπτέμβριο του 2003, το τουρκικό εβδομαδιαίο περιοδικό «Aksyon» κάνει λόγο για μυστική συνεργασία του Κούρδου ηγέτη Μασούντ Μπαρζανί (Massoud Barzani) με τους Ισραηλινούς, από την δεκαετία του '60!
H ΜΙΤ, Η JΙΤΕΜ, ΚΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΜΑΝΟΙ ΤΟΥ Β. ΙΡΑΚ
Οι Τουρκικές μυστικές υπηρεσίες ΜΙΤ και JITEM , από την δεκαετία του '70 είχαν δημιουργήσει ισχυρά δίκτυα πρακτόρων τους στο Βόρειο Ιράκ, μέσα από τον Τουρκομανικό πληθυσμό, με σκοπό την υπονόμευση της προοπτικής δημιουργίας ενιαίου κουρδικού πολιτικού φορέα και την αποδυνάμωση των προσπαθειών για αυτονομία των Κούρδων του Β. Ιράκ.
Οι Τούρκοι δημιούργησαν μια μυστική υπηρεσία (αποτελούμενη από Τουρκομάνους), μέσα στο βόρειο Ιράκ με την επωνυμία I.T.C.
Επίσης, Τουρκομάνοι εκπαιδεύτηκαν από το Τμήμα Ειδικού Πολέμου του Τουρκικού Γενικού Επιτελείου, πλησίον της πόλεως Αρμπίλ (Arbil), του Β. Ιράκ, στην κωμόπολη
Αλτίν Κιοπρού (Altinkopru: τα αρχαία Άρβηλα), δημιουργώντας ένοπλα τμήματα οργανωμένα, υπό την διοίκηση της αποκαλούμενης «Τουρκομενική Ομάδα Ασφαλείας» με τα διακριτικά TGD .
Οι Τουρκικές υπηρεσίες, μετά την εισβολή των ΗΠΑ, χρησιμοποίησαν ως προκάλυμμα της υπονομευτικής και ανατρεπτικής μυστικής τους δράσης, την Ερυθρά Ημισέληνο και διάφορες εταιρείες, κυρίως κατασκευαστικές.
Κύρια κέντρα δράσης της ΜΙΤ και της JITEM, ήταν κυρίως οι περιοχές Ζάχο, Μπεντιχάν, Ντοχούκ και Νατζέφ .
Από τον Ιούνιο του 2003, Αμερικανοί της CIA σε συνεργασία με Κούρδους ξεκίνησαν την εξάρθρωση των κατασκοπευτικών και ανατρεπτικών δικτύων της Τουρκίας στο Β. Ιράκ.
Αποκορύφωμα της κοινής δράσης Κούρδων και Αμερικανών, ήταν η σύλληψη στις 4 Ιουλίου 2003, 11 ανδρών των Ειδικών Δυνάμεων της Τουρκίας, στην περιοχή της Σουλεϋμανιγιέ (Suleimaniya), οι οποίοι προετοίμαζαν την δολοφονία του στρατιωτικού ηγέτη του ΡΚΚ, Τζεμίλ Μπαγίκ (Cemil Bayik) και του Κούρδου εκλεγμένου διοικητή της πόλης Κιρκούκ (Kirkuk), Αμπντουλ Ραχμάν Μουσταφά (Abdul Rahman Mustafa).
Οι 11 Τούρκοι υπέστησαν διαπόμπευση και ταπεινωτική μεταχείριση από τους Αμερικανούς, οι οποίοι τους μετέφεραν στην Βαγδάτη, δεμένους πισθάγκωνα και με κουκούλες, μπροστά στα διεθνή τηλεοπτικά συνεργεία.
Χρειάστηκε η επικοινωνία του Τ. Ερντογκάν με τον G. Bush, για να απελευθερωθούν μετά από λίγες μέρες οι Τούρκοι πράκτορες.
Η υπόθεση αυτή γυρίστηκε κινηματογραφική ταινία στην Τουρκία, με τίτλο «Η
Κοιλάδα των Λύκων - Ιράκ» ("Valley of the Wolves Iraq"). Την πρώτη εβδομάδα προβολής της ταινίας, πωλήθηκαν πάνω από 2.5 εκατομμύρια εισιτήρια. Ο σκηνοθέτης της ταινίας, Serdar Akar, είναι γνωστός για τις σχέσεις του με την Τουρκική ΜΙΤ.
Το θέμα της ταινίας πήρε μεγάλες διεθνείς διαστάσεις και προκάλεσε τις σφοδρές αντιδράσεις του Αμερικανικού Πενταγώνου.
Στις 14 Σεπτεμβρίου του 2003, μέλη της Τουρκομανικής TGD και άνδρες των Ειδικών Δυνάμεων της Τουρκίας συνελήφθησαν και πάλι, κοντά στο Αρμπίλ και απελάθηκαν στην Τουρκία. Στις αρχές Οκτωβρίου του 2003, ακολούθησαν μαζικές συλλήψεις Τουρκομάνων των ITC και TGD, καθώς και Κούρδων συνεργατών της ΜΙΤ, σε μια τεράστια επιχείρηση αντικατασκοπίας, σε όλο το Β. Ιράκ.
Ανάμεσα στους συλληφθέντες ήταν και ο Ιμάμης της συνοικίας Μιτζέμι (Mizemi) του Ζάχο, Mele Yeyas Ahmed, και ο Mele Idris Seyid Ali, ιμάμης του μεγάλου τζαμιού του Ζάχο. Αρκετοί μουλάδες συνελήφθησαν, ενώ στο Ντοχούκ συνελήφθησαν άλλοι 11 Τούρκοι Στρατιωτικοί και οι διοικητές τους, αξιωματικοί της ΜΙΤ, Emit Kucer και Kasim Xeri.
Στο Ζάχο και πάλι τις επόμενες ημέρες, μόλις 6 χιλιόμετρα από την πόλη, στις αποθήκες ενός γκαράζ με την επωνυμία Loji, κατασχέθηκαν μεγάλες ποσότητες όπλων και εκρηκτικών, τα οποία προορίζονταν για τα μέλη των ITC και TGD, στις πόλεις Μοσούλη και Κιρκούκ (Mosul και Kirkuk). Στην ίδια περιοχή συνελήφθησαν όλα τα ηγετικά στελέχη μιας άλλης Τουρκομανικής οργάνωσης με την επωνυμία «Εθνικό Τουρκομανικό Μέτωπο».
Μέσα σε 6 μήνες, Αμερικανοί και Κούρδοι, εξάρθρωσαν σχεδόν όλα τα δίκτυα των Τουρκικών μυστικών υπηρεσιών στο Β. Ιράκ.
Κύριος στόχος της Τουρκίας, εκτός από την αναστολή δημιουργίας Κουρδικού κράτους, αποτελεί η συμμετοχή της στα κέρδη από τα πλούσια κοιτάσματα πετρελαίου του Κιρκούκ και της Μοσούλης στο Β. Ιράκ.
Οι Τουρκομάνοι διαπραγματεύονται για λογαριασμό της Τουρκίας, ζητώντας το 25% από τα μελλοντικά κέρδη, ενώ αμφισβητούν το καθεστώς του Κιρκούκ το οποίο είναι υπό Κουρδικό έλεγχο.
Το καθεστώς του Κιρκούκ θα καθοριστεί από τα αποτελέσματα δημοψηφίσματος που θα γίνει εντός του 2009 και θεωρείται βέβαιο, ότι θα συμπεριληφθεί εντός της Κουρδικής διοίκησης του Β. Ιράκ. Οι Τούρκοι προσπαθούν να μεταφέρουν από τις αρχές του 2004, Τουρκομάνους προς το Κιρκούκ, για να αλλοιώσουν τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος, τους οποίους όμως οι Κούρδοι προωθούν νοτιότερα, βάση σχεδίου, θέλοντας να δημιουργήσουν μια ζώνη, με Τουρκομάνους κατοίκους στα όρια Ιράκ και Β. Ιράκ - Κουρδιστάν. Δηλαδή να διαχωριστούν από τους Ιρακινούς Άραβες και να μεσολαβή μεταξύ τους, μια ζώνη από τα σύνορα της Συρίας μέχρι το Ιράν, αποτελούμενη από Τουρκομάνους. Τα 2.5 περίπου εκατομμύρια των Τουρκομάνων του Β. Ιράκ, έχουν γίνει αντικείμενο πολιτικής εκμετάλλευσης τόσο των Τούρκων, όσο και των Κούρδων και των ΗΠΑ.
ΤΟ «ΜΕΓΑΛΟ ΚΟΥΡΔΙΣΤΑΝ» ΚΑΙ ΟΙ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΙ
Ο Κουρδικός παράγοντας στην ευρύτερη περιοχή, έχει αναδειχθεί σε ρυθμιστικό γεωστρατηγικό στοιχείο, ο οποίος και θα καθορίσει τα τεκταινόμενα και τις γεωπολιτικές εξελίξεις σε όλη την περιφέρεια και την Μέση Ανατολή.
Τα 6 εκατομμύρια Κούρδων του Β. Ιράκ, ήδη λειτουργούν υπό συνθήκες ενός νέου κράτους. Το μόνο που απέμεινε είναι η ανακήρυξη του.
Οι παρενέργειες μιας τέτοιας προοπτικής τεράστιες, καθώς στην Ν/Α Τουρκία ζουν πάνω από 14 εκατομμύρια Κούρδοι, ενώ οι Κούρδοι της Συρίας, και του Ιράν ξεπερνούν τα 5 εκατομμύρια. Οι συγκεντρώσεις των Κουρδικών πληθυσμών σχηματοποιούνται μέσα σε γεωγραφική ενότητα. Η πληθυσμιακή ομοιογένεια των περιοχών τους, η συνέχεια τους, απο την Συρία - Β. Ιράκ - Τουρκία - Ιράν, δίνουν την μελλοντική προοπτική της δημιουργίας ενός μεγάλου Κουρδικού Κράτους, με συντριπτική ομοιογένεια (εθνική, φυλετική και θρησκευτική) και πληθυσμό άνω των 25 εκατομμυρίων, χωρίς να συμπεριληφθούν τα υπόλοιπα 7 εκατομμύρια Κούρδων, τα οποία βρίσκονται διάσπαρτα στην Τουρκία.
Η περιοχή ολόκληρης της Ν/Α Τουρκίας, έχει γίνει στόχος των Ισραηλινών, από την δεκαετία του '80. Δημιουργώντας μικτές Τουρκοϊσραηλινές εταιρίες, με Τουρκοεβραίους, οι Ισραηλινοί, σταθερά, έχουν επενδύσει στην περιοχή πάνω από 3 δισεκατομμύρια δολάρια, στους τομείς των τηλεπικοινωνιών, βιομηχανίας, βιοτεχνολογίας, αγροτικής καλλιέργειας, βιομηχανική παραγωγή γεωργοκτηνοτροφικών προϊόντων κλπ., κυρίως όμως η σοβαρή δραστηριότητα επικεντρώνεται στον κατασκευαστικό τομέα. Σύμφωνα με την Τουρκική εφημερίδα «Χουριέτ» (Hürriyet, 22/10/2000) 14 μικτές τουρκοϊσραηλινές εταιρίες, δραστηριοποιούνται με συνολικό εργατικό δυναμικό, 4.500 ανθρώπους και οι επενδύσεις τους, φτάνουν το ύψος των 650 εκατομμυρίων δολαρίων.
Μια από τις μεγαλύτερες μεικτές εταιρίες, η «CLAL Grubu», μόνο το 1999 είχε 3,6 δισεκατομμύρια δολάρια τζίρο, απασχολώντας 17 χιλιάδες άτομα προσωπικό. Οι μεγάλες Ισραηλινές εταιρίες με δράση στην Ν/Α Τουρκία είναι, η Baser Holding, Banana, Old Navy, May Company, Jones of NY, και άλλες.
Στις αρχές Σεπτεμβρίου του 2004, διέρρευσε στα Τουρκικά περιοδικά, NOKTA και AYDILIK, μυστική αναφορά του Ισραηλινού αξιωματούχου της MOSSAD, Αμπραχάμ Τιλμέν, όπου περιγράφεται η αγορά μιας τεράστιας έκτασης 450 χιλιάδων στρεμμάτων στην περιοχή Ούρφας (Urfa) στην Ν/Α Τουρκία, για λογαριασμό του Ισραήλ. Επίσης γίνεται αναφορά για την κατοχή 75,358 τετραγωνικών χιλιομέτρων στις περιοχές των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη και αναλόγου μεγέθους εκτάσεις στις επαρχίες, Αντιγιαμάν , Μπατμάν, Ντιγιαρμπακίρ, Γκαζιαντέπ, Κίλις, Μαρντίν, Σιϊρτ, και Σιρνάκ.
Την ίδια περίοδο το περιοδικό «Αϊντινλικ» (Aydinlik) επιβεβαιώνει την ανοικοδόμηση Ισραηλινού πολιτιστικού κέντρου, Συναγωγής και βοηθητικών χώρων, στην επαρχία της Ούρφα, σε έκταση 186 χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων, ύψους 20 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Ισραηλινός πράκτορας, αναφέρει στην έκθεση του, μυστική συμφωνία του Τ. Ερντογκάν με τους Ισραηλινούς, για την εγκατάσταση του Ισραήλ στην περιοχή. Ο Δήμαρχος της Ούρφα, Αχμέτ Μπαχτσιβάν (Ahmet Bahcivan), από τον Μάρτιο του 2004, που ανέλαβε καθήκοντα, πουλάει συνεχώς τεράστιες δημόσιες εκτάσεις στους Ισραηλινούς. Σημειώνεται ότι είναι στενός φίλος του Τ. Ερντογκάν. Ο προηγούμενος Δήμαρχος της Ούρφα είχε καταγγείλει πολλές φορές δημόσια, τις δραστηριότητες Ισραηλινών αποστολών και Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ) στην περιοχή, ότι υπονομεύουν την Τουρκική κυριαρχία.
ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ GAP
Το θέμα ήρθε και στην Τουρκική Βουλή με πρωτοβουλίες του Βουλευτή του Λαϊκού Κόμματος της περιοχής Ούρφα, Βεντάτ Μελίκ (Vedat Melik), και του ανεξάρτητου Βουλευτή του Μαρντίν, Μουχαρέμ Ντογάν (Muharrem Doğan).
Οι δυο Βουλευτές είναι πολύ αποκαλυπτικοί στις επερωτήσεις τους, καθώς κάνουν λόγο για το κολοσσιαίο πρόγραμμα ανάπτυξης της Ν/Α Τουρκίας, με την γνωστή ονομασία GAP , το οποίο παρουσιάζουν ως Ισραηλινής έμπνευσης, για τον έλεγχο των υδάτων των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη, και κατ' επέκταση τον έλεγχο των υδάτων στην Μέση Ανατολή. Παράλληλα, παρουσιάζουν πλήθος στοιχεία στα οποία φαίνεται πως τεράστιες περιοχές της Ν/Α Τουρκίας βρίσκονται σε Ισραηλινά χέρια.
Στα μέσα Αυγούστου του 2004, ο αδελφός του Κούρδου Ηγέτη Α. Οτσαλάν, Οσμαν Οτσαλάν (Osman Öcalan), δήλωνε υπέρ της Αμερικανικής παρέμβασης στο Ιράκ. Λίγες μέρες αργότερα (10/09/2004) η Γερμανική εφημερίδα "Der Tagesspiegel" ανέφερε ότι ο Ο. Οτσαλάν, διατηρεί άριστες σχέσεις με τους Ισραηλινούς. Από την έναρξη του αγώνα των Κούρδων στην Ν/Α Τουρκία, ο Τουρκικός Στρατός, έχει ισοπεδώσει πάνω από 4.500 Κουρδικά χωρία και έχει εκτοπίσει εκατοντάδες χιλιάδες Κούρδους προς άλλες περιοχές. Τουλάχιστον τα μισά από τα ισοπεδωμένα αυτά χωρία, πωλήθηκαν με διαφόρους τρόπους στους Ισραηλινούς. Οι πληροφορίες αυτές είδαν το φως της δημοσιότητας το 1994... μετά από 12 χρόνια θεωρείται βέβαιο, ότι πέρασαν υπό Ισραηλινή ιδιοκτησία, πολλά περισσότερα χωρία και εκτάσεις.
Από τον Αύγουστο του 2004, λειτουργεί στην Βαγδάτη το «Ισραηλινό Κέντρο Ερευνών Μέσης Ανατολής» με προσωπικό πάνω από 400 άτομα. Το κέντρο αυτό είναι το καλυμμένο μυστικό Αρχηγείο της Ισραηλινής MOSSAD, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες της Τουρκικής εφημερίδας «Γενί Σαφάκ» (Yeni Şafak).
Από τις αρχές του 2005, οι Ισραηλινοί, μέσω πολυσχιδών και πολυειδών δραστηριοτήτων, κυρίως στο Β. Ιράκ, έχουν αγοράσει ολόκληρα τετράγωνα και τεράστιες εκτάσεις, στις Κουρδικές πόλεις Κιρκούκ, Μοσούλη, Αρμπίλ και Σουλεϊμανίγια. Αποκορύφωμα και επιβεβαίωση όλων των πληροφοριών, ήταν οι δηλώσεις στις 3 Ιουλίου του 2004, του ίδιου του Αριέλ Σαρόν (Ariel Sharon), ότι οι σχέσεις του Ισραήλ με τους Κούρδους ηγέτες, Τζελάλ Ταλαμπανί και Μασούντ Μπαρζανί, είναι άριστες και προωθούνται στρατηγικές συνεργασίες για το μέλλον.
Από της 22 Ιουνίου του 2004, οι Τουρκικές εφημερίδες, Μιλίετ , Χουριέτ, Σαμπάχ και Ράντικαλ, ξεκίνησαν μια άνευ προηγουμένου δημοσίευση στοιχείων, στα οποία καταδείκνυαν, ότι το Ισραήλ χρησιμοποιεί τους Κούρδους στο Ιράκ και την Τουρκία, για να προωθήσει τα συμφέροντα του και παρουσιάζει τις Ισραηλινές διεισδύσεις, ως «Ισραηλινή εγκατάσταση» στις περιοχές.
Το Ισραήλ, από το 1999, μετέχει ενεργά στα προγράμματα γεωργικών εφαρμογών και υδροδότησης της GAP για την Ν/Α Τουρκία.
Τον Ιανουάριο του 2004, το Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας της Τουρκίας, σε μυστική του έκθεση, έκανε λόγο για μεγάλες αλλαγές στο ζήτημα των ενεργειακών αγωγών, τονίζοντας ότι η επαναλειτουργία του αποκαλούμενου «Υπέρισραηλινού Αγωγού» (Trans Israel Pipeline - TIP) Κιρκούκ -Χάιφας, θα πλήξει καίρια τα Τουρκικά συμφέροντα. Την ίδια περίοδο επανειλημμένα σαμποτάζ έγιναν στον αγωγό Κιρκούκ - Γιουμουρταλίκ της Τουρκίας, ο οποίος ουσιαστικά κατέστη ανενεργός πλέον, γκρεμίζοντας τις προθέσεις των Τούρκων, για συμμετοχή τους στις δραστηριότητες και τα κέρδη των Ιρακινών πετρελαίων.
Ο Ισραηλινός αγωγός ΤΙΡ κατασκευάστηκε το 1968, με δυναμικότητα 1 εκατομμύριο βαρέλια ημερησίως, και καταλήγει μέσω άλλων αγωγών στο Ισραηλινό λιμάνι του Εϊλάτ (Eilat), στην Ερυθρά Θάλασσα, και του Ασκαλόν (Askalon) στην Μεσόγειο. Ο αγωγός αυτός είχε σταματήσει να λειτουργεί, μετά την Ισλαμική επανάσταση στο Ιράν.
Στις 05/08/2006, ο Τ. Ερντογκάν εγκαινίασε το φράγμα Ιλίσου του Ποταμού Τίγρη, μόλις 45 χιλιόμετρα από την Συρία και ένα τεράστιο υδροηλεκτρικό εργοστάσιο, στα πλαίσια του φιλόδοξου προγράμματος, GAP, ύψους 1,9 δισεκατομμύρια δολαρίων, κάτι που προκάλεσε τις αντιδράσεις του Αραβικού Συνδέσμου, ο οποίος έκανε λόγο για μεγάλους μελλοντικούς κινδύνους για την Μέση Ανατολή, από το πρόγραμμα GAP, το οποίο ουσιαστικά θα ελέγχει την διαχείριση των υδάτων του Τίγρη και του Ευφράτη, των μοναδικών πηγών υδροδότησης ολόκληρης της περιοχής.
ΣΧΕΔΙΑ «ΝΕΟ ΙΣΡΑΗΛ» ΚΑΙ «ΓΙΑΧΟΥΝΤΙ ΟΥΡΦΑ»
Διπλωματικές εκτιμήσεις θεωρούν βέβαιο, ότι με την αποχώρηση των δυνάμεων των ΗΠΑ από το Ιράκ, θα υπάρξει ταυτόχρονη ανακήρυξη ανεξάρτητου Κουρδικού Κράτους στο Β. Ιράκ..
Υποθέσεις εργασίας, διεθνών Ινστιτούτων και μελέτες τους, φέρουν την δημιουργία ενός ανεξάρτητου Μεγάλου Κουρδικού Κράτους, το οποίο θα ελέγχει τα ύδατα της Μέσης Ανατολής, δηλαδή τον Τίγρη και τον Ευφράτη και θα αντικαταστήσει τον περιφερειακό ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή.
Η προοπτική αυτή ανησυχεί σοβαρά, κυρίως το Στρατιωτικό κατεστημένο της Τουρκίας, μεγάλο μέρος, του οποίο όμως, ελέγχεται από τους Ισραηλινούς.
Ένας μελλοντικός διαμελισμός της Τουρκίας, υπέρ ενός Κουρδικού Κράτους υπό την απόλυτη επιρροή των ΗΠΑ και του Ισραήλ, θα έδινε τον πλήρη έλεγχο των υδάτων (αλλά και των πετρελαίων του Ιράκ) της Μέσης Ανατολής, με σοβαρές επιπτώσεις, για τον γεωπολιτικό χάρτη ολόκληρης της περιοχής και της Κεντρικής Ασίας.

Μένει να δούμε να επαληθεύονται οι πληροφορίες του τέως Δημάρχου της Ούρφα, ο οποίος δήλωσε απερχόμενος, τον Μάρτιο του 2004, ότι η πρωτεύουσα της περιοχής Ούρφα, η πόλη «Σανλιούρφα» (Sanliurfa) θα μετονομαστεί μέχρι το 2010 σε «Γιαχουντί Ούρφα» (Yahudi Urfa) δηλαδή Ιουδαϊκή Ούρφα, με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό για το μέλλον της περιοχής.

΄Ομηρος Γ. Φωτιάδης

Πηγές.-

[1] Πληροφορίες για την εκπομπή του BBC Newsnight:http://www.bbc.co.uk/pressoffice/pressreleases/stories/2006/09_september/19/newsnight.shtml
2 MOSSAD: Israel's Central Institute for Coordination and the Central Institute for Intelligence and Security,http://www.mossad.gov.il/Mohr/MohrTopNav/MohrEnglish/MohrAboutUs/
3 Peters, Ralph, "Blood borders, How a better Middle East would look", Armed Forces Journal:http://www.armedforcesjournal.com/2006/06/1833899

4 MIT: Turkish National Intelligence Organization,http://www.mit.gov.tr/
5 JITEM: Turkish Gendarme Intelligence Special Operation Team
6 Ι.Τ.C.: Iraqi Turcoman Front - Türkmen Intelligence Agency
7 TGD: Turcoman Security Agency
8 Zakho, Behdinan, Dohuk, and Najaf
9 Adiyaman, Batman, Diyarbakır, Gaziantep, Kilis, Mardin, Siirt, and Şırnak.
The GAP project: http://www.gap.gov.tr/English/Frames/fr1.html
10 Τουρκικές εφημερίδες:
§ Milliyet, http://www.milliyet.com.tr/2006/12/29/index.html
§ Hürriyet, http://www.hurriyet.com.tr/anasayfa/
§ Sabah, http://www.sabah.com.tr/
§ Radical (http://www.radikal.com.tr/)
11 Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας της Τουρκίας (The Turkish National Security Council): http://www.mgk.gov.tr/
12 Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ (U.S. Department of Defense):http://www.defenselink.mil/
13 Η ομάδα του Τζέϊμς Μπέϊκερ είναι το Iraq Study Group (ISG).
Περισσότερες πληροφορίες: http://www.usip.org/isg/ 14 Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ (US State Department): http://www.state.gov/

Πηγή: spynews-gr

Read more...

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΕΝΤΑΣΕΩΝ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΛΛΑΔΑΣ - ΤΟΥΡΚΙΑΣ

του Στέλιου Αλειφαντή*

Η άσκηση στρατιωτικής πίεσης στο Αιγαίο εναντίον της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας εξακολουθεί να είναι μία σταθερά στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

«ΑΠΑΝΤΗΣΗ» ΜΕ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ, ΜΕΤΡΙΟΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΝΗΦΑΛΙΟΤΗΤΑ: Το «κλειδί» σταθερότητας

Η πολιτική των εντάσεων που ακολουθεί συστηματικά η Τουρκία για την επίτευξη των στόχων της αντιμετωπίζεται από την Ελλάδα στο πλαίσιο μιας πολιτικής αντιδράσεων απέναντι στις συγκεκριμένες προκλήσεις.

Φυσικά το «πολιτικό μήνυμα» συγκεκριμένων διεκδικήσεων που «μεταφέρουν» οι τουρκικές προκλήσεις είναι εύγλωττο, όπως άλλωστε και η γενικότερη στρατηγική επιλογή τους, που είναι η ανατροπή του statusquo στο Αιγαίο, όπως αυτό καλύπτεται από τις διεθνείς συνθήκες και το διεθνές δίκαιο. Τόσο η διάγνωση της γενικής στρατηγικής επιδίωξης όσο και η ανάσχεση (διπλωματική και επιχειρησιακή) των επιμέρους τουρκικών προκλήσεων της εκάστοτε...συγκυρίας θα εξακολουθήσει να είναι ατελέσφορη για δύο συγκεκριμένους λόγους.

Ο πρώτος αφορά την ουσιαστική διάκριση ανάμεσα στη διαχείριση των εντάσεων και στη διαχείριση των κρίσεων. Ο δεύτερος έχει σχέση με τη διακρίβωση του ρόλου της πρόκλησης εντάσεων ως εκδήλωσης συγκεκριμένης και οροθετημένης πολιτικής στρατηγικής. Επομένως απουσιάζει από τους ελληνικούς προβληματισμούς ένας ενδιάμεσος «χώρος σχεδίασης και δράσης» ανάμεσα στο ευρύτερο στρατηγικό επίπεδο και στην τακτική αντιμετώπιση της συγκυρίας. Σε αυτόν τον ενδιάμεσο χώρο αναφοράς η πρόκληση εντάσεων δεν είναι υιοθέτηση μιας διαρκούς πρακτικής για την προώθηση του στρατηγικού στόχου της ανατροπής του statusquo στο Αιγαίο ούτε ασύνδετες προκλήσεις για τη διατήρηση της πίεσης στην Ελλάδα και της εκπλήρωσης των κάθε φορά επιμέρους διπλωματικών στόχων της Άγκυρας.

Η πρόκληση εντάσεων, τα ποσοτικά και ποιοτικά χαρακτηριστικά τους, συνδέονται με την προσπάθεια υλοποίησης συγκεκριμένης και οροθετημένης πολιτικής στρατηγικής, που επιμερίζεται σε διακριτές επιδιώξεις και έχει εύρος χρόνου. Χωρίς να διακρίνουμε τη διαχείριση των εντάσεων και τη διαχείριση των κρίσεων, είναι εξαιρετικά δύσκολο να εστιάσουμε στη διαμόρφωση σταθεροποιητικών πολιτικών των διμερών σχέσεων με τη γειτονική Τουρκία που θα έχουν μια συνεπή και συνεκτική ελληνική πολιτική αποκλιμάκωσης των εντάσεων. Αν δεν ενταχθεί η πρόκληση εντάσεων στην εκάστοτε πολιτική στρατηγική της άλλης πλευράς, το αποτέλεσμα θα είναι η ανακολουθία επιδιώξεων και μέσων στην αντιμετώπιση των προκλήσεων, που θα οδηγεί είτε σε ανοχή και ενθάρρυνση των προκλήσεων είτε σε ατελέσφορες και επικίνδυνες κλιμακώσεις. Η αναγωγή της πολιτικής στρατηγικής, είτε στους διπλωματικούς ή στρατιωτικούς τακτικισμούς είτε στις γενικότητες στρατηγικού επεκτατισμού, δημιουργεί περισσότερη σύγχυση στην αντιμετώπιση των προκλήσεων. Παράλληλα, η ατελέσφορη διαχείριση των προκλήσεων και πολύ περισσότερο η διεύρυνση των ποιοτικών χαρακτηριστικών των εντάσεων, η πρόκληση ελεγχομένων κρίσεων και η τυχόν διπλωματική ενίσχυση των διεκδικήσεων της άλλης πλευράς έχει ως αποτέλεσμα η σύγχυση να δημιουργείται σε ορισμένους πολιτικούς κύκλους σχετικά με το περιεχόμενο της ελληνικής εθνικής στρατηγικής. Η διαχείριση των εντάσεων απαιτεί ψυχραιμία και μετριοπάθεια, βασίζεται όμως σε νηφαλιότητα και επεξεργασμένες αντιλήψεις που κατανοούν σε βάθος τις προκλήσεις της συγκυρίας και τη συνδέουν με την εκάστοτε πολιτική στρατηγική και τους ευρύτερους στρατηγικούς στόχους της άλλης πλευράς για την ανατροπή του statusquo στο Αιγαίο.

Κίνδυνος θερμού επεισοδίου

Η έξαρση των τουρκικών προκλήσεων στο Αιγαίο ενέχει πλέον τον σοβαρό κίνδυνο διολίσθησης σε «επεισόδια» που δύναται να επιδεινώσουν τις σχέσεις Ελλάδος - Τουρκίας. Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις στον κρίσιμο τομέα της εθνικής ασφάλειας βρίσκονται αρκετά χρόνια τώρα σε οριακό επίπεδο και ο μοναδικός λόγος που δεν έχουν διολισθήσει σε «συγκρουσιακές καταστάσεις» είναι η αυτοσυγκράτηση που συστηματικά επιδεικνύει η ελληνική πλευρά σε διπλωματικό και επιχειρησιακό επίπεδο.

Η Αθήνα αποφεύγει συστηματικά να ανεβάσει τους τόνους στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και έχει επιδείξει μια πρακτική που αγγίζει τα όρια της «ανοχής» σε διπλωματικό και επιχειρησιακό επίπεδο. Στο πρώτο επίπεδο, βεβαίως, το υπουργείο Εξωτερικών προβαίνει, κάθε φορά, σε διαφόρων τύπων διαβήματα προς την Άγκυρα και προς διεθνείς παράγοντες, υπογραμμίζοντας την ανησυχία της Ελλάδας για τις τουρκικές επιλογές. Αποφεύγει όμως συστηματικά να υπογραμμίσει διεθνώς αυτό για το οποίο υπάρχει καθολική συναίνεση κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, ότι δηλαδή υφίσταται τουρκική στρατιωτική απειλή κατά της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδας και σοβαρός κίνδυνος διεθνούς κρίσης λόγω των τουρκικών στρατιωτικών προκλήσεων. Σε επιχειρησιακό επίπεδο, επίσης, η αυτοσυγκράτηση περιορίζεται στην ανάσχεση μόνο των εξαιρετικά προκλητικών ενεργειών, η οποία -για παράδειγμα- εκφράζεται με την υιοθέτηση μιας πρακτικής των λεγομένων «επιλεκτικών αναχαιτίσεων» στις περιπτώσεις παραβιάσεων του εθνικού εναέριου χώρου και παραβάσεων του FIR Αθηνών.

Οι ελληνικές αντιδράσεις στην πρόσφατη έξαρση των τουρκικών προκλήσεων φαίνεται να έχουν προβληματίσει έντονα την Αθήνα για το κατά πόσο παραγωγικοί αποδεικνύονται οι μέχρι σήμερα χειρισμοί απέναντι στη συστηματική τουρκική πρακτική στο Αιγαίο. Η διπλωματική «γλώσσα» που χρησιμοποιείται στο όνομα της «μη όξυνσης» του διμερούς πολιτικού κλίματος ενδέχεται διεθνώς να υποβαθμίζει τον αποσταθεροποιητικό ρόλο, σε βάρος της ελληνικής ασφάλειας, των τουρκικών ενεργειών σε μια «συνήθη» αλλά πάντως ελεγχόμενη κατάσταση με «τεχνικά» κατά βάση χαρακτηριστικά ρουτίνας. Παράλληλα, οι επιχειρησιακές επιλογές ενδεχομένως να συνδράμουν στην «παγίωση» μιας απρόσκοπτης και χωρίς ρίσκο στρατιωτικής δραστηριότητας εμπεδώνοντας στην άλλη πλευρά φρόνημα αυτοπεποίθησης και «ελευθερίας κινήσεων» ακόμη και στο επίπεδο του ένστολου προσωπικού και δημιουργώντας την εντύπωση στους διεθνείς παράγοντες ότι η αποκλιμάκωση των εντάσεων στο Αιγαίο εξυπηρετείται πρωτίστως από την ελληνική αντίδραση παρά από τον περιορισμό και την άρση των στρατιωτικών προκλήσεων της άλλης πλευράς. Οι προβληματισμοί αυτοί έχουν αναδείξει για άλλη μια φορά την ανάγκη μιας συνεκτικής, ευέλικτης και αποτελεσματικής στρατηγικής διαχείρισης των εντάσεων στην κατεύθυνση της διαφύλαξης της σταθερότητας της εθνικής ασφάλειας και των διμερών σχέσεων.

Η κυβερνητική αυτή επιλογή της «αυτοσυγκράτησης» στους χειρισμούς εδράζεται στη θεώρηση ότι η πορεία των ευρωτουρκικών σχέσεων ως ενταξιακή διαδικασία είναι πολυσύνθετη και μακροπρόθεσμη. Θεωρείται όμως ότι η διαδικασία αυτή έχει ως θεμελιακό χαρακτηριστικό το ότι μετασχηματίζει την τουρκική πραγματικότητα και επομένως ενισχύει τη βαθμιαία εγκατάλειψη των τουρκικών αναχρονιστικών εδαφικών διεκδικήσεων στο Αιγαίο υπέρ μιας γνήσιας εταιρικής σχέσης δύο μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Αθήνα δεν αναμένει ότι η διαδικασία αυτή θα είναι αυτόματη και ευθύγραμμη και ότι δεν θα διακρίνεται από έλλειψη εμποδίων και πισωγυρίσματα. Ωστόσο η Ελλάδα εύλογα αναμένει να υπάρχει μια ύφεση στις τουρκικές πρακτικές και μια ενίσχυση της συνεργασίας, έστω και στο επίπεδο των Μέτρων Μείωσης της Έντασης (ΜΜΕ) ή των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (ΜΟΕ). Στους τομείς αυτούς, το διμερές θεσμικό πλαίσιο για την υλοποίηση των δεσμεύσεων που έχουν αναλάβει οι δύο πλευρές βάζοντας την υπογραφή τους σε επίσημες συμφωνίες είτε για ΜΟΕ είτε για ΜΜΕ υφίσταται εδώ και χρόνια, ωστόσο η Άγκυρα συστηματικά δεν το εφαρμόζει. Αντίθετα, ιδιαίτερα μετά το 2004, στην Αθήνα φαίνεται να εμπεδώνεται η εκτίμηση ότι η Άγκυρα αντιλαμβάνεται την ενταξιακή πορεία της επιλεκτικά. Επιχειρεί συστηματικά να αποσυνδέσει τις ελληνοτουρκικές σχέσεις από την πορεία των ευρωτουρκικών διαπραγματεύσεων.

Το μετέωρο βήμα της Άγκυρας

Η Τουρκία αποσκοπεί να μετατρέψει τα συλλογικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ρόλο «αντικειμενικού» επιδιαιτητή των λεγόμενων «διαφορών» μεταξύ της Τουρκίας, ενός υποψήφιου μέλους και της Ελλάδας, ενός κράτους-μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σε κυρίαρχους πολιτικά κύκλους της Άγκυρας φαίνεται ότι υπάρχει η αντίληψη άλλο Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλο Ελλάδα ή Κυπριακή Δημοκρατία. Πρόκειται για μία αντίληψη που κατανοεί την Ευρωπαϊκή Ένωση όχι ως διαδικασία ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης αλλά ως έναν «διεθνή οργανισμό», όπως το ΝΑΤΟ, το Συμβούλιο της Ευρώπης, ο ΟΟΣΑ κ.ά. Η αντίληψη αυτή δεν είναι μόνο ορατή σε ζητήματα ασφάλειας, όπως αυτά που αντιμετωπίζουν η Ελλάδα και η Κύπρος, αλλά και σε κρίσιμα θέματα τουρκικής εσωτερικής πολιτικής όπως ο ρόλος του στρατού στο πολιτικό σύστημα της χώρας, ο εκδημοκρατισμός, οι παρακρατικοί μηχανισμοί, τα μειονοτικά, αλλά και προβλήματα που στην περίπτωση της γειτονικής χώρας αφορούν πολλά εκατομμύρια πολιτών διαφορετικών εθνοτήτων (Κούρδοι, Τσερκέζοι, Αλεβίτες, κ.ά.), τα ανθρώπινα δικαιώματα, η λειτουργία της Δικαιοσύνης κ.λπ.

Σημαντικό τμήμα της κυρίαρχης πολιτικής ελίτ της Τουρκίας δείχνει να παραγνωρίζει ότι η τουρκική ένταξη είναι «πράξη προσχώρησης» στην Ε.Ε. με μοναδική παραχώρηση ορισμένες μεταβατικές διατάξεις. Επομένως, ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της Τουρκίας οφείλει να εμπεριέχει κρίσιμα ποιοτικά χαρακτηριστικά, που να συνδέονται με ενοποιητικές διαδικασίες και να επιβάλλουν καθοριστικές μεταβολές στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική της με κριτήριο το σύνθετο και πολυδιάστατο πλέγμα πολιτικών αντιλήψεων, θεσμικών μεταβολών και πρακτικών ρυθμίσεων, που έχει αποκληθεί «κοινοτικό κεκτημένο». Η ενσωμάτωση του κοινοτικού κεκτημένου στο νομικό και πολιτειακό σύστημα της Τουρκίας συναντά εδώ και καιρό σημαντικές αντιστάσεις, και εναπόκειται στην πολιτική βούληση της πολιτικής ελίτ και του εκλογικού σώματος της Τουρκίας να ξεπεραστούν.

Οι ευρωπαϊστές της Τουρκίας χρειάζονται την Ελλάδα αλλά και την Κύπρο προκειμένου να κρατήσουν ανοικτή την ενταξιακή προοπτική της χώρας τους, αλλά αυτοί δεν είναι σήμερα η κυρίαρχη δύναμη στο πολιτικό σκηνικό της γείτονος. Το περιχαρακωμένο «βαθύ κράτος» της Τουρκίας και οι πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις που συντηρούνται από αυτό όχι μόνο δεν έχουν ανάγκη την Ελλάδα αλλά θα προτιμούσαν μια ευρωπαϊκή ενταξιακή πορεία που δεν θα έθιγε τη θέση και τις επιδιώξεις τους. Επομένως, αυτές οι δυνάμεις επιμένουν να αντιλαμβάνονται την Ευρωπαϊκή Ένωση όχι ως διαδικασία ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης αλλά ως έναν «διεθνή οργανισμό» και να διεξάγουν ένα «ανατολίτικο παζάρι» προκειμένου να διατηρήσουν τον ρόλο τους στα τουρκικά πράγματα εκσυγχρονίζοντας τη λειτουργία τους, στον βαθμό που τούτο είναι εφικτό ώστε αυτή η λειτουργία να προσαρμοστεί στις συνθήκες είτε πλήρους ένταξης της Τουρκίας είτε μιας «ειδικής εταιρικής σχέσης» με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Μια τέτοια τουρκική δυνατότητα διερευνάται συστηματικά στην περίπτωση εφαρμογής των συμβατικών δεσμεύσεων που έχει αναλάβει η Άγκυρα απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση με βάση το Πρωτόκολλο της Τελωνειακής Ένωσης. Η άρνηση εφαρμογής του αναφορικά με ένα μόνο κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την Κυπριακή Δημοκρατία, αποτελεί για την Άγκυρα «πρακτική-πιλότο» που θα κρίνει τον ρεαλισμό αυτής της τουρκικής επιλογής να διασπάσει την κοινοτική συνοχή μεταξύ των μελών ακόμη και στο πεδίο των συμβατικών δεσμεύσεων. Μέχρι στιγμής όλα δείχνουν ότι τα θεσμικά περιθώρια ευελιξίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης να «αναβληθεί» η οριστική συμμόρφωση της Τουρκίας στις συμβατικές υποχρεώσεις της εξαντλούνται ολοένα και περισσότερο. Στο ζήτημα αυτό, για την κυρίαρχη τουρκική στρατιωτικοπολιτική ελίτ πλησιάζει η «ώρα της αλήθειας» και πιθανόν να συνιστά μια σοβαρή ένδειξη ότι οι εσωτερικές συνθήκες στην Τουρκία δεν ευνοούν την ένταξη της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η πολιτική της έντασης στο Αιγαίο, ακόμη και στη διάρκεια της Συνόδου Κορυφής το 2004, όπου η τοποθέτηση της Ελλάδος θα έκρινε αν θα δοθεί στην Τουρκία το καθεστώς της υποψήφιας προς ένταξη χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δημιούργησε σοβαρούς προβληματισμούς στην ελληνική κυβέρνηση. Η κατάσταση αυτή όμως δεν στάθηκε ικανή να αμφισβητήσει τη στρατηγική επιλογή του 1999 να συνδεθούν οι ελληνοτουρκικές σχέσεις με την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας, έστω και σε μεσοπρόθεσμη προοπτική μετά την κυβερνητική επιλογή της εγκατάλειψης της βραχυπρόθεσμης επιλογής για την κοινοτική θέσπιση ενός «οδικού χάρτη» (roadmap) προόδου των διμερών σχέσεων και των ενταξιακών διαπραγματεύσεων. Τόσο η στρατηγική επιλογή του Ελσίνκι (1999) όσο και η συνακόλουθη διαχείριση των ευρωτουρκικών σχέσεων αποτέλεσε αντικείμενο έντονων προβληματισμών της ελληνικής πολιτικής ελίτ. Οι κυβερνήσεις Κώστα Καραμανλή συνέχισαν σταθερά να στηρίζουν την πολιτική του Ελσίνκι (1999) αναπτύσσοντας τη διμερή συνεργασία με την Τουρκία σε κάθε τομέα όπου υπήρχε γόνιμο έδαφος, όπως η στρατηγική συνεργασία στον τομέα των αγωγών ενέργειας.

Σε διπλωματικό επίπεδο, η ανάπτυξη προσωπικών σχέσεων Καραμανλή - Ερντογάν άνοιξε ένα κανάλι άμεσης επικοινωνίας ανάμεσα στους δύο ηγέτες, χωρίς ωστόσο, πέραν της αρχικής ευφορίας της επίσημης επίσκεψης του Τούρκου πρωθυπουργού στην Αθήνα, να αποδώσει καρπούς σε ό,τι αφορά τη μείωση των τουρκικών προκλήσεων στο Αιγαίο. Αντίθετα, η όποια διακύμανση στην έξαρση των εντάσεων φαίνεται ότι υπαγορεύθηκε από εκτιμήσεις και σχεδιασμούς του τουρκικού διπλωματικοστρατιωτικού κατεστημένου ως χειρισμοί της εκάστοτε συγκυρίας των ελληνοτουρκικών σχέσεων, που αποσκοπούν στην κατοχύρωση των τουρκικών διεκδικήσεων και στην αποσύνδεση των διμερών σχέσεων από τις ευρωτουρκικές σχέσεις. Παράλληλες εντατικές προσπάθειες της Άγκυρας σε διεθνείς οργανισμούς (όπως για παράδειγμα ο ICAO ή ΙΜΟ) να φθείρουν τις ελληνικές δικαιοδοσίες, η δραστηριότητα του τουρκικού προξενείου στην Δυτική Θράκη αλλά κυρίως η κατά καιρούς εξαιρετικά προκλητικές παραβιάσεις και παραβάσεις στο Αιγαίο, ακόμη και σε περιόδους διμερών επαφών (π.χ. επίσκεψη Μολυβιάτη στην Άγκυρα) ή δραστηριοτήτων υψηλών προσώπων (όπως του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Κ. Παπούλια στο Αγαθονήσι) που ενέχουν τον χαρακτήρα προσωπικής αποδυνάμωσής τους, δημιουργούν την εντύπωση ότι ο κύκλος της «μετα-Ελσίνκι εποχής» κλείνει, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά διπλωματικούς και επιχειρησιακούς χειρισμούς στα ζητήματα εθνικής ασφάλειας.

Η διαχείριση των εντάσεων

Η ελληνική διπλωματία κινδυνεύει να υπερκερασθεί από την τουρκική αν η Αθήνα υποτιμήσει τον στρατηγικό ορίζοντα που διέπει την τουρκική διπλωματική τακτική.

Η τουρκική στρατηγική πρόκληση δεν μπορεί να απαντηθεί παρά μόνο με ανάλογες ελληνικές στρατηγικές επιλογές. Από τη σκοπιά της Άγκυρας, η τουρκική πρακτική δεν συνιστά μεταβολή. Αντίθετα συνιστά «συνήθη» πρακτική, καθώς η Τουρκία εμφανίζεται να είναι συνεπής στην πολιτική στρατηγική της και στους διπλωματικούς και στρατιωτικούς χειρισμούς που την υλοποιούν. Η άσκηση στρατιωτικής πίεσης στο Αιγαίο εναντίον της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας εξακολουθεί να είναι μία σταθερά στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η διακηρυγμένη τουρκική επιδίωξη της αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας και των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων συνεχίζει να έχει σημαντικές επιπτώσεις.

Σε διεθνές επίπεδο παγιώνει μια θεώρηση του ζητήματος όχι ως τουρκική διεκδίκηση αλλά ως ύπαρξη μιας «γκρίζας ζώνης» σε ό,τι αφορά ελληνική κυριαρχία. Σε διπλωματικό επίπεδο επιχειρεί να ακυρώσει ή να φθείρει τις ελληνικές θέσεις. Για παράδειγμα, στην περίπτωση εφαρμογής του Πρωτοκόλλου Τελωνειακής Ένωσης Ε.Ε. - Τουρκίας, όταν ο μεταρρυθμιστής Ταγίπ Ερντογάν δηλώνει ότι «αν είναι να διακοπούν οι διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε., επειδή δεν υποχωρούμε στο θέμα του πρόσθετου πρωτοκόλλου, ας διακοπούν», ουσιαστικά πιέζει διπλωματικά τους Ευρωπαίους εταίρους προς μία κατεύθυνση αντίθετη με τις ελληνικές επιδιώξεις και, εφόσον δεν υπάρχει κατάλληλη ελληνική απόκριση προς τους εταίρους μας, η πίεση θα μεταφέρεται πάντοτε στην ελληνική πλευρά.

Κινδυνεύει να ανακοπεί άμεσα ο ευρωπαϊκός προσανατολισμός της Τουρκίας και μάλιστα λόγω του Πρωτοκόλλου Τελωνειακής Ένωσης; Κανείς έγκυρος αναλυτής στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό δεν ισχυρίζεται κάτι τέτοιο, παρά τις αναμφισβήτητες δυσκολίες να υπάρξει αλλαγή πλεύσης του τουρκικού καθεστώτος ή του Ερντογάν να το επιβάλει. Αλλά πάλι, αν η Τουρκία δεν μπορεί να μετασχηματιστεί για την αποδοχή του κοινοτικού κεκτημένου, τότε ποιο είναι το ζητούμενο της ενταξιακής πορείας της τόσο για την Ευρωπαϊκή Ένωση όσο, ειδικότερα, και για το ελληνικό πρόβλημα ασφάλειας; Πέραν όμως αυτών, στην ελληνική εσωτερική πολιτική προσπαθεί να ευνοήσει το «άνοιγμα» μιας διαδικασίας αναθεώρησης της μετά το 1974 εθνικής στρατηγικής στην κατεύθυνση «συμβιβαστικών» λύσεων που βασίζονται στην παραχώρηση ελληνικής κυριαρχίας.

Με άλλα λόγια, στο εσωτερικό πολιτικό πλαίσιο η Άγκυρα κινείται προς μια εντελώς αντίστροφη κατεύθυνση επηρεασμού των εξελίξεων από αυτήν που η Ελλάδα επιχειρεί στις εσωτερικές εξελίξεις της Τουρκίας, μέσω της στήριξης που παρέχει στην τουρκική υποψηφιότητα για ένταξη στην Ε.Ε., θεωρούμενης ως διαδικασία «ευρωπαϊκού μετασχηματισμού» της Τουρκίας και, άρα, μεσοπρόθεσμα, άρσης των τουρκικών εδαφικών διεκδικήσεων. Έχουν συσσωρευθεί σημαντικές ενδείξεις ότι η ελληνική πολιτική στρατηγική κινδυνεύει να υπερκερασθεί από την τουρκική, ακριβώς επειδή βασίζεται σε όρους και προϋποθέσεις που οδηγούνται σε εξάντληση. Αυτό δεν σημαίνει ότι η ελληνική εθνική στρατηγική οφείλει να αναθεωρηθεί, όπως ορισμένοι πολιτικοί κύκλοι διατείνονται.

Η εθνική στρατηγική οφείλει να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες και το όχημα αυτής της αναπροσαρμογής δεν είναι η αναθεώρηση του περιεχομένου της αλλά μια επεξεργασμένη πολιτική στρατηγική που να την υπηρετεί και να ανταποκρίνεται στις νέες συνθήκες. Από τη σκοπιά της διατύπωσης προτεραιοτήτων και πολιτικής στρατηγικής, ο προσδιορισμός των παραμέτρων αυτών συνδέεται άμεσα με την ύπαρξη της σχετικής πολιτικής βούλησης.

Η μετάβαση σε μία νέα στρατηγική

Η προώθηση της σταθερότητας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, με δεδομένες τις θέσεις των δύο πλευρών και του διεθνούς παράγοντα, είναι ζήτημα εσωτερικών και διεθνών συσχετισμών που σε τελική ανάλυση αποκρυσταλλώνουν αυτές τις θέσεις. Οι εσωτερικοί συσχετισμοί, όπως προσδιορίζονται στο ευρύτερο πολιτικό και κοινωνικό εθνικό πλαίσιό τους, καθορίζουν κυρίως τις προτεραιότητες πολιτικής και τις εσωτερικές δυνατότητες και αντοχές για την προώθησή τους. Το κύριο ζητούμενο είναι η διατύπωση μιας πολιτικής στρατηγικής που έχει τη ρεαλιστική δυνατότητα δημιουργίας πλεονεκτικών διεθνών ερεισμάτων για την επίτευξη των στόχων της και αυτό κρίνεται μόνο από τα αποτελέσματά της σε προσδιορισμένο χρονικό ορίζοντα.

Η προσπάθεια να ξεφύγει ολόκληρο το πλέγμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων σε Αιγαίο και Κύπρο από τον αναχρονισμό των εδαφικών διεκδικήσεων και της κατοχής δεν μπορεί παρά να είναι πολυδιάστατη. Να ευνοεί, να διευρύνει και να αξιοποιεί την ανάπτυξη σχέσεων εμπιστοσύνης και συνεργασίας με την Τουρκία.

Ταυτόχρονα όμως, η στήριξη της ελληνικής επιλογής να επικρατήσουν στη γειτονική χώρα πολιτικές δυνάμεις που υποστηρίζουν μια γνήσια εταιρική σχέση και την άρση των διεκδικήσεων, βασίζεται στην επιτυχή ανάσχεση και αποτροπή των τουρκικών προκλήσεων σε Αιγαίο, Δυτική Θράκη και Ανατολική Μεσόγειο. Αυτό είναι το πλαίσιο που θέτει η επαρκώς διατυπωμένη εθνική στρατηγική, που αδιάλειπτα από το 1974 συνιστά το σταθερό πλαίσιο διαμόρφωσης της εκάστοτε πολιτικής στρατηγικής όλων των μεταπολιτευτικών κυβερνήσεων. Κυβερνήσεις που, παρά τις όποιες ατυχείς στιγμές τους, λάθη και παραλείψεις τους, παρέμειναν - άσχετα από τους λόγους - προσηλωμένες στις επιταγές της εθνικής στρατηγικής.

Επίκεντρο μιας ανανεωμένης πολιτικής στρατηγικής είναι η καθοριστική μεταβολή, με βάση πάντα το διεθνές δίκαιο, των διμερών όρων πάνω στις οποίες η Τουρκία βασίζει την πολιτική στρατηγική πρόκλησης εντάσεων στο Αιγαίο. Η ενδυνάμωση της ελληνικής παρέμβασης σε κάθε διεθνές δικαιακό θεσμικό περιβάλλον και η πρακτική στήριξή της σε επιχειρησιακό επίπεδο με κατάλληλη, ευέλικτη και στοχευμένη διαχείριση των εντάσεων, που να επιβάλλει στην άλλη πλευρά την αποκλιμάκωση των εντάσεων. Η πρόκληση εντάσεων δεν πρόκειται να σταματήσει αν οι εσωτερικές πολιτικές δυνάμεις στην Τουρκία που τις συντηρούν δεν μεταβάλουν πολιτική.

Οι προκλήσεις αυτές μπορούν, όμως, να καταστούν ατελέσφορες και αναχρονιστικές εφόσον δεν μεταβάλλουν το statusquo στο Αιγαίο προς όφελος των τουρκικών διεκδικήσεων. Ωστόσο, καμιά εποικοδομητική πολιτική στρατηγική δεν μπορεί να έχει προοπτική αν δεν εδράζεται σε μια ευρύτερη θεώρηση της Τουρκίας και σε εκείνες τις εσωτερικές και διεθνείς διαστάσεις που αναιρούν την τουρκική αναθεωρητική πολιτική και την εντάσσουν σε ένα περιβάλλον σταθερότητας, αμοιβαίας ασφάλειας και εξισορρόπησης θεμιτών συμφερόντων. Παρά την πολιτική κυριαρχία των «καθεστωτικών δυνάμεων» υπάρχει μια κοινωνική και πολιτική δυναμική που διατρέχει την τουρκική κοινωνία και πολιτική στην κατεύθυνση του εκδημοκρατισμού. Οι εξελίξεις στη γείτονα χώρα, που διατρέχουν σε βάθος την τουρκική κοινωνία, οικονομία και πολιτική, διέπονται από αντιθέσεις και αντιφάσεις και συνεχίζουν, σε ορισμένες τουλάχιστον εκφάνσεις, να είναι απρόβλεπτες.

* Ο δρ Στέλιος Αλειφαντής είναι διευθυντής του Κέντρου Ανάλυσης Διεθνών Συγκρούσεων.

πηγή: infognomonpolitics.blogspot.com

Read more...

Κοινή πολεμική δράση Τουρκίας-Ιράν, κατά του ΡΚΚ, στο βόρειο Ιράκ

Συνεχίζονται οι επιχειρήσεις των τουρκικών ένοπλων δυνάμεων κατά της Κουρδικής οργάνωσης ΡΚΚ. Συγκρούσεις ,μεταξύ αυτονομιστών ανταρτών του ΡΚΚ και του Τουρκικού Στρατού, στις περιοχές Μπέστλερ και Τζούντι του Σίρνακ, εξελίσσονται από σήμερα το πρωί.

Νέους αεροπορικούς βομβαρδισμούς πραγματοποιούν Τουρκικά μαχητικά αεροσκάφη, από σήμερα τα ξημερώματα, εντός του εδάφους του βορείου Ιράκ, σε συνεργασία με επιθετικά ελικόπτερα του Ιράν, τα οποία σήμερα το πρωί, επανέλαβαν τις επιθέσεις τους εναντίων θέσεων του PJAK σε στόχους, πλησίον των συνόρων Ιράν και βορείου Ιράκ.

Η εξέλιξη των από αέρος επιχειρήσεων και η εξέλιξη τους, από τις δύο επιτιθέμενες δυνάμεις Τουρκίας και Ιράν, καταδεικνύει, πως γίνονται βάση κοινού επιχειρησιακού σχεδίου.

Απώλειες δεν έχουν αναφερθεί. Έχουν πληγεί και «πολιτικοί στόχοι» εκ μέρους της Πολεμικής Αεροπορίας της Τουρκίας, κυρίως προσφυγικοί καταυλισμοί και οικισμοί, τους οποίους θεωρεί η Τουρκία, πως στηρίζουν την δράση του ΡΚΚ.

Πηγή: spynews-gr

Read more...