Σε όλο το Αιγαίο ξεδιπλώθηκε και σήμερα η παραβατική συμπεριφορά της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας. Δυο σχηματισμοί αποτελούμενοι από 14 αεροσκάφη-τα 6 οπλισμένα- αλλά και ένα ελικόπτερο σε ανεξάρτητη περίπτωση προχώρησαν σε 4 παραβάσεις του FIR Αθηνών και 5 παραβιάσεις του Ελληνικού Εναέριου Χώρου. Οι νέες προκλήσεις σημειώθηκαν στο βόρειο, κεντρικό και νότιο Αιγαίο. Τα τουρκικά μαχητικά αναγνωρίστηκαν και αναχαιτίστηκαν από αντίστοιχα ελληνικά.
newsbomb
Έντονο προβληματισμό προκάλεσε στη διεθνή κοινή γνώμη η αναγγελία σχεδίου διάνοιξης διώρυγας στην Κωνσταντινούπολη από τον πρωθυπουργό της Τουρκίας. Η υλοποίηση του εν λόγω σχεδίου, το οποίο θα παρακάμπτει τα στενά του Βοσπόρου. έχει περίπλοκες προεκτάσεις για το διεθνές καθεστώς των Στενών και αφορά άμεσα τις χώρες της περιοχής.
Πριν από λίγες μέρες ο ισλαμιστής πρωθυπουργός της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Έρντογαν ανήγγειλε τις προθέσεις του για την κατασκευή διώρυγας στον ευρωπαϊκό τομέα του Νομού Κωνσταντινουπόλεως. Η εν λόγω διώρυγα θα ενώνει τον Εύξεινο Πόντο με την Προποντίδα, προσφέροντας μια εναλλακτική οδό για τα δεξαμενόπλοια και τα φορτηγά πλοία που διέρχονται από το Βόσπορο.
Το σχέδιο διάνοιξης της διώρυγας, το οποία δεν υπολείπετε τίποτα των σύγχρονων υπερκατασκευών που υλοποιούνται στις πλούσιες χώρες του Περσικού Κόλπου, θα έχει μήκος δεκάδων χιλιομέτρων. Η κατασκευή της θα διαρκέσει περίπου μία δεκαετία και θα δαπανηθούν τουλάχιστον 10 δις. δολάρια. Η ακριβής τοποθεσία κατασκευής της διώρυγας δεν έχει οριστεί ακόμη, καθώς οι σχετικές μελέτες για την κατασκευή της αναμένεται να ολοκληρωθούν σε δύο χρόνια.
Η αναγγελία των προθέσεων της ισλαμικής κυβέρνησης της Τουρκίας να κατασκευάσει την εν λόγω διώρυγα έχει περιβαλλοντικές, οικονομικές, πολιτικές και κυρίως νομικές προεκτάσεις. Η κατασκευή της διώρυγας θα έχει βαριές περιβαλλοντικές επιπτώσεις, καθώς η ανθρώπινη παρέμβαση θα ανατρέψει ισορροπίες αιώνων. Αρκεί να αναφέρει κανείς ότι με το χώμα που θα προκύψει από τη διάνοιξη, η ισλαμική κυβέρνηση σχεδιάζει να κατασκευάσει ακόμη και τεχνητά νησιά στην Προποντίδα, το οικοσύστημα της οποίας είναι ήδη επιβαρυμένο, κυρίως λόγω των έργων «ανάπλασης» στην περιοχή. Πολλοί είναι άλλωστε εκείνοι που θα προτιμούσαν να πραγματοποιηθεί η διάνοιξή της, σε περίπτωση που αυτό κριθεί απολύτως απαραίτητο, στον Κόλπο της Νικομήδειας, στην ασιατική ακτή, χωρίς αυτό να σημαίνει πως το εν λόγω σενάριο είναι λιγότερο επιζήμιο για το περιβάλλον.
Το σχέδιο του Έρντογαν έχει επίσης οικονομικές προεκτάσεις. Η διάνοιξη της διώρυγας αυτή καθεαυτή συνεπάγεται μια τεράστια οικονομική δραστηριότητα, η οποία θα απασχολήσει σημαντικό εργατικό δυναμικό για μία δεκαετία. Η ισλαμική κυβέρνηση, δηλαδή, σχεδιάζει μία τεράστια επένδυση στην Ανατολική Θράκη για την οποία πρέπει να εξασφαλίσει πόρους. Οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι εξέφρασαν την πεποίθησή τους ότι με τον τρόπο αυτό θα εισρεύσει ξένο κεφάλαιο στη χώρα, το οποίο, βάσει της οικονομικής κρίσης που ταλανίζει τη Δύση, εκτιμούμαι ότι θα προέλθει μάλλον από την Ανατολή. Εξάλλου, όπως σε κάθε επένδυση, και στην περίπτωση της κατασκευής της εν λόγω διώρυγας στόχος είναι επίσης το κέρδος. Η χρήση όμως της εν λόγω διώρυγας, όταν κατασκευαστεί, δεν μπορεί παρά να είναι προαιρετική. Ανακύπτουν συνεπώς τεράστια πολιτικά και νομικά ζητήματα τα οποία αφορούν άμεσα τη χώρα μας.
Η διέλευση από μια τέτοια διώρυγα, η οποία εφόσον κατασκευάζεται με ίδιους πόρους, θα υπόκειται στην εθνική νομοθεσία. Θα ελέγχετε δηλαδή από την Τουρκία. Η διώρυγα όμως στοχεύει να αποτελέσει εναλλακτική οδό στα Στενά του Βοσπόρου, τα οποία σύμφωνα με τις τουρκικές κυβερνήσεις απειλούνται καθημερινώς από τη διέλευση δεξαμενόπλοιων που μεταφέρουν υδρογονάνθρακες. Με αφορμή την εν λόγω απειλή, οι τουρκικές αρχές πριν από μια δεκαετία προχώρησαν παρανόμως στην επιβολή ενός κανονισμού διέλευσης από τα Στενά. Ωστόσο, το ισχύον καθεστώς των Στενών του Βοσπόρου και των Δαρδανελίων, όπως αυτό καθορίζεται από τη Συνθήκη του Μοντρέ το 1936, διασφαλίζει την αβλαβή διέλευση από τα Στενά. Συνεπώς, ούτε η χρήση των Στενών μπορεί να περιοριστεί, ούτε η χρήση της διώρυγας μπορεί να επιβληθεί.
Το σχέδιο για την κατασκευή της διώρυγας όμως δεν είναι άμοιρο γεωστρατηγικών υπολογισμών. Η ισλαμική κυβέρνηση θα επιχειρήσει να αποσπάσει μια πολιτική απόφαση από τις υπερδυνάμεις, κυρίως τη Ρωσία, για τη χρήση της διώρυγας, η οποία είναι προαιρετική. Μία συμφωνία για τη χρήση της διώρυγας, όμως, φαίνεται ότι δε λειτουργεί παρά ως όχημα για την αλλαγή του καθεστώτος των Στενών. Κατασκευάζοντας τη διώρυγα και αποσπώντας τη δέσμευση για τη χρήση τής, η Άγκυρα, προφανώς, στοχεύει στην «αυτόβουλη» παραίτηση της διεθνούς κοινότητας από τη χρήση των Στενών στο διάστημα που θα ακολουθήσει.
Επειδή η τουρκική τακτική της επιβολής τετελεσμένων δεν μας είναι άγνωστη, και με αφορμή τις ανησυχητικές δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων περί της ακαταλληλότητας της περιόδου που διανύουμε για τη χάραξη της ΑΟΖ μας, εμείς θα επισημάνουμε κάποια ζητήματα. Καταρχάς, να σημειώσουμε ότι η χώρα μας έχει ιστορικούς, πολιτικούς, οικονομικούς και άλλους λόγους να προασπίζεται τα συμφέροντά της τόσο στην Προποντίδα όσο και στον Εύξεινο Πόντο. Εξάλλου, οι μεταβολές που προσπαθεί να επιβάλλει η Άγκυρα με τη δικαιολογία της κυκλοφοριακής αποσυμφόρησης του Βοσπόρου, θα μεταφέρουν το πρόβλημα στα Δαρδανέλια με κίνδυνο ατυχημάτων στο Αιγαίο, τα οποία θα αποβούν μοιραία τόσο για την ελληνική γη όσο και για την πολλά υποσχόμενη «βαριά βιομηχανία» μας (τουριστικός τομέας).
Δεύτερον, η Συνθήκη του Μοντρέ του 1936, η οποία παρέχει ευρύτερα δικαιώματα και αρμοδιότητες στην Τουρκία απ’ ό,τι παρέχει το ισχύον Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (1982) στο θέμα των Στενών, το οποίο δεν έχει υιοθετήσει ακόμη η Άγκυρα, έχει λήξει εδώ κι αρκετές δεκαετίες χωρίς όμως να το έχει καταγγείλει κανείς. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι θα έπρεπε η διεθνής κοινότητα να είχε επικαλεστεί την επαναφορά του πιο φιλελεύθερου καθεστώτος για τα Στενά που είχε οριστεί στη Λωζάννη το 1923. Εναλλακτικά, η σύγκληση μιας νέας διάσκεψης θα καθόριζε τη συνέχιση ή τη μεταβολή του καθεστώτος των Στενών. Το γεγονός ότι η Συνθήκη του Μοντρέ παραμένει εκ των πραγμάτων σε ισχύ οφείλεται, όπως δηλώνουν και έμπειροι τούρκοι νομικοί, στις ευαίσθητες ισορροπίες ασφάλειας μεταξύ των παράκτιων κρατών του Εύξεινου Πόντου, με κυριότερη τη Ρωσία, της Δύσης και της ίδιας της Τουρκίας, η οποία φαίνεται να τις εκμεταλλεύεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Η ευνοϊκή αυτή κατάσταση για την Τουρκία θα μπορούσε να ανατραπεί ανά πάσα στιγμή, εξαιτίας της αλλαγής που μπορεί να επέλθει στις διεθνείς ισορροπίες (Ανατολή και Δύση).
Το μεγαλεπήβολο σχέδιο διάνοιξης διώρυγας που προωθεί η ισλαμική κυβέρνηση ΑΚΡ, εμφανίζεται σε μια στιγμή που η κατασκευή αγωγών πετρελαίου και φυσικού αερίου συνεχίζεται με φρενήρεις ρυθμούς. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η μεταφορά υδρογονανθράκων από τα Στενά θα μειωθεί στο άμεσο μέλλον. Το γεγονός αυτό μας κάνει να πιστέψουμε ότι τα κίνητρα της τουρκικής διπλωματίας στοχεύουν στην αύξηση της ισχύος της στα Στενά, πράγμα που θα την παρέχει ακόμη ένα μοχλό πίεσης στα παράκτια κράτη. Το εν λόγω σενάριο μπορεί να ανατραπεί μόνο με την έμπρακτη και ορθολογική προάσπιση των εθνικών μας συμφερόντων στην ευρύτερη περιοχή.
Κ. Βοσπορίτης, ο νεώτερος
Το Πακιστάν εκτέλεσε επιτυχώς δοκιμή πτήσης του πυραύλου κρουζ Hatf-7 που αναπτύχθηκε από κοινού με το νέο τουρκικό stand-off cruise βλήμα το οποίο πρόκειται να παρουσιαστεί αυτό τον μήνα στην IDEF στην Κωνσταντινούπολη. Το τουρκικό βλήμα θα έχει ακτίνα δράσης 150 χλμ και οι πρώτες πληροφορίες το φέρουν να είναι υποδεέστερο σε επιχειρησιακά χαρακτηριστικά (βεληνεκές, σύστημα διεύθυνσης, χαρακτηριστικά απόκρυψης προσέγγισης του στόχου) από το ελληνικό βλήμα HSC-1 ΜΑΚΕΔΩΝ που αναπτύσσεται αυτή την στιγμή. Το πρόγραμμα ανάπτυξης του τουρκικού συστήματος ξεκίνησε το 2006 με πακιστανική βοήθεια μετά από σχετική συμφωνία το 2005 του Τούρκου Α/ΓΕΕΘΑ κατά την διάρκεια ταξιδιού του στο Πακιστάν.
Εν συνεχεία ανατέθηκε από την κυβέρνηση Ερντογάν στο κρατικό ινστιτούτο ερευνών TUBITAK-SAGE η ανάπτυξη του βλήματος.
Η πολεμική κεφαλή και ο κινητήρας του πυραύλου κατασκευάζονται από τηνν εταιρεία Roketsan και την ΤΕΙ
Η δοκιμή άφεσής του έγινε από αεροσκάφος Mirage IIIEA της Πακιστανικής Αεροπορίας και το βεληνεκές του ανάλογα με τον κινητήρα κυμαίνεται μεταξύ 350 και 600 χλμ.
Το συνολικό του βεληνεκές φτάνει τα 350 χλμ, η κυκλική πιθανότητα λάθους τα 3 μέτρα και μπορεί να μεταφέρει πυρηνική και συμβατική κεφαλή. Εκτελεί χαμηλή πτήση, χρησιμοποιώντας συστήματα TERCOM και DSMAC, GPS και αισθητήρα IIR, μέσω του οποίου «διασταυρώνει» τον ψηφιακό χάρτη που του έχει «φορτωθεί».
Μπορεί να μεταφερθεί από όλα τα αεροσκάφη της αεροπορίας της χώρας, όπως Mirage IIIEA και JF-17 Thunder.Την επιτυχημένη δοκιμή παρακολούθησε ο Πακιστανός Α/ΓΕΕΘΑ Khalid Shamim Wynne
Το βλήμα μοιάζει με τους αμερικανικό Tomahawk, κάτι που θεωρείται λογικό αν σκεφτεί κανείς ότι δύο από τους αμερικανικούς πυραύλους που είχαν εκτοξευθεί κατά του Αφγανιστάν το 1998, κατέπεσαν χωρίς να ανατιναχτούν στα νότια του Πακιστάν.
defencenet.gr
του Αργύρη Μητσογιάννη *
Την τελευταία δεκαετία μετά την άνοδο του Ερντογάν και των ισλαμιστών στην εξουσία της Τουρκίας και ιδιαίτερα μετά την ανάληψη του τουρκικού υπουργείου εξωτερικών από τον θεωρητικό του νέο-οθωμανισμού Αχμέτ Νταβούτογλου, η έννοια του Νέο-οθωμανισμού έχει καταστεί ολοένα και πιο οικεία στο ελληνικό κοινό όσων αφορά την τουρκική εξωτερική πολιτική και τις ηγεμονικές φιλοδοξίες της Άγκυρας στην ευρύτερη περιοχή καθώς και με την διασύνδεσή τουμε την τουρκική απειλή έναντι της ελληνικής ασφάλειας.
Πρόκειται για μία τουρκική γεωπολιτική προσέγγιση η οποία βασίζεται στο οθωμανικό παρελθόν της Άγκυρας με σκοπό την εξάπλωση της τουρκικής επιρροής και κατ’επέκταση την εγκαθίδρυση της τουρκικής ηγεμονίας στα πρώην οθωμανικά εδάφη( Βαλκάνια, Μέση Ανατολή, Καύκασος). Χαρακτηριστικό της νέο-οθωμανικής στρατηγικής της Άγκυρας σε σύγκριση με την αντίστοιχη κεμαλική είναι ότι εκτός από την στρατιωτική ισχύ, η οποία βέβαια εξακολουθεί να παραμένει βασικός πυλώνας της πολιτικής της Τουρκίας, επιδίδεται και στην προβολής «μαλακής ισχύος» σε τομείς όπως ο πολιτισμός, η οικονομία και η θρησκεία ώστε να δημιουργήσει μία σφαίρα επιρροής στην ευρύτερη περιφέρειά της.
Σε αυτή την προσπάθειά της όσον αφορά τα Βαλκάνια η Τουρκία βρίσκει στήριγμα στις μουσουλμανικές μειονότητες της περιοχής και ειδικότερα, όπως επισημαίνει και ο Νταβούτογλου στο βιβλίο στου «Στρατηγικό Βάθος», στους Βόσνιους μουσουλμάνους και τους Αλβανούς.
Αν και η εμφάνιση του νέο-οθωμανισμού θεωρείται ταυτόσημη με την άνοδο του AKP στην εξουσία στην αυγή του 21ου αιώνα, οι ρίζες του ωστόσο μπορούν να ανιχνευτούν στην κεμαλική Τουρκία ήδη από τη δεκαετία του ΄60.
Παρά το γεγονός ότι ο Κεμάλ και οι επίγονοί του προσπάθησαν να αποκόψουν την κοσμική Τουρκία από το ισλαμικό και οθωμανικό της παρελθόν, το χαρτί του Ισλάμ χρησιμοποιήθηκε από το πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο της Άγκυρας στη μεταπολεμική περίοδο, αφενός ως αντίβαρο στην ανερχόμενη επιρροή της τουρκικής αριστεράς στα λαϊκά στρώματα της χώρας καθώς και ως παράγοντας αποτροπής της εθνεγερσίας των Κούρδων και ως προσπάθεια αφομοίωσής τους μέσω της κοινής θρησκείας.
Η όσμωση ανάμεσα στον κεμαλισμό και το τουρκικό Ισλάμ έγινε ακόμη πιο έντονη τη δεκαετία του ’80 στην διάρκεια της πρωθυπουργίας τους Οζάλ.
Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και την αποσύνθεση της πρώην Γιουγκοσλαβίας λόγω των εθνοτικών συγκρούσεων, η Άγκυρα βρήκε «παράθυρο ευκαιρίας» για επέκταση στα Βαλκάνια μέσω των μουσουλμανικών πληθυσμών της περιοχής όπως οι Βόσνιοι μουσουλμάνοι της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και οι Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου.
Την εποχή γινόταν έντονα λόγος για την προσπάθεια δημιουργίας ενός «ισλαμικού τόξου» στα Βαλκάνια, εκτεινόμενο από την ελληνική Θράκη και τη νότιο Βουλγαρία μέχρι το Μπίχατς της Βοσνίας, προς όφελος της Άγκυρας το οποίο όπως σωστά επισήμανε τότε ο πολιτικός επιστήμων Κωνσταντίνος Χολέβας ήταν στην πραγματικότητα «τουρκικό τόξο» καθώς πρόκειται για πληθυσμούς που είχαν εξισλαμιστεί στη διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας και οι οποίοι ακόμη και μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους δεν έπαψαν να είναι φίλα προσκείμενη στον τουρκικό παράγοντα.
Εδώ αξίζει να σημειωθεί πως οι Βαλκάνιοι μουσουλμάνοι όχι μόνο αποτελούσαν μεγάλο μέρος της Οθωμανικής ελίτ κατά το παρελθόν, αλλά ακόμη και στην κεμαλική Τουρκία σημαντικό ποσοστό του πολιτικοστρατιωτικού κατεστημένου της χώρας (πχ. Κενάν Εβρέν ο οποίος κατάγεται από το Σαντζάκ) έλκει την καταγωγή από τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς των Βαλκανίων που εγκαταστάθηκαν στην Τουρκία από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα.
Η περιοχή του Σαντζάκ, η οποία μετά την ανεξαρτητοποίηση του Μαυροβουνίου, είναι διαμοιρασμένη ανάμεσα στη νοτιοδυτική Σερβία και το ανατολικό Μαυροβούνιο και κατοικείται στην πλειοψηφία της από Σλάβους μουσουλμάνους βρίσκεται σε μία εξαιρετικά στρατηγική θέση ανάμεσα στην Βοσνία, το Κοσσυφοπεδίο και το Μαυροβούνιο και συνεπώς αποτελεί σημείο κλειδί του τουρκομουσουλμανικού τόξου.
Παρά το γεγονός ότι στη δεκαετία του ’90 δεν συμμετείχε στις συγκρούσεις στην πρώην Γιουγκοσλαβία το τελευταίο διάστημα έχει έρθει σταδιακά στο προσκήνιο των εξελίξεων στα Βαλκάνια λόγω της αυξανόμενης ριζοσπαστικοποίησης του μουσουλμανικού πληθυσμού της περιοχής ο οποίος απαιτεί ανοικτά την αυτονόμηση του από το Βελιγράδι.
Κατά τον μεσαίωνα η περιοχή αυτή υπήρξε πυρήνας της ηγεμονίας της Ράσκας η οποία στους ύστερους μεσαιωνικούς χρόνους αποτέλεσε την κοιτίδα του πρώτου Σερβικού κράτους.
Στην διάρκεια της Τουρκοκρατίας η περιοχή του Σαντζάκ, κέντρο της οποίας είναι η πόλη του Νόβι Παζάρ, υπαγόταν διοικητικά στο Βιλαέτι της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.
Μέχρι το 1878 ήταν τμήμα της Βοσνίας και όταν αυτή κατελήφθη από τους Αυστριακούς το Σαντζάκ παρέμεινε υπό Οθωμανική κυριαρχία μέχρι τους Βαλκανικούς Πολέμους όταν και ενσωματώθηκε στη Σερβία.
Η εμφάνιση των Βόσνιων μουσουλμάνων (ή Βοσνιάκων) και εν γένει των Σλάβων μουσουλμάνων ανάγεται στους πρώτους αιώνες της Οθωμανικής κυριαρχίας στην περιοχή και στους εξισλαμισμούς που ακολούθησαν, οι οποίοι ήταν εκτεταμένοι ειδικά στη Βοσνία, ο πληθυσμός της οποίας αποτελούμενος από Ορθόδοξους Σέρβους, Καθολικούς Κροάτες καθώς και Βογόμιλους ασπάστηκε με σημαντικό βαθμό το Ισλάμ, ακούσια ή εκούσια, αποτελώντας στυλοβάτη της οθωμανικής εξουσίας στην περιοχή.
Ως μουσουλμάνοι οι Βοσνιάκοι ανήκαν στο ισλαμικό μιλέτι και για αυτό το λόγο ταυτίστηκαν με τους Οθωμανούς καταλαμβάνοντας μάλιστα σημαντικά αξιώματα, όπως ο Μεχμέτ Σόκολι ο οποίος υπήρξε Μεγάλος Βεζύρης της Υψηλής Πύλης το 16ο αιώνα.
Το γεγονός αυτό παρά το ότι παρέμεναν σλαβόφωνοι έκανε τους Σέρβους και τους Κροάτες να τους αποκαλούν «Τούρκους» καθώς η ισλαμική θρησκεία υπήρξε ο κύριος συνεκτικός ιστός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Στη διάρκεια της μεταπολεμικής Γιουγκοσλαβίας όταν και αναγνωρίστηκαν ως συστατική εθνότητα του κράτους και η Βοσνία-Ερζεγοβίνη ως μία από τις ομόσπονδες δημοκρατίες η επίσημη ονομασία της εθνότητας ήταν «Μουσουλμάνοι» όρος ο οποίος είχε εθνοτικό περιεχόμενο και περιελάμβανε όλους τους σλαβόφωνους μουσουλμανικούς πληθυσμούς της Γιουγκοσλαβίας.
Οι μουσουλμάνοι κάτοικοι του Σαντζάκ σήμερα ταυτίζονται εθνικά με τους Βόσνιους μουσουλμάνους αυτοπροσδιοριζόμενοι ως Βοσνιάκοι.
Αν και στη διάρκεια των συγκρούσεων στην πρώην Γιουγκοσλαβία τη δεκαετία του ’90, οι μουσουλμάνοι του Σαντζάκ έμειναν αμέτοχοι, οι σχέσεις τους με την Τουρκία εκείνη την εποχή αναθερμάνθηκαν όπως και το ενδιαφέρον της Άγκυρας.
Πολιτικοί εκπρόσωποι των μουσουλμάνων της Σερβίας εκείνη την περίοδο όπως ο Σουλεϊμάν Ουγκλιάνιν προσπάθησαν να διευκολύνουν την τουρκική παρουσία στην περιοχή εκφράζοντας την επιθυμία συνεργασίας με την Τουρκία και υποστηρίζοντας την εισαγωγή της τουρκικής γλώσσας στην εκπαίδευση.
Την τελευταία δεκαετία, μετά τη φιλοδυτική στροφή του Βελιγραδίου και την άνοδο των ισλαμιστών του Ερντογάν στην εξουσία η τουρκική οικονομική και πολιτιστική διείσδυση στην περιοχή αυξήθηκε μέσω της εγκατάστασης τουρκικών επιχειρήσεων αλλά και μορφωτικών και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων.
Οι εξελίξεις αυτές ίσως να μην είναι άσχετες με τη ριζοσπαστικοποίηση των μουσουλμάνων του Σαντζάκ και της όξυνσης των σχέσεών τους με το Βελιγράδι κατά τον τελευταίο ένα χρόνο λόγω της έντασης που σημειώνεται κατά καιρούς ανάμεσα στους μουσουλμάνους κατοίκους και τις αρχές.
Παρά το γεγονός ότι μετά το 2000 μουσουλμάνοι του Σαντζάκ έχουν εκλεγεί στο Σερβικό κοινοβούλιο ενώ οι ηγέτες τους όπως ο Ρασίμ Λάιτς έχουν διατελέσει ακόμη και υπουργοί στη σερβική κυβέρνηση, στις τελευταίες εκλογές για τοπικό Βοσνιακό Εθνικό Συμβούλιο επεκράτησε η παράταξη του μουφτή Μουαμέρ Ζούκορλιτς η οποία προβάλει το αίτημα για αυτονόμηση της περιοχής εντός της Σερβίας στα πρότυπα των αυτόνομων περιοχών των κρατών της Δυτικής Ευρώπης (πχ. Ισπανίας), ενώ το ίδιο υποστηρίζει και για το τμήμα του Σαντζάκ που βρίσκεται στο Μαυροβούνιο.
Στην προσπάθειά του να διεθνοποιήσει το ζήτημα ο Ζούκορλιτς έχει απευθύνει αίτημα στην Ε.Ε και στην ύπατη εκπρόσωπο για την Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφαλείας ώστε η τελευταία να στείλει παρατηρητές στην περιοχή για να διαπιστώσει την παραβίαση των δικαιωμάτων του μουσουλμανικού πληθυσμού.
Αξίζει να σημειωθεί ότι στη διάρκεια των τελευταίων μηνών έχουν σημειωθεί αρκετά επεισόδια ανάμεσα σε μουσουλμάνους κατοίκους και την αστυνομία ενώ χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι μετά την νίκη της Τουρκίας επί της Σερβίας στον ημιτελικό του πρόσφατου Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Μπάσκετ στην Κωνσταντινούπολη πολλοί νέοι στο Νόβι Παζάρ βγήκαν στους δρόμους να πανηγυρίσουν κρατώντας και ανεμίζοντας τουρκικές σημαίες.
Οι τελευταίες εξελίξεις στο Σαντζάκ δείχνουν μία προσπάθεια «κοσσοβοποίησης» της περιοχής η οποία αφενός έχει να κάνει με την γεωπολιτική εξασθένιση της Σερβίας και τον κίνδυνο περαιτέρω συρρίκνωσης της, μετά και την ανεξαρτητοποίηση του Μαυροβουνίου και την απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου, και αφετέρου δεν είναι άσχετη με το ανανεωμένο ενδιαφέρον της νέο-οθωμανικής Τουρκίας των Ερντογάν-Νταβούτογλου για τα Βαλκάνια μέσω των τουρκικών και λοιπών μουσουλμανικών μειονοτήτων τις οποίες η Άγκυρα αντιμετωπίζει ως «στρατηγικές μειονότητες», όπως πράττει άλλωστε και στην περίπτωση της μουσουλμανικής μειονότητας στην Θράκη.
Φυσικά εάν η κατάσταση είναι σίγουρα σοβαρή στην συγκεκριμένη περίπτωση μιας περιοχής που βρίσκεται αρκετές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τα τουρκικά σύνορα στην καρδιά των Βαλκανίων, τότε αυτό σίγουρα ισχύει πολύ περισσότερο στην περίπτωση της Ελληνικής Θράκης η οποία βρίσκεται μια ανάσα από την Τουρκία και όπου η Άγκυρα εφαρμόζει χρόνια τώρα παρόμοιες υπονομευτικές πρακτικές μέσω του προξενείου της Κομοτηνής και των διαφόρων τουρκοφρόνων που δραστηριοποιούνται στην περιοχή.
* Διεθνολόγος, στρατηγικός αναλυτής, συνεργάτης ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α.
elkeda.gr
Ακάθεκτη προχωρά η τουρκική πολεμική βιομηχανία στην υλοποίηση νέων προγραμμάτων για τις τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις. Πιο συγκεκριμένα σύμφωνα με πληροφορίες από τουρκικά ΜΜΕ μέσα στο 2011 η Υπογραμματεία Πολεμικής Βιομηχανίας πρόκειται να ξεκινήσει πέντε νέα προγράμματα εκ των οποίων τα δύο αφορούν το τουρκικό Ναυτικό, ένα την Ακτοφυλακή και τα υπόλοιπα δύο το Στρατό Ξηράς.
Τα δύο προγράμματα του τουρκικού Ναυτικού είναι ο εκσυγχρονισμός των φρεγατών κλάσης Yavuz, και η έναρξη του προγράμματος για την νέα κλάση ταχύπλοων πυραυλάκατων. Το πρόγραμμα που αφορά την Ακτοφυλακή περιλαμβάνει την ναυπήγηση οκτώ νέων μεγάλων περιπολικών και τέλος τα δύο προγράμματα του Στρατού Ξηράς αφορούν την έναρξη παραγωγής του νέου εγχώριας σχεδίασης συστήματος ηλεκτρονικής επίθεσης όπως το αποκαλούν οι Τούρκοι και του νέου ραντάρ αεράμυνας Kaplan της Aselsan.
Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr
© Blogger templates ProBlogger Template by Ourblogtemplates.com 2008
Back to TOP
