Νταβούτογλου: Δεν συνομιλούμε με τον Α. Οτσαλάν

Αρχηγό μιας τρομοκρατικής οργάνωσης, η οποία είναι υπεύθυνη για 30.000 θύματα στην Τουρκία χαρακτήρισε ενώπιον της Ολομέλειας της Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, τον ηγέτη του ΡΚΚ Αμπτουλάχ Οτσαλάν, ο προεδρεύων της Επιτροπής Υπουργών του Οργανισμού και υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, Αχμέτ Νταβούτογλου. Διευκρινίζοντας ότι απαντά ως Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, σε ερώτηση Βρετανού βουλευτή - μέλους της Συνέλευσης, για το τι θα κάνει η τουρκική κυβέρνηση, προκειμένου να συνεχισθεί ο διάλογος με τον Οτσαλάν, ο κ. Νταβούτογλου, υποστήριξε ότι, στην Τουρκία, γίνονται σεβαστά τα δικαιώματα όλων των Τούρκων πολιτών, συμπεριλαμβανομένων και των Κούρδων.

Διαχωρίζουμε, όμως, τόνισε, εκείνους που σέβονται τις δημοκρατικές διαδικασίες και εκείνους που δεν τις σέβονται και τις παραβιάζουν βίαια. Δεν μπορούμε να έχουμε διάλογο με τον Οτσαλάν, δήλωσε κατηγορηματικά, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, συμπληρώνοντας «διότι είναι αρχηγός μιας τρομοκρατικής οργάνωσης». Στην εισαγωγική του ομιλία, ο κ. Νταβούτογλου, υποστήριξε τις προτεραιότητες που έχει θέσει η χώρα του, για το εξάμηνο που θα προεδρεύει στην Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης, δίνοντας ιδιαίτερο βάρος στην μεταρρύθμιση του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και στην αυστηρότερη παρακολούθηση, της εκτέλεσης των αποφάσεων του, από τα 47 κράτη -μέλη του Οργανισμού. Δεν απάντησε, ωστόσο, σε ερώτηση της βουλευτού του ΚΚΕ και μέλους της Συνέλευσης Λιάνας Κανέλλη, σχετική με το ποινικό κώδικα που ισχύει στην Τουρκία και με βάση τον οποίο, όπως επεσήμανε η Ελληνίδα βουλευτής, μπορεί να κρατηθεί κάποιος για χρόνια, χωρίς να του έχει αποδοθεί κατηγορία.
Ο κ. Νταβουτογλου υποστήριξε ότι ο ποινικός κώδικας της Τουρκίας δεν μιλάει για συλλήψεις και ότι αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχει κανείς στην Τουρκία που να κρατείται, χωρίς να του έχουν αποδοθεί κατηγορίες.

Σε ερώτηση, τέλος, Βρετανού φιλελεύθερου βουλευτή, σχετικά με το τι θα κάνει η Τουρκία, που είναι μία από τις τρείς χειρότερες χώρες, που επιμένουν να αγνοούν την εφαρμογή των τελεσίδικων αποφάσεων του ΕΔΑΔ, ο κ. Νταβουτογλου, απάντησε ότι κανείς δεν είναι τέλειος και ότι πράγματι, το δικαστικό σύστημα στην Τουρκία έχει δυσκολίες και τώρα μεταρρυθμίζεται.

nooz

Read more...

«Είμαστε ηλίθιοι;» – «Ποιος είναι λευκός Τούρκος;»

Άρθρο του Τουρκέρ Αλκάν στη Ραντικάλ.
«Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣκαθηγητής VolkmarWeiss δήλωσε ότι ο βαθμός νοημοσύνης των Τούρκων βρίσκεται στο χαμηλότερο επίπεδο μεταξύ των λοιπών ευρωπαϊκών λαών. Κατά το παρελθόν είχαμε τη δήλωση του Τούρκου Αζίζ Νεσίν, ο οποίος είχε πει ότι το 60% των Τούρκων ήταν βλάκες. Τότε δεν παρεξηγηθήκαμε επειδή επρόκειτο για μια επίκριση. Δεν συμβαίνει το ίδιο με τον καθηγητή Weiss καθ’ ό,τι στη δήλωσή του κρύβεται μια φασιστική και ρατσιστική αντίληψη. Μόνον ένας αόμματος δεν θα μπορέσει να δει τη νοοτροπία αυτή αφού μόνο η φασιστική ιδεολογία μπορεί να κάνει διακρίσεις μεταξύ ανθρώπων με βάση τα χαρακτηριστικά της “εξυπνάδας” τους.

Σύμφωνα με μια φασιστική σκέψη του 19ου αιώνα, χώρες όπως η Ιαπωνία και Κίνα ουδέποτε θα μπορούσαν να αναπτυχθούν καθ’ ό,τι δεν τους βοηθούσε η νοημοσύνη τους και εφόσον η νοημοσύνη εξαρτάται από βιολογικούς παράγοντες το μόνο που θα μπορούσε να γίνει από την ανθρωπότητα για τους λαούς αυτούς, ήταν η κατάληψή τους. Βλέπετε ο ιμπεριαλισμός και οι αποικιακοί πόλεμοι προσπαθούσαν να δικαιολογηθούν με παρόμοιους ισχυρισμούς Γι’ αυτούς ήταν πολύ φυσικό μια ανώτερη φυλή να εξουσιάζει τους υποανάπτυκτους.

Ο αυτός ισχυρισμός ισχύει και για τα καπιταλιστικά καθεστώτα Και σε αυτά προβλήθηκε ο βαθμός νοημοσύνης. Όσοι βρίσκονται στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα είναι πιο έξυπνοι εξ ου και η ανέλιξή τους στην κοινωνία. Κατ’ αυτόν τον τρόπο προσπάθησαν να δικαιολογήσουν τις κοινωνικές διακρίσεις. Η απάντηση που δίνονταν σε όσους στρέφονταν κατά των κοινωνικών διακρίσεων και της αποικιοκρατίας, ήταν: «Όλα τα δάχτυλα δεν είναι τα ίδια. Οι έξυπνοι και εργατικοί ανελίχθηκαν. Όσοι κάνουν λόγο για ισότιμη κοινωνική πολιτική, τρόπον τινά, παραβιάζουν τους φυσικούς νόμους».

Για να αποδειχτεί ότι κάποιες φυλές και έθνη έχουν μειωμένη νοημοσύνη έπρεπε να υπάρχουν επιστημονικές έρευνες. Τέτοια ήταν και η έρευνα του Γερμανού καθηγητή. Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει την επιστήμη;

Βλέπουμε τώρα μπροστά μας τον καθηγητή Weiss να κρατά τη βίτσα και να μας λέει «εσείς οι Τούρκοι, είστε ηλίθιοι. Όχι 60% όπως είπε ο Αζίζ Νεσίν, αλλά 100%». Αν αυτά τα λέει τώρα που προσπαθούμε να ενταχθούμε στην ΕΕ, εμείς τι μπορούμε να κάνουμε; Μήπως θα πρέπει να πούμε: «Είναι αδύνατο εμείς να γνωρίζουμε περισσότερα από έναν γνωστό καθηγητή «και να σιωπήσουμε; Κατά τη γνώμη μου όχι. Μεταξύ μας μπορούμε να χολιάζουμε την ηλιθιότητά μας αλλά είναι διαφορετικό κάτι τέτοιο να επικαλούνται οι ξένοι».
«Ποιος είναι λευκός Τούρκος;»
Άρθρο του Μεχμέτ Τεζκάν στη Μιλιέτ.
«ΤΙ ΕΝΝΟΟΥΜΕμε τον όρο «λευκός Τούρκος»; Σε άρθρο του στην Χουριέτ ο Ερτουγρούλ Οζκόκ (5-10-10) περιγράφει τον λευκό Τούρκο ως εξής: Πρόκειται για ένα σύγχρονο άνθρωπο που κοιτά προς το δυτικό κόσμο και το δίκαιο, έχει μεγαλώσει με τις αρχές της Δημοκρατίας, κάποιοι αγαπούν φανατικά τον Ατατούρκ, κάποιοι τον παραδέχονται για τα ανοίγματα στον σύγχρονο κόσμο, μεγαλώνουν τα παιδιά τους όχι με υποταγή στις εντολές του αλλά τα μαθαίνουν να εκφράζουν τις απόψεις τους, δεν έχουν πρόβλημα με τα θρησκευτικά πιστεύω.

Δεν θα ήθελαν στον κύκλο τους ανθρώπους πωρωμένους με θρησκευτικό φανατισμό. Όταν τους συναντήσουν, προσποιούνται οι ίδιο ότι υποστηρίζουν με φανατισμό το κοσμικό κράτος. Υπάρχουν λευκοί Τούρκοι που κάνουν την προσευχή τους πέντε φορές την ημέρα όπως υπάρχουν και αυτοί που δεν προσεύχονται. Οι περισσότεροι κάνουν την προσευχή τους τις Παρασκευές.

Άσχετα με τους ίδιους, ουδέποτε θα υποχρεώσουν το παιδί τους να κάνει την προσευχή του ή την κόρη τους να φορέσει τη μαντίλα. Θα δέχονταν τη μαντίλα όχι όμως και την κάλυψη όλου του προσώπου.

Σήμερα βλέπουμε λευκούς Τούρκους να δέχονται και την κάλυψη του προσώπου όχι επειδή αυτό προστάζει ο ισλαμικός τρόπος ζωής αλλά επειδή κάθε γυναίκα έχει το δικαίωμα να ντύνεται όπως επιθυμεί. Εκτός από την περιγραφή του Οζκόκ, έχουμε και την περιγραφή του Ταχά Ακιόλ σύμφωνα με την οποία λευκός Τούρκος είναι ένα άτομο με λεπτούς τρόπους και περισσότερο ευκατάστατο. Ο Σερίφ Μάρντιν ισχυρίζεται ότι πρόκειται για άτομο που κινείται στο Κέντρο, ο Εμρέ Κονγκάρ υποστηρίζει ότι οι λευκοί Τούρκοι είναι εκλεκτοί της εξουσίας και οι μαρξιστές ότι πρόκειται για την άρχουσα τάξη.
Όποια και αν είναι η περιγραφή του λευκού Τούρκου, το σίγουρο είναι ότι αυτοί διοικούσαν τη χώρα μέχρι το 2002. Όλη η ηγεσία ήταν λευκοί Τούρκοι. Και ποιος ο αντίποδας του λευκού Τούρκου; Ο μαύρος Τούρκος, δηλαδή οι πολίτες, οι επαρχιώτες, τα άτομα που δεν είναι τεχνοκράτες, που δεν είναι δημόσιοι υπάλληλοι. Όσο ισχυροί είναι οι λευκοί Τούρκοι, τόσο ανίσχυροι είναι οι μαύροι. Ο λευκός εξουσιάζει, ο μαύρος εξουσιάζεται. Σήμερα ποιοι βρίσκονται στην εξουσία; Οι λευκοί ή οι μαύροι; Πριν τρία χρόνια ο Ερντογαν σε περιοδεία του στις ΗΠΑ είπε: Στη χώρα μας υπάρχει διάκριση λευκού και μαύρου Τούρκου. Ο ομιλών ανήκει στους μαύρους».

Σήμερα οι λευκοί Τούρκοι εγκατέλειψαν την εξουσία και αποσύρθηκαν στις παραλιακές πόλεις. Πώς θα αποκαλέσουμε τους ευρισκόμενους στους θώκους; Δεν αναφερόμαστε μόνο στην κυβέρνηση, αλλά σε όσους έχουν δύναμη στην τοπική αυτοδιοίκηση, τους οικονομικούς παράγοντες, τους πρυτάνεις, νομάρχες, τεχνοκράτες, γιατρούς, επιχειρηματίες εισαγωγείς- εξαγωγείς… Δεν είναι δυνατόν να τους ονομάζουμε μαύρους Τούρκους, άσχετα αν κάποτε ήταν.

Ο αρθρογράφος της ισλαμιστικής εφημερίδας «Μιλί Γκαζέτε» διανοούμενος Σεβκέτ Εϊγκι, αντί για την ονομασία «μαύρος» χρησιμοποιεί τον ορισμό «πράσινος Τούρκος». Γράφει: «Όπως ο λευκός Τούρκος κοιτάζει μια μουσουλμάνα με καλυμμένο το πρόσωπο, έτσι κι ένας πράσινος Τούρκος κοιτά έναν που δεν νηστεύει στην περίοδο της νηστείας. Όπως είναι φυσικό το καλοκαίρι να έχουμε ζέστη, τον χειμώνα κρύο, κάποτε να φυσά, κάποτε να υπάρχει άπνοια, έτσι είναι φυσικό στην χώρα μας να έχουμε τις επιρροές και πιέσεις του ισλάμ. Προσπαθήστε να συνηθίσετε. Αν ο λευκός Τούρκος έχει το δικαίωμα να ασκεί πιέσεις, ο πράσινος Τούρκος δεν έχει;» Η περιγραφή του πράσινου Τούρκου δεν μας ικανοποίησε. Θα θέλαμε περισσότερες λεπτομέρειες.

Read more...

Η “Βαριοπούλα”,είχε “χτυπήσει” στο Αιγαίο.

Η αύξηση των παραβιάσεων του εναερίου χώρου κατά την περίοδο 2002-2003, αποτελούσε εφαρμογή του σχεδίου Βαριοπούλα , με στόχο την ένταση στις σχέσεις με την Αθήνα.

Τα έγγραφα που σιγά,σιγά αποκαλύπτονται από το Αρχηγείο του Στόλου στο Γκιολτζούκ, δημιουργούν νέα δεδομένα στην έρευνα για το σχέδιο Βαριοπούλα.

Ένα δισέλιδο έγγραφο με τον τίτλο ΣΧΕΔΙΟ ΑΕΡΟΠΟΡΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ORAJ, ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚΗΤΗ, και ΜΕΘΟΔΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΕΦΑΡΜΟΣΤΟΥΝ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΕΙ ΤΟΝ ΔΙΟΙΚΗΤΗ, με σήμανση EK-G LAHİKA-1, και διαβάθμιση ΑΚΡΩΣ ΑΠΟΡΡΗΤΟ, φέρει την υπογραφή του επιτελικού σμήναρχου Α. Μπερτάν Νογκαϊράλογλου.

Στο έγγραφο αυτό είναι γραμμένα τα εξής :
“Το Επιτελείο (σ.σ της Αεροπορίας) θα εμποδιστεί να μάθει για τις προετοιμασίες που γίνονται στις στρατιωτικές σχολές, θα διακοπεί κάθε είδους ροή πληροφοριών προς τον διοικητή.


Στην περίπτωση που μάθει κάτι για τις ετοιμασίες στις στρατιωτικές ακαδημίες, θα του ειπωθεί πως πρόκειται για ετοιμασίες για Παίγνιο Πολέμου, και αυτό το θέμα επειγόντως να μεταβιβαστεί με ιδιωτική κούριερ στις διοικήσεις των στρατιωτικών σχολών.
Θα διαμορφωθεί πίεση στον διοικητή για αύξηση του αριθμού των πτήσεων στο Αιγαίο, ενώ σε κάθε ευκαιρία και σε κάθε επίπεδο θα του λέγεται πως αν χρειάζεται πρέπει να πάρει σκληρά μέτρα.

Κατά το έτος 2003 τα αεροπλάνα που πετάνε πάνω από το Αιγαίο – στην κατεύθυνση των επιθυμιών των μελών της Βαριοπούλας- εμφανίζουν μια απίστευτη αύξηση. Μάλιστα το 2003 λόγω των αυξανόμενων αερομαχιών η Ελλάδα κατήγγειλε τη Τουρκία στην Ε.Ε.

Στην Χουριέτ της 16-5-2003, η κατάσταση περιγράφεται στο άρθρο της Νουρ Μπατούρ ως εξής : ¨Η Ελληνική κυβέρνηση πήγε το θέμα και στο ΝΑΤΟ και για πρώτη φορά στην Ε.Ε. Ο εκπρόσωπος του ελληνικού ΥΠΕΞ Πάνος Μπεγλίτης, δήλωσε πως ο υπουργός εξωτερικών Γιώργος Παπανδρέου παρέδωσε στον Επίτροπο Διεύρυνσης της Ε.Ε. Γκίντερ Φερχόιγκεν επιστολή σχετικά με τις δραστηριότητες της Τουρκίας στο Αιγαίο.
Ο Μπεγλίτης τόνισε πως για πρώτη φορά η Αθήνα παρέδωσε έγγραφο στην Ε.Ε. σχετικά με το θέμα των παραβιάσεων και ανέφερε πως “στο κείμενο υπάρχουν λεπτομέρειες σχετικά με την παραβίαση των κανόνων κυκλοφορίας στο FIR της Αθήνας, σχετικά με τις παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, ενώ δίνεται βαρύτητα και στους κινδύνους που θα μπορούσαν να δημιουργηθούνε από το περιστατικό στην άσκηση Τρίαινα”.

Ο Έλληνας υπουργός Άμυνας Γιάννος Παπαντωνίου, ισχυριζόμενος πως η Τουρκία συνεχίζει τις προκλήσεις της στο Αιγαίο αναρωτήθηκε “αν αρμόζει στην εικόνα των πολιτισμένων κρατών, η εικόνα των τουρκικών προκλήσεων στο Αιγαίο”.

Ο εκπρόσωπος Μπεγλίτης είπε πως τις επόμενες μέρες η Ελληνική Πρεσβεία στην Άγκυρα θα διαμαρτυρηθεί στο τουρκικό ΥΠΕΞ για τις δραστηριότητες της Τουρκίας στο Αιγαίο.
Το Ελληνικό Υπουργείο Άμυνας ισχυρίστηκε πως τα τουρκικά μαχητικά αεροπλάνα παραβίασαν τον εναέριο χώρο το έτος 2000 440 φορές, το 2001 950 και το 2002 3200 φορές. Το υπουργείο υποστηρίζει πως τους τελευταίους πέντε μήνες ο αριθμός των παραβιάσεων έφτασε τις 1530”.
Είναι αξιοσημείωτο ότι η κατακόρυφη αύξηση στις παραβιάσεις κατά τα έτη 2002 και 2003 έρχεται σε μια συγκυρία παράλληλης επιθυμίας των στρατιωτικών της Βαριοπούλας.

Μια μέρα μετά από αυτήν την είδηση, στις 17-5-2003 δημοσιεύεται πάλι στην Χουριέτ μια άλλη είδηση σχετικά με την ένταση στο Αιγαίο.
“Η Ελλάδα παρέδωσε νότα διαμαρτυρίας προς την Τουρκία, ισχυριζόμενη πως 25 τουρκικά μαχητικά στα πλαίσια της άσκησης Τρίαινα παραβίασαν 60 φορές τον ελληνικό εναέριο χώρο στην περιοχή μεταξύ Λήμνου και Μυτιλήνης.
Η νότα διαμαρτυρίας της Αθήνας προς την Τουρκία, διαβιβάστηκε χτες από τον ακόλουθο της Ελλάδας στην Άγκυρα Χριστόδουλο Λάζαρη, στο Τμήμα Αεροπορίας του υπουργείου Εξωτερικών”.
Πάλι δηλαδή η ένταση που εκδηλώνεται σε μια μέρα –στην κατεύθυνση των επιθυμιών των χουντικών της Βαριοπούλας- αντανακλάται στο Υπουργείο Εξωτερικών.
Στις 10 Ιουνίου 2003 ο ισχυρισμός για την παρενόχληση είναι πολύ πιο σοβαρός. Ας συνεχίσουμε πάλι από την Χουριέτ.
¨Η Ελλάδα η οποία έφτασε το θέμα των ισχυρισμών της για αερομαχίες στο Αιγαίο μέχρι την Ε.Ε., χθες ισχυρίστηκε πως δύο τουρκικά F-16 παρενόχλησαν ένα επιβατικό αεροπλάνο.
Η Αθήνα ισχυρίζεται πως αεροπλάνο της Ολυμπιακής που εκτελεί το δρομολόγιο Αθήνας-Κωνσταντινούπολης παρενοχλήθηκε εντός του Ελληνικού εναερίου χώρου και στοχοποιώντας απευθείας τον τουρκικό στρατό είπε πως ¨Αυτό το περιστατικό προβάλει την αναγκαιότητα να αλλάξει ο ρόλος που παίζει ο στρατός στην Τουρκία¨.

Προφανώς η Ελλάδα ήξερε για την Βαριοπούλα εντός του τουρκικού στρατού και για αυτό καταδεικνύει απευθείας τον στρατό. Ενώπιον αυτής της κατάστασης το ερώτημα που έρχεται στο μυαλό είναι : Η παρενόχληση του επιβατικού αεροσκάφους είχε σχέση με τη Βαριοπούλα ;
Η Χουριέτ είχε βρει περίεργη την γλώσσα του κυβερνητικού εκπροσώπου της Ελλάδας :”
Ήταν περίεργο ότι ο εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης στην ανακοίνωση του, διαχωρίζει την κυβέρνηση του Ρετζίπ Ταγίπ Ερντογάν από τον τουρκικό στρατό και διαμαρτύρεται μόνο για τον τουρκικό στρατό”.

Στις 8 Οκτωβρίου 2003 πάλι στην εφημερίδα Χουριέτ είδηση σχετικά με ισχυρισμούς για εναέριες παραβιάσεις :
¨Η εφημερίδα Ελευθεροτυπία που εκδίδεται στη Αθήνα σε είδηση με τίτλο ¨58 παραβιάσεις από τουρκικά μαχητικά αεροπλάνα¨, ισχυρίζεται πως 26 τουρκικά μαχητικά τύπου F-16 παραβίασαν τον ελληνικό εναέριο χώρο 58 φορές, και 26 φορές τους κανόνες εναέριας κυκλοφορίας. ¨
Δεν είναι δυνατόν να απαντήσουμε ξεκάθαρα αν πίσω από όλες αυτές τις ειδήσεις για ¨Παρενόχληση στο Αιγαίο¨ υπήρχαν τα σχέδια έντασης της χούντας της Βαριοπούλας.
Έχοντας όμως τώρα ένα έγγραφο της Βαριοπούλας που ζητά την αύξηση των πτήσεων και της έντασης στο Αιγαίο, παρατηρούμε μια ενδιαφέρουσα ¨σύμπτωση¨…

tourkikanea.gr/

Read more...

ΤΙ ΑΛΛΑΖΕΙ ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΠΟΙΟΣ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Οι ραγδαίες εξελίξεις που σημειώνονται στη γειτονιά μας, όπου η Ελλάδα φαίνεται να ξαναμπαίνει σε ρόλο παίκτη, ίσως μέσα στη δυστυχία που βιώνει ο τόπος να φέρουν κάποια χαμόγελα… Αν βέβαια εκμεταλλευτούμε σωστά τις αλλαγές σε σχέση με την ως τώρα πολιτική και τις επιλογές της Αμερικής και του Ισραήλ.
Η κρίση που προέκυψε με αφορμή εκείνη την αρμάδα τούρκων ακτιβιστών που πήγαινε βοήθεια στην αποκλεισμένη Γάζα έφερε σε αντιπαράθεση την Τουρκία με το Ισραήλ.

Και από κείνη τη στιγμή, αν και δεν αποκλείεται η κρίση να μεθοδεύτηκε από πλευράς Τελ Αβίβ, βλέποντας ότι η Άγκυρα θέλει να γίνει περιφερειακή δύναμη στην περιοχή, κάτι που εγκυμονεί κινδύνους για την επόμενη μέρα του κράτους των Εβραίων, το Ισραήλ προχωράει σε κινήσεις που δείχνουν ότι αλλάζει σελίδα.

Το ξαφνικό ταξίδι στην Αθήνα του ισραηλινού πρωθυπουργού Νετανιάχου, οι συναντήσεις με τον Παπανδρέου, οι στενοί δεσμοί με τη Λευκωσία, ο καθορισμός των μεταξύ τους ΑΟΖ, η συμφωνία για εκμετάλλευση των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στη θαλάσσια περιοχή τους, όπως και ο καθορισμός ΑΟΖ με Λίβανο και Συρία είναι τεράστιας σημασίας κινήσεις, που ανατρέπουν τα ως τώρα γεωπολιτικά δεδομένα στην περιοχή και τις σχέσεις με τα αραβικά κράτη.
Το Ισραήλ, που μέχρι σήμερα ήταν στριμωγμένο εδαφικά και μαχόταν για να κερδίσει κανένα βουνό, αποκτά πλέον άνετα θαλάσσια σύνορα και ΧΩΡΟ (!), από κει που είχε μόλις μια λωρίδα.
Και δεν κινδυνεύει με αποκλεισμό.
Ταυτόχρονα η αλλαγή στους δρόμους των αγωγών που ξεκινούν από Ιράκ, Ιράν και άλλα κράτη και το πέρασμά τους πλέον από το Ισραήλ διά θαλάσσης, μέσω Κύπρου και Κρήτης, προς Ευρώπη, για απεγκλωβισμό από την Τουρκία, είναι άλλη μια τεράστια στρατηγική κίνηση προοπτικής εκατονταετίας και πάνω.
Φυσικά το Ισραήλ δεν κινείται μόνο του. Δεν είναι η στροφή ξεκομμένη από τους αμερικανικούς σχεδιασμούς. Όπως και από τους Ευρωπαίους, για να μην είναι όμηροι της Τουρκίας και της Ρωσίας.
Σ’ αυτούς τους νέους σχεδιασμούς και τις αναδιατάξεις στη γειτονιά μας, που αναβαθμίζεται σημαντικά, ρόλο έχουν επιφυλάξει και στην Ελλάδα. Λόγω της θέσης που κατέχει.
Και αυτό το σηματοδοτούν γεγονότα που άλλα έγιναν και άλλα επίκεινται. Και εδώ επισημαίνουν διεθνείς αναλυτές και οικονομικοί κύκλοι ότι πέραν της επίσκεψης του ισραηλινού πρωθυπουργού, ο οποίος συναντήθηκε και με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και, σύμφωνα με έγκυρες πηγές, είπε ότι «Το Ισραήλ γύρισε ΟΡΙΣΤΙΚΑ σελίδα με την Τουρκία», διαβεβαίωση που δεν ειπώθηκε χωρίς λόγο:
1. Ο κ. Παπανδρέου μόλις ανέλαβε, στην επίσκεψη που έκανε στην Αμερική, είχε συνάντηση με το πανίσχυρο εβραϊκό λόμπι.
2. Μετά τον ισραηλινό πρωθυπουργό ακολούθησε επίσκεψη του ισραηλινού υπουργού Εξωτερικών και αυτό σημαίνει πολλά!
3. Έχει προγραμματιστεί κοινή συνεδρίαση των Υπουργικών Συμβουλίων των δύο χωρών στο Τελ Αβίβ και
4. τον άλλον μήνα, τον Φεβρουάριο, οργανώνει συνέδριο στην Αθήνα το εβραϊκό λόμπι και σύμφωνα με πληροφορίες θα έρθουν όλα τα πρώτα ονόματα (τραπεζίτες, μεγαλοεπιχειρηματίες, διαχειριστές funds, επενδυτές κ.ά.). Τυχαίο κι αυτό; Κάθε άλλο.
Τι σημαίνουν όλα αυτά για την Ελλάδα; Ότι αν αυτήν τη στροφή που γίνεται στην καυτή περιοχή μας την αξιοποιήσουμε σωστά, τότε υπάρχουν μεγάλα περιθώρια να βγούμε μια ώρα γρηγορότερα από τον βυθό…
Και όπως προσθέτουν αυτοί που γνωρίζουν τη δύναμη του εβραϊκού λόμπι, όλα τα αραβικά κράτη, όπως το Κατάρ και η Σαουδική Αραβία, έχουν εβραίους συμβούλους που μπορούν να κατευθύνουν επενδυτικές πρωτοβουλίες στην Ελλάδα.
Το ίδιο και όλο το εβραϊκό λόμπι, αν διαπιστώσει ότι υπάρχουν οι υποδομές για υλοποίηση των πλαισίων τους.
Και εδώ είναι η μεγάλη ευθύνη της κυβέρνησης. Να διαμορφώσει πλαίσιο που δεν θα διώχνει τους ξένους και η γραφειοκρατία δεν θα θάβει για χρόνια επενδύσεις.
Αξίζει δε να σημειώσουμε αυτό που τονίζουν διεθνείς επενδυτικοί οίκοι: Μην περιμένετε επενδυτές από την Κίνα και Άραβες. Αυτοί που μπορούν να επενδύσουν στην Ελλάδα είναι μόνο οι Εβραίοι!
Το σημειώνουμε χωρίς βέβαια να παίρνουμε και όρκο ότι έτσι είναι…
Ξαφνικά ήρεμος…
Όλα αυτά έχουν κάνει τον Παπανδρέου, λένε, να είναι πιο ήρεμος και άνετος… Και δεν φαίνεται να αγωνιά για τις εξελίξεις στην οικονομία.
Εξετέλεσε κατά κεραία το σχέδιο «επίθεση κατά του ευρώ» που είχε αναλάβει. Η κάθε κίνηση ήταν προγραμματισμένη, άφησε την Ελλάδα να φτάσει στο χείλος του γκρεμού.
Και αυτό επιβεβαιώνεται από τις αποκαλύψεις του τέως βρετανού πρωθυπουργού Γκόρντον Μπράουν, που στο βιβλίο του, που κυκλοφόρησε πρόσφατα, γράφει ότι η Ελλάδα τον Οκτώβριο του 2009 χρειαζόταν μόνο 30 δισ. ευρώ για να αντιμετωπίσει την κρίση και η κυβέρνηση δεν τα πήρε, αλλά άφησε να χειροτερέψει η κατάσταση, με αποτέλεσμα να ανέβουν οι ανάγκες στα 110 δισ. ευρώ! Τώρα ο κ. Παπανδρέου εισπράττει τα «ανταλλάγματα»…
Και πιστεύει ότι θα καταγραφεί ως… ο αναμορφωτής της Ελλάδας. Μόνο που ο κόσμος, καθημαγμένος πλέον, έχει άλλη άποψη. Και θα τη δείξει όταν στηθούν οι κάλπες…

ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Read more...

Το Ισλάμ της ΝΑ Ευρώπης όργανο-τόξο της νεοοθωμανικής κοσμοθεωρίας

Tου ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΑΝ. ΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΥ Καθηγητή Πανεπιστημίου, προέδρου Ιδρύματος Εθνικού και Θρησκευτικού Προβληματισμού

Και της εξωτερικής πολιτικής του Α. Νταβούτογλου
Τα πειστήρια στη διατριβή Νταβούτογλου «Το στρατηγικό βάθος. Η διεθνής θέση της Τουρκίας»
Ο συγγραφέας, καθηγητής πανεπιστημίου και υπουργός Εξωτερικών τώρα της Τουρκίας είναι βαθύς γνώστης και αναλυτής-στοχαστής της παγκόσμιας και περιφερειακής ιστορίας της πολιτικής και του γεωπολιτικού και γεωοικονομικού χάρτου διαχρονικά της περιοχής μας.

Φυσικά, με τον δικό του οραματισμό, προς εξυπηρέτηση του περιφερειακού και του ευρύτερου κύρους της πατρίδος του. Απ’ αυτήν την άποψη είναι άξιος συγχαρητηρίων και σεβασμού των απόψεών του. Ως ΥΠΕΞ τώρα το όραμά του πασχίζει να κάμει πράξη. Αφού «πράξις εστί θεωρίας επίβασις».

1Η τουρκική νέα τάξη πραγμάτων προβάλλει εις βάρος του κύρους και του γοήτρου της Ελλάδος, αλλά και των περιφερειακών και ευρύτερων διεθνών σχέσεών της, ομοίως και των άλλων γειτονικών κρατών-εθνών.
Εξ ου ο Πρόεδρος της Συρίας, σε συνέντευξη πρόσφατη στη «Χουριέτ», έθεσε το ερώτημα εάν η Τουρκία επιθυμεί ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Οι δε ΗΠΑ προβληματίζονται με τις νεοοθωμανικές φαντασιώσεις Νταβούτογλου. Σύμφωνα, τουλάχιστον, με τον ενοχλητικό ιστότοπο Wikileaks του Τζ. Άσαντζ.

Τα θέματα της διατριβής πάμπολλα. Οι θέσεις του για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη ή Χερσόνησο του Αίμου (τα οθωμανικά Βαλκάνια) εξήψαν το ενδιαφέρον μας (σελ. 195-202, 229-238, 473-485).
Η περιοχή μάς είναι πολύ οικεία λόγω των αμέτρητων ερευνητικών αποστολών και επισκέψεών μας εκεί επί 50 χρόνια τώρα, ως ιστορικού, και δη εκκλησιαστικού ιστορικού, επί θεμάτων της περιοχής, κατόπιν και των διδακτορικών σπουδών μας στο Βελιγράδι (1963-1967).

Το όλο όραμα-οικοδόμημα του συγγραφέα για την περιοχή ερείδεται στο εκεί μουσουλμανικό στοιχείο πολυεθνικής υφής (βόσνιοι μουσουλμάνοι, αλβανοί μουσουλμάνοι, τουρκικές ή μουσουλμανικές κοινότητες και μειονότητες) «ως οθωμανικά κατάλοιπα» (σελ. 201). Ο συγγραφέας «συνδέει τώρα τη μοίρα του με την περιφερειακή ισχύ και τη βαρύτητα της Τουρκίας» (σελ. 477).

Οι μουσουλμανικοί θύλακοι, ενοποιημένοι πολιτισμικά, οικονομικά και συγκοινωνιακά, υπό τη διεθνή εγγυητική ομπρέλα της Τουρκίας (σελ. 475), είναι το ποθούμενο και το ζητούμενο του συγγραφέως.
Οι ενοποιημένοι θύλακοι: Βοσνία – Σαντζάκ Σερβίας – Κόσοβο – Αλβανία – Σκόπια – βουλγαρική Θράκη (την αποκαλεί Κίρτζαλι) και η ελληνική Θράκη (ως Δυτική Θράκη). Μόνο έτσι, κατά τον συγγραφέα, εξασφαλίζεται η κυριαρχία της Τουρκίας ως νεοοθωμανικής επικράτειας επί του ευρωπαϊκού τμήματός της στην Αν. Θράκη μέχρι Κωνσταντινουπόλεως, της Ειστανμπούλ (από το «Εις την πόλη»).

Γράφει: «Η ζώνη, που εξικνείται βορειοδυτικά και μέσω του άξονα Μπίχατς – Κεντρική Βοσνία – Ανατολική Βοσνία – Σαντζάκ – Κόσοβο – Αλβανία – Μακεδονία – Κίρτζαλι – Δυτική Θράκη καταλήγει στην Ανατολική Θράκη, έχει από τη σκοπιά της Τουρκίας τον χαρακτήρα ζωτικής αρτηρίας για τη βαλκανική γεωπολιτική και τον γεωπολιτισμό της» (σελ. 477).

Και η πολιτική «φαντασίωση» του συγγραφέως: «Σε αντίθετη περίπτωση, η δημογραφική αποσύνθεση αυτής της ζώνης και η εκκαθάρισή της θα συνεπάγεται τη μείωση της δραστηριότητας της Τουρκίας στα Βαλκάνια» (σελ. 478). Και «σε μια συγκυρία κατά την οποία οι Αλβανοί και οι Βόσνιοι (μουσουλμάνοι) δεν απολαμβάνουν σταθερότητα και επιρροή στα Βαλκάνια είναι αδύνατον η Τουρκία να αισθάνεται άνετα στην Ανατολική Θράκη και στη Μικρά Ασία» (σελ. 476).

Επιλέγει, προειδοποιώντας και την Ελλάδα: «Οι τουρκικές και μουσουλμανικές μειονότητες που διαβιούν στη Βουλγαρία, στην Ελλάδα, στη Μακεδονία, στο Σαντζάκ (επαρχία της Σερβίας), στο Κόσοβο και στη Ρουμανία αποτελούν σημαντικά στοιχεία της βαλκανικής πολιτικής της Τουρκίας» (σελ. 200).

2Ποιος, αλήθεια, ο αντίπαλος του θεωρήματος-οικοδομήματος Νταβούτογλου; α. Σε πολιτικό σκηνικό. Γράφει: «Ένας ενδεχόμενος βαλκανικός συνασπισμός» (σελ. 201), «ένας συνασπισμός από τη Βουλγαρία και την Ελλάδα» (σελ. 231), «μια αντιοθωμανική και αντιτουρκική εικόνα, η οποία επαναφέρεται στα Βαλκάνια κυρίως από τους Σέρβους και τους Έλληνες» (σελ. 475), «η αύξηση της επιρροής της Ελλάδος και της Ιταλίας επί της Αλβανίας εις βάρος της Τουρκίας» (σελ. 480), «ένας ενδεχόμενος σερβοελληνοβουλγαρικός συνασπισμός, που θα έχει συνέπεια την αύξηση των πιέσεων επί της στρατηγικής ζώνης, ζωτικής αρτηρίας της Τουρκίας στην περιοχή, στη διάλυση της Μακεδονίας και στην κατάρρευση των σχέσεων της Τουρκίας με τη Βοσνία και την Αλβανία» (σελ. 481-482). β. Σε θρησκευτικό επίπεδο.
Γράφει: «Για το ορθοδοξοσλαβικό πεδίο επιρροής, το οποίο αντικατοπτρίζει το ιδανικό της τρίτης Ρώμης των Ρώσων… που ξεκινώντας από τη Βεσαραβία κινείται νοτίως μέσω Βουλγαρίας και Σερβίας προς το Αιγαίο και την Αδριατική, έτσι ώστε να περιλαμβάνει και την Ελλάδα» (σελ. 474).

Στην περίπτωση αυτή «η Τουρκία όχι μόνο θα χάσει την επιρροή που ασκεί στα Βαλκάνια έναντι της Ελλάδος, η οποία (ενν. επιχειρεί) μέσω του Πατριαρχείου του Φαναρίου, που με τη μικρή ρωμαίικη μειονότητα επιδιώκει να αποκτήσει οικουμενικό χαρακτήρα, και έναντι της Ρωσίας, η οποία επιχειρεί να ασκήσει επιρροή στους ορθοδόξους Σλάβους στην περιοχή των Βαλκανίων και του Καυκάσου, αλλά θα μείνει και δίχως στήριγμα εν όψει των ελληνικών και ρωσικών διεκδικήσεων στα Στενά» (σελ. 201).

3 Ποια τα συμπεράσματα από τις ανωτέρω θέσεις; Επί πολιτικού επιπέδου. Η ανατροπή των θέσεών του είναι παταγώδης. Η Ελλάδα ασκεί πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, προπαντός βαλκανική. Δεν έχει ανάγκη ειδικών συνασπισμών για δημιουργία θυλάκων στη βάση της θρησκείας, όπως επιχειρεί ο Νταβούτογλου. Η θρησκεία (εδώ το Ισλάμ) στην υπηρεσία της (νεοοθωμανικής) πολιτικής.

Επιχειρηματολογεί όμως έτσι για να εμπλέξει στους σχεδιασμούς του, μεταξύ άλλων, και την ελληνική μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη. Η ελληνική Θράκη λειτουργεί ως άμεσος προς την Τουρκία γεωπολιτικός, γεωστρατηγικός και γεωπολιτισμικός κρίκος μαζί με τη βουλγαρική Θράκη (Κίρτζαλι) στην όλη θυλακωτή αλυσίδα του φιδοειδούς μουσουλμανικού, εν πολλοίς φονταμενταλιστικού, βαλκανικού τόξου. Από την Τουρκία ως τη Βοσνία via Θράκης – Σκοπίων – Αλβανίας – Κοσόβου και σερβικού Σαντζακίου.

Επί το πρακτικότερο για την ελληνική Θράκη. Το Γ. Προξενείο Κομοτηνής, οι ψευδομουφτήδες, (στην Τουρκία διορίζονται, στην Ελλάδα απαιτεί από το Ερζερούμ ο Ερντογάν να εκλέγονται), οι μορφωτικοί σύλλογοι και όλο το άλλο δίκτυο των οργάνων του εκτουρκισμού in citu της ελληνικής μουσουλμανικής μειονότητάς μας αυτόν ακριβώς τον κρίκο επιχειρούν να σφυρηλατήσουν.
Αυτήν τη στρατηγική εξυπηρετούν. Πολύ περισσότερο σήμερα που ο μέντορας του νεοοθωμανικού αυτού τόξου στα σπλάχνα της Χερσονήσου του Αίμου είναι υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας.

4 Επιμένουμε στην εδώ έρευνά μας στο θρησκευτικό ζήτημα, στον ρόλο του Ισλάμ στην προώθηση του στρατηγικού διεθνούς βάθους της Τουρκίας, κατά το δόγμα Νταβούτογλου.
Ο κόσμος της Ορθοδοξίας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη (6 Πατριαρχεία και 3 Αυτοκέφαλες Εκκλησίες με μητρική αναφορά πνευματική στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως και πολιτισμική στον βυζαντινό πολιτισμό) προσμετράται και συνυπολογίζεται σαφώς στα αρνητικά και στα ανασταλτικά στοιχεία εφαρμογής του δόγματός του.

Στο στόχαστρο του κ. καθηγητού κυρίως «το Πατριαρχείο του Φαναρίου, που με τη μικρή ρωμαίικη μειονότητα επιδιώκει οικουμενικό χαρακτήρα». Την οικουμενικότητα έχει στη φύση της η Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως.

Τη μείωσή της «επιδιώκει» ο Νταβούτογλου. Γνωρίζει όμως, ως ιστορικός αναλυτής και στοχαστής και όχι ως προπαγανδιστής, ότι το «Πατριαρχείο Φαναρίου» Κωνσταντινουπόλεως, πέραν του ότι διά της Ιστορίας κέκτηται από τους θ. και ι. κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων, το δικαίωμα του πρωτοθρόνου και για τούτο οικουμενικού και προεδρεύοντος συντονιστικά στον κόσμο της Ορθοδοξίας σε καθαρά πνευματικά ζητήματα, ουδεμία έχει αρμοδιότητα αναμείξεως στα εσωτερικά της διοικήσεως και ζωής ζητήματά τους, προπαντός στις κρατικές εξουσίες των, ούτε και επιτρέπει, αντίστροφα, πολιτικές εξωτερικές αναμείξεις στα εσωτερικά του κατά τους θ. και ι. κανόνες.

Ο κ. Νταβούτογλου, προς εξυπηρέτηση του δόγματός του, στο οποίο εντάσσεται και η ελληνική Θράκη, ως Δυτική Θράκη, το εμφανίζει ως όργανο της Ελλάδος στα Βαλκάνια.
Από σκοπού πολιτικού – περιφερειακού. Διότι θέλει να το εμπλέξει στα πολιτικά γρανάζια της αμοιβαιότητας μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδος, για να προσφέρει λύσεις σε κάποια ζητήματα του Πατριαρχείου (Χάλκη) και της Ομογένειας (περιουσίες αρπαγείσες κ.λπ.).
Είναι πρόθυμος για το άνοιγμα της Θεολογικής Σχολής Χάλκης (δείγμα καλής θελήσεως) κ.λπ., αλλά η Ελλάδα: α. Να αναγνωρίσει τους ψευτομουφτήδες της ελληνικής Θράκης, ρίχνοντας στον Καιάδα τους νομίμους, δι’ εκλογών από αντιπροσωπευτικό σώμα, μουφτήδες ως κρατικούς λειτουργούς, και
β. Να προσφερθεί στην Τουρκία, στο πιάτο, η μουσουλμανική της μειονότητα ως τουρκική, κατά στοιχειώδη παράβαση πολυμερών διεθνών συνθηκών προς ενσωμάτωσή της στο πρόγραμμα Νταβούτογλου περί του μουσουλμανικού θυλάκου της βαλκανικής ενδοχώρας.
Να ανταλλάξουμε δηλαδή την ελληνική Θράκη με τις αυτονόητες διεθνείς υποχρεώσεις της Τουρκίας εντός της επικράτειάς της έναντι των μη μουσουλμανικών μειονοτήτων. Μεταξύ αυτών και της ρωμαίικης με το Πατριαρχείο. Η τακτική μάς θυμίζει την τουρκική λαϊκή ρήση: «Και ένοχος και δυνατός».

Εκπλήσσει, τέλος, η ωμή ομολογία του εξισλαμισμού και εκτουρκισμού της Μικράς Ασίας. Γράφει: «Για τους Σελτζούκους Ρούμελη ήταν η Μικρά Ασία, μετά την ολοκλήρωση όμως της διαδικασίας του εξισλαμισμού και του εκτουρκισμού της Μικράς Ασίας, οι Οθωμανοί άρχισαν να αποκαλούν Ρούμελη τα σημερινά Βαλκάνια» (σελ. 198, σημ.6). Ομιλεί γι’ αυτά τα Βαλκάνια, που θέλει υπό την άμεση επιρροή του διά της ιδίας μεθόδου του εκτουρκισμού μουσουλμανικών εθνικών μειονοτήτων προς εξασφάλιση, τάχα, της τουρκικής επικράτειας στην Ανατολική Θράκη και στην Κωνσταντινούπολη ως τη Μικρά Ασία, ως εάν να κινδυνεύουν από Δυσμάς και Βορρά, από την Ελλάδα δηλαδή και τη Βουλγαρία.

5 Τα παραπάνω για τον πρωθυπουργό και τους συνεργάτες του του υπουργείου Εξωτερικών και για την εθνική εξανάσταση της συνειδήσεως των Πανελλήνων για το τι μας επιφυλάσσει ο Νταβούτογλου. Τα ίδια οράματα ακούστηκαν στο Ερζερούμ, όπου το κύριο θέμα ήταν αυτό της διατριβής Νταβούτογλου: «Παγκόσμια τάξη και τάξη της περιοχής από την οπτική της Τουρκίας».

Η οικονομική κρίση, αργά ή γρήγορα, θα παρέλθει. Το Γένος μας επέζησε 400 χρόνια οθωμανικής τυραννίας και άλλες κατοχές πάμπτωχο, δούλο και μόνο, και τα κατάφερε.
Οι εθνικές όμως απώλειες δεν αναπληρώνονται. Ισχύει εδώ η λαϊκή ρήση: Με την απομάκρυνση «εκ του ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται». Και τότε θα κραυγάσουμε: «Η Θράκη εάλω». Αλλά επί του δόγματος Νταβούτογλου (και την εμπλοκή σ’ αυτό του Ισλάμ) θα επανέλθουμε.

ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Read more...