Νέο αεροναυτικό επεισόδιο με τουρκική φρεγάτα και Ελληνικά F-16.

Μία τουρκική φρεγάτα κλάσης O.H.Perry στις 14.18 σήμερα αποπειράθηκε να ελέγξει δύο μαχητικά αεροσκάφη F-16 της Πολεμικής Αεροπορίας τα οποία πετούσαν νότια της Ικαρίας σε άσκηση ρουτίνας. Τα ελληνικά μαχητικά επιχευρούσαν σε χαμηλό υψόμετρο, μόλις 100 μέτρα επάνω από την θάλασσα σε απόσταση πέντε ναυτικών μιλίων από την τουρκική φρεγάτα. Η περιοχή δεν ήταν δεσμευμένη από κανέναν.
Το τουρκικό σκάφος ζήτησε ταυτότητα, προορισμό και προθέσεις. Τα ελληνικά μαχητικά δεν απάντησαν και συνέχισαν την αποστολή τους. Πρόκειται για την τρίτη ανάλογη επιθετική κίνηση της Άγκυρας στο Αιγαίο σε διάστημα μιας εβδομάδας. Στα Επιτελεία θεωρούν ότι πάμε για κλιμάκωση των τουρκικών ενεργειών αμέσως μετά την επίσκεψη Ερντογάν και τα όσα απίστευτα ζήτησε ο Τούρκος πρωθυπουργός από ελληνικής πλευράς.

Η νέα τακτική της Άγκυρας έχει να κάνει με την εκτίμησή της ότι αν παγιώσει μία τέτοια τακτική στο Αιγαίο, ταυτοχρόνως ενισχύει και τηνν θέση της για ανάληψη του ελέγχου ανατολικά του 25ου Μεσυμβρινού…

Tμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Read more...

Η επίσκεψη στην Αθήνα και τα στρατηγικά διλήμματα της Τουρκίας

«Μεγάλης σημασίας» χαρακτηρίζει ο τουρκικός Τύπος την επίσκεψη Έρντογαν στην Αθήνα, ενώ κάποιοι σχολιαστές προχωρούν παραπέρα ονομάζοντάς την «ιστορική». Κοινή εκτίμηση είναι πως η σημασία της επίσκεψης είναι καθαρά ψυχολογική. Καμμία από τη σειρά συμφωνιών που υπογράφησαν στην Αθήνα δεν είναι καθοριστικής σημασίας από πλευράς ουσίας, επισημαίνουν. Ωστόσο, αποτελούν σημαντικό βήμα στην προσπάθεια το υπάρχον κλίμα ανταγωνισμού και καχυποψίας μεταξύ των δύο χωρών να δώσει τη θέση του σε ένα κλίμα «στρατηγικής συνεργασίας».

Η Ελλάδα έχει πάψει εδώ και πολλά χρόνια (από το 2002 και την αναρρίχηση στην εξουσία της πρώτης κυβέρνησης Έρντογαν) να αποτελεί προτεραιότητα στην εξωτερική πολιτική της Τουρκίας. Παρά το γεγονός, που επισημαίνουν πολλοί αναλυτές και διεθνολόγοι της χώρας, οι τουρκικές εφημερίδες έδωσαν μεγάλη έκταση στη διήμερη επίσκεψη της πολυμελούς τουρκικής αντιπροσωπείας. Μόνο και μόνο από το μέγεθος της αποστολής, που περιέλαβε δέκα υπουργούς, εκατό περίπου επιχειρηματίες και συνολικά 320 άτομα, καταδεικνύεται η σημασία που απέδοσε η κυβέρνηση Έρντογαν στο «ελληνικό άνοιγμα» των ημερών.

Καθόσον όμως η Ελλάδα, όπως προαναφέρθηκε, δε γίνεται πια αισθητή ως «κίνδυνος» για την Τουρκία και συνεπώς δεν αποτελεί στρατηγική προτεραιότητα, σε τι οφείλεται η σημασία της αποστολής, αλλά και του όλου διαλόγου των ημερών για τα ελληνοτουρκικά, την ελληνική οικονομική κατάρρευση και την «τόσο κοντινή αλλά τόσο άγνωστη» γείτονα Ελλάδα;

Η απάντηση των αναλυτών των τουρκικών εφημερίδων, αλλά και των διεθνολόγων και διπλωματών της Τουρκίας οι συνεντεύξεις των οποίων τις γεμίζουν, είναι η ίδια: η Ελλάδα είναι σημαντική όχι per se, αλλά αποτελεί τη χώρα που κρατά τα κλειδιά των σχέσεων με την ΕΕ και τη Δύση γενικότερα. Η Ελλάδα, «η χώρα της ΕΕ που πολιτιστικά βρίσκεται πιο κοντά μας», όπως επαναλαμβάνεται συνεχώς στον τουρκικό Τύπο των ημερών, δεν γίνεται απλώς αντιληπτή ως η γέφυρα – από κάθε άποψη – προς την Ευρώπη. Η επιτυχία ή μη της ΕΕ στην αντιμετώπιση της κρίσης θα αποτελέσει καθοριστικό παράγοντα για την επανεκτίμηση, από τους κύκλους εκείνους που διαμορφώνουν την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας, της διεθνούς σημασίας και της «βιωσιμότητας» της ΕΕ. Πάνω στην κρίση αυτή θα βασισθεί και το κατά πόσον «η πλήρης ένταξη στην ΕΕ» θα εξακολουθήσει να αποτελεί το βασικό στρατηγικό στόχο της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας.

Αν και όλα τα μεγαλύτερα έντυπα της χώρας αφιέρωσαν κάποια έκταση στις διμερείς συμφωνίες που υπεγράφησαν, πολύ περισσότερος χώρος αφιερώθηκε στις δυνατότητες αύξησης των εμπορικών συναλλαγών μεταξύ των δύο χωρών, αλλά και στις ευκαιρίες που παρουσιάζονται στην Ελλάδα για τις τουρκικές επιχειρήσεις. Αυτό δε θα πρέπει να προκαλεί απορία, καθώς στην Τουρκία τα τελευταία χρόνια τα πάντα συζητούνται με όρους οικονομικούς. Η «καλλιέργεια σχέσεων οικονομικής αλληλεξάρτησης» και «σχέσεων στρατηγικού εταίρου» αποτελούν έναν από τους πυλώνες της νέας εξωτερικής πολιτικής της «Σχολής Νταβούτογλου». Η μεγιστοποίηση του αμοιβαίου οικονομικού συμφέροντος συμβάλλει τα μέγιστα στην εγκαθίδρυση «σχέσεων μηδενικών προβλημάτων» με τις όμορες χώρες, υποβαθμίζοντας πολιτικές και άλλες διαφορές που στο παρελθόν έμοιαζαν αξεπέραστες ή μεγίστης βαρύτητας.

Έτσι, παραθέτοντας τη σειρά συμφωνιών οικονομικού και άλλου ενδιαφέροντος, ο τουρκικός Τύπος σημειώνει πως στην Αθήνα πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια του διημέρου «πάνω από 250 επαγγελματικές συναντήσεις επιχειρηματιών». Παράλληλα, αναφέρει και τις επιχειρήσεις που ετοιμάζονται να ανοίξουν παραρτήματα στην Ελλάδα. Σε πρώτο βαθμό, βλέπουμε αυτές να είναι γνωστές αλυσίδες εστιατορίων και καφέ της Πόλης, που είναι αποφασισμένες, σύμφωνα με τις δηλώσεις των ιδιοκτητών τους, να χρησιμοποιήσουν την ελληνική αγορά για να εξαπλωθούν στην Ευρώπη.

Ο Τύπος επισημαίνει πως η δυνατότητα συνεταιρισμού με ελληνικές επιχειρήσεις παραμένουν περιορισμένες, καθώς η Ελλάδα δε διαθέτει ούτε βιομηχανία, ούτε αξιόλογη βιοτεχνία ούτε πλουτοπαραγωγικές πηγές. Το ύψος των διμερών εμπορικών συναλλαγών μειώθηκε, λόγω της κρίσης, από 3.58 δις δολλάρια το 2008 σε 2.76 δις το 2009, σημειώνει ο τουρκικός Τύπος.

Ο τελευταίος εστιάζει στις δυσκολίες γραφειοκρατικής φύσεως δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι Τούρκοι επιχειρηματίες στην προσπάθειά τους να δραστηριοποιηθούν στην Ελλάδα, και κυρίως στο ζήτημα της βίζας. Η κυβέρνηση Έρντογαν συνήψε συμφωνίες στενής συνεργασίας με σειρά γειτονικών χωρών τα τελευταία χρόνια, τμήμα των οποίων ήταν η αμοιβαία κατάργηση της βίζας για τους υπηκόων των συμβαλλομένων χωρών. Έτσι, η βίζα έπαυσε να απαιτείται για τις επισκέψεις Τούρκων στη Συρία, το Ιράκ, το Λίβανο και πρόσφατα τη Ρωσία, και αντίστοιχα για τους υπηκόους αυτών των χωρών. Καθώς όμως η Ελλάδα δεσμεύεται από τη Συνθήκη του Σένγκεν και δεν μπορεί να συνομολογήσει απαλλαγή για τους Τούρκους επισκέπτες, παρότι οι ελληνικές αρχές θα το επιθυμούσαν διακαώς.

Έτσι, η Τουρκία αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στην κατάργηση της απαίτησης για βίζα στα διαβατήρια των δημοσίων υπαλλήλων, αλλά και στη δέσμευση του Παπανδρέου ότι θα προωθήσει τη διευκόλυνση για την κατάργηση της απαίτησης βίζας για μονοήμερες επισκέψεις Τούρκων επισκεπτών στα ελληνικά νησιά. Παράλληλα, σημαντική στήριξη έχει στη χώρα η δήλωση του Έρντογαν πως η Τουρκία, ως χώρα υποψήφιο μέλος της Ένωσης, θα έπρεπε να ενταχθεί και αυτή στη Συνθήκη του Σένγκεν.

Πολλές εφημερίδες σημειώνουν πως ο Έρντογαν αποτέλεσε και τον πρώτο πρωθυπουργό που επισκέφθηκε επίσημα την Ελλάδα μετά την κορύφωση της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης. Οι περισσότεροι σχολιαστές τονίζουν πως, για σειρά λόγων, οι τουρκικές επιχειρήσεις και ο ιδιωτικός τομέας της χώρας πρέπει να σπεύσουν να συνδράμουν τη χειμαζόμενη από την οικονομική κρίση Ελλάδα. «Όπως οι Έλληνες τσακίστηκαν να μας συνδράμουν με το σεισμό του 1999, έτσι πρέπει και εμείς τώρα να ανταποδώσουμε βοηθώντας τους να ξεπεράσουν την κρίση» γράφουν πολλοί αναλυτές. Σημειώνουν ότι οι Τούρκοι διαθέτουν την απαραίτητη τεχνογνωσία, καθώς ξεπέρασαν την τελευταία και οξύτατη κρίση του 2000-2001. Πρόκειται δηλαδή για ανθρωπιστικό και ηθικό χρέος προς την Ελλάδα.

Παράλληλα, πολλοί αναλυτές επισημαίνουν πως η Τουρκία και για πρακτικούς λόγους δεν έχει την πολυτέλεια να αδιαφορήσει την ώρα που η πιο κοντινή της ευρωπαϊκή χώρα δεινοπαθεί: η κρίση μπορεί να εξαπλωθεί και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ενδεχόμενο που θα επηρέαζε καταστροφικά την Τουρκία. Σε μία περίπτωση γενικευμένης ευρωπαϊκής κρίσης, τα τουρκικά προϊόντα θα στερούνταν μεγάλο μέρος των αγορών προορισμού τους. Οι αναλυτές επισημαίνουν – και ενίοτε προειδοποιούν, ανήσυχοι ίσως από κάποια κακεντρεχή σχόλια αναγνωστών σε ιστοσελίδες – πως η βοήθεια προς την Ελλάδα και η παροχή συμβουλών δε γίνεται με πατερναλιστικό χαρακτήρα, αλλά με την ιδιοτέλεια κάποιου που «έχει περάσει τα ίδια και χειρότερα και ελπίζει να μην τα ζήσει».

Ο Τύπος τονίζει πως παρά την υποβαθμισμένη πολιτική σημασία που η Ελλάδα έχει πια στο στερέωμα της τουρκικής διπλωματίας, προωθείται για το μέλλον των ελληνοτουρκικών σχέσεων το ίδιο μοντέλο του «Ανώτατου Συμβουλίου Συνεργασίας» που εγκαθιδρύθηκε με χώρες όπως το Ιράκ και τη Συρία, που είναι οικονομικά και πολιτικά πολύ πιο «ευαίσθητες» στη νέα τουρκική εξωτερική πολιτική. Παρόμοιο σύστημα σχεδιάζεται να εφαρμοσθεί και για τις ρωσοτουρκικές σχέσεις, όπως ανακοίνωσαν στον τύπο εκπρόσωποι του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών.

Γίνεται γενικά λόγος για «θερμό κλίμα» και «επιβεβαίωση των αμφιμερώς καλών προθέσεων» στην Αθήνα. Πολλοί Τούρκοι διεθνολόγοι σημειώνουν πως η αποστολή στην Αθήνα έλαβε χώρα σε μία εποχή που γίνεται συχνά λόγος στο δυτικό τύπο περί «αλλαγής άξονα» στην τουρκική εξωτερική πολιτική, με πολλούς δυρικούς παρατηρητές να εικάζουν πως το κέντρο βάρους της μετατοπίσθηκε από τη Δύση στη Μέση Ανατολή. Η επίσκεψη μιας αποστολής στην Ελλάδα σε τόσο υψηλό κυβερνητικό επίπεδο και η προσπάθεια να διαμορφωθεί μία υπεύθυνη πολιτική αρωγής της «υπό κρίση γείτονα» ερμηνεύεται από πολλούς παρατηρητές ως επιβεβαίωση του πρωταρχικού ενδιαφέροντος της κυβέρνησης για την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας και την ανάληψη σημαντικού ρόλου και εντός του δυτικού στρατοπέδου.

Η επίσκεψη καταδεικνύει, υποστηρίζουν, πως η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης Έρντογαν είναι πολύ πιο πολυδιάστατη από όσο γίνεται ενδεχομένως αντιληπτό στο εξωτερικό. Παράλληλα, η εικόνα μιας Τουρκίας που όχι μόνο επιθυμεί και προσπαθεί να γεφυρώσει τις όποιες διαφορές της με μία Ευρωπαία γείτονα, αλλά ψάχνει και τρόπους να τη βοηθήσει να ορθοποδήσει οικονομικά, «ανεβάζει τις μετοχές» της χώρας έναντι της ΕΕ, πιστεύουν οι ίδιοι ειδήμονες.

Όμως η οικονομική καταβαράθρωση της Ελλάδας προκαλεί λύπη και νευρικότητα στην Άγκυρα, καθώς αποδεικνύεται για μία ακόμη φορά η αδυναμία της ΕΕ να δράσει γρήγορα και αποτελεσματικά. Οι εικόνες του κοινωνικού χάους στην Αθήνα πανικόβαλαν κάποιους παρατηρητές, που φοβούνται μήπως αυτή απλωθεί στην Ευρώπη, και ενδεχομένως στην ίδια την Τουρκία. Γενική είναι η διαπίστωση πως η δημοσιονομική κρίση που κινδυνεύει να φέρει τα πάνω κάτω σε πολλές χώρες μέλη της Ένωσης αποτελεί τη σημαντικότερη δοκιμασία που η Ενωμένη Ευρώπη καλείται να αντιμετωπίσει από την ίδρυση της ΕΟΚ. Κάποιοι φθάνουν στο σημείο να εκφράζουν ανησυχίες μήπως τελικά δε θα υφίσταται στο μέλλον Ένωση για να ενταχθεί η Τουρκία. Μια τέτοια πιθανότητα θα αποβεί καταστροφική για την πολιτική και την ψυχολογία της χώρας, εκτιμούν.

Μεγάλο μέρος του τύπου, αν και δεν παραλείπει να στηλιτεύσει την οκνηρία και τη διαφθορά των Ελλήνων, εξαπολύει τα βέλη του κατά της Γερμανίας που «δεν άφησε την ΕΕ να δράσει νωρίτερα και άφησε την Ελλάδα να φθάσει σε αυτό το σημείο». Κάποιοι πάλι υπενθυμίζουν πως η Ρωσία αντικατέστησε τη Γερμανία, από το 2008, ως πρώτος εμπορικός εταίρος της Τουρκίας. Δεν είναι λίγοι όσοι ισχυρίζονται πως «αλλάζει ο οικονομικός χάρτης του κόσμου» με την Ευρώπη να οδεύει προς τη σήψη και νέες δυνάμεις – όπως η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία – να αναλαμβάνουν τα ηνία της παγκόσμιας οικονομίας. Μήπως η Τουρκία πρέπει να πάρει το μάθημά της από την αποτυχία της ΕΕ, όπως αυτή φάνηκε με την ελληνική κατάρρευση, και να επανιεραρχήσει τις στρατηγικές της προτεραιότητες; Αυτό είναι το βασικό ερώτημα πολλών αναλύσεων στα εγκυρότερα έντυπα της χώρας.

Στη θέση πάντως ότι η Τουρκική οικονομία ανθεί – εξ ου και η χώρα ξεπέρασε την πρόσφατη παγκόσμια κρίση δίχως εξωτερική βοήθεια – και εκείνη της Ευρώπης καταρρέει, Τούρκοι στρατηγικοί αναλυτές αντιτάσσουν πως η Τουρκία δε χρειάζεται την Ευρώπη πια προεχόντως για οικονομικούς, αλλά για πολιτικούς και ψυχολογικούς λόγους. Οι στρατηγικοί αυτοί αναλυτές επισημαίνουν πως η τουρκική δημοκρατία είναι ακόμη εύθραυστη, ενώ η κοινωνική συνοχή απειλείται από την ιδεολογική πόλωση μεταξύ κοσμικών και ισλαμιστών. Προειδοποιούν πως η Τουρκία μπορεί να αποκομίσει σημαντικά οικονομικά ωφέλη από μία σχέση στρατηγικού εταίρου με τη Ρωσία, την Κίνα ή το Ιράν, αλλά δεν πρέπει να λησμονεί πως αυτές οι χώρες είναι παράδειγμα προς αποφυγήν στον πολιτικό τομέα.

Ίσως το πιο φιλόδοξο και ασυνήθιστο κείμενο των ημερών στον τουρκικό τύπο είναι εκείνο του Ακίν Οζτσέρ στην τουρκική έκδοση του περιοδικού Newsweek. Ο αναλυτής ισχυρίζεται πως για τη σωτηρία της ΕΕ, που πάσχει από εσωστρέφεια και βλέπει την οικονομική κρίση να προστίθεται στην κρίση ταυτότητας και τα πολιτικά της αδιέξοδα, επιβάλλεται να συσταθεί ένας άξονας Αθήνας – Άγκυρας. Ο εν λόγω άξονας θα μιμηθεί τον άξονα Παρισίων – Βερολίνου, πάνω στον οποίο οικοδομήθηκε το εγχείρημα της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Τη δημιουργία του άξονα αυτού δεν επιβάλλει μόνο η βούληση δύο χωρών με ιστορία πολέμων και αμοιβαίας αντιπαλότητας να ζήσουν ειρηνικά εντός του ευρωπαϊκού υπερεθνικού οικοδομήματος. Τον καθιστά λίαν επιθυμητό και η προσπάθεια να υπερκερασθεί η προαιώνια αντιπαράθεση και έχθρα μεταξύ Χριστιανισμού και Ισλάμ, υποστηρίζει.

Παράλληλα, ο αναλυτής πιστεύει πως η ελληνική και ελληνοκυπριακή πλευρά πρέπει να παύσουν να θέτουν τη λύση των διμερών προβλημάτων, συμπεριλαμβανομένου του Κυπριακού, ως προϋπόθεση της τουρκικής ένταξης, καθώς μία τέτοια επιμονή αποβαίνει αντιπαραγωγική, διογκώνοντας το μέτωπο των ευρωσκεπτικιστών στην Τουρκία. Η προσπάθεια να ξεπερασθούν οι διμερείς διαφορές και η αμοιβαία καχυποψία δεν πρέπει να περιορίζεται σε γραφικές συζητήσεις «για συρτάκι και τσιφτετέλι», αλλά να λάβει τη μορφή μιας σοβαρής προσπάθειας σύστασης κοινού άξονα, που θα επιδοθεί σε περιφερειακές πρωτοβουλίες, καταλήγει.

Read more...

Ο Ερντογάν θέλει, η Ελλάδα μπορεί;

Η κοινή συνέντευξη των δύο πρωθυπουργών στο Χίλτον (14 Μαΐου) ήταν ενδιαφέρουσα και ενίοτε και αποκαλυπτική όχι μόνο σε σχέση με αυτά που είπαν οι δύο πρωθυπουργοί όσο και γι΄αυτά που δεν είπαν.

Κυπριακό: αντιστροφή ρόλων;
Ο Ερντογάν βρήκε την ευκαιρία να πει ξεκάθαρα στο ελληνικό κοινό τρία βασικά πράγματα (ευρέως γνωστά εκτός Ελλάδας): ότι (α) επιζητεί από το 2003 την επίλυση του Κυπριακού με επανένωση του νησιού, (β) ότι η μη επίλυση το 2004 οφείλεται στη στάση των Ελληνοκυπρίων και (γ) αν το Κυπριακό είχε επιλυθεί τότε τώρα τα τουρκικά στρατεύματα θα ήταν μόνο 600 άνθρωποι και δεν θα υφίστατο στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας (αλλά και της Ελλάδας) στην Κύπρο. Επίσης διευκρίνισε ότι εκείνος είχε αναζωπυρώσει τις προσπάθειες του ΓΓ του ΟΗΕ Ανάν (σημειώνω ότι ο ΓΓ είχε εγκαταλείψει πλήρως τις προσπάθειες του τον Μάρτιο του 2003, μετά το «όχι» του Ντενκτάς στη συνάντηση της Χάγης) διαβεβαιώνοντας τον ότι η Τουρκία θα ήταν σταθερά υπέρ της λύσης στη βάση του Σχεδίου (μάλιστα «ένα βήμα μπροστά» κατά τη γνωστή έκφραση του Τούρκου πρωθυπουργού). Επίσης ο Ερτνογάν είπε ότι θα πρέπει να εμπλακούν άμεσα στις διαπραγματεύσεις πιέζοντας για επίλυση-επανένωση οι μητέρες πατρίδες, ο ΟΗΕ αλλά και η ΕΕ. Αντιθέτως, ο Παπανδρέου υποστήριξε ότι τη λύση θα τη βρουν αποκλειστικά οι δύο κοινότητες στην Κύπρο, κάτι που αποτελούσε πάγια τουρκική (και βρετανική) θέση παλιότερα (αντιθέτως η διεθνοποίηση του Κυπριακού αποτελούσε πάγια ελληνική θέση).

Αιγαίο: θέατρο σκιών
Στα θέματα του Αιγαίου ο Ερντογάν φάνηκε μεν θετικός με την ιδέα του περί μείωσης των εξοπλισμών, στο μέλλον όχι στρατιωτικές πτήσεις και επί του παρόντος πτήσεις χωρίς οπλικά συστήματα στα πολεμικά. Όμως κατά τα άλλα κράτησε τα χαρτιά του κλειστά. Στο θέμα του casus belli απέφυγε να απαντήσει (αντιθέτως σαφέστατος ήταν στη συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα Τα Νέα, 15-10, όπου είπε ξεκάθαρα ότι στο Αιγαίο διακυβεύονται ζωτικά συμφέροντα των δύο χωρών και το casus belli δεν προέκυψε τυχαία, αλλά σε συνέχεια απόφασης του Ελληνικού Κοινοβουλίου περί επέκτασης στα 12 μίλια). Επίσης δεν έκανε λόγω για κατάργηση της 4ης Στρατιάς στη Σμύρνη ή για την εγκατάλειψη της θέσης περί «γκρίζων ζωνών» (αυτή βέβαια η στάση του είναι κατανοητή από πλευράς διαπραγματευτικής τακτικής, για να μην κάψει τα χαρτιά της Τουρκίας). Ειδικά τα περί πολεμικών χωρίς οπλικά συστήματα ισχύει μόνο για την ελληνική πλευρά (τα τουρκικά πολεμικά υποτίθεται ότι ίπτανται χωρίς όπλα μια και ο στόχος τους δεν είναι άλλος από το να καταδείξουν ότι δεν αναγνωρίζουν τα «παράνομα» επιπλέον 4 μίλια του ελληνικού εθνικού εναερίου χώρου). Από την πλευρά του και ο Παπανδρέου ήταν ακόμη πιο φειδωλός σε σχέση με το Αιγαίο, ψελλίζοντας κάτι για τα σχέδια πτήσεων (όμως τα σχέδια πτήσεων δεν αφορούν τον ελληνικό εθνικό εναέριο χώρο αλλά την εναέρια κυκλοφορία, δηλαδή τις γνωστές ως «παραβάσεις του FIR Αθηνών» και όχι τις «παραβιάσεις» του εθνικού εναερίου χώρου).

Κοντολογίς η επίλυση των διαφορών του Αιγαίου δυστυχώς δεν θα έρθει οσονούπω, με βάση τις προγενέστερες συνομιλίες (του 1978-81 και κυρίως του 2002-3). Υποπτεύομαι στα του Αιγαίου ο Ερντογάν έχει (για την ώρα τουλάχιστον) λίγα περιθώρια, λόγω στρατιωτικών, που ειδικά στα θέματα του αέρα (εναέριος χώρος + FIR), των χωρικών υδάτων (τρόμος των 12 μιλίων), της στρατικοποίησης και των γκρίζων ζωνών έχουν ακόμη τον πρώτο λόγο με την υποστήριξη και ιεράκων του τουρκικού ΥΠΕΞ.

Μειονότητες-Χάλκη-Πατριαρχείο: καλός-κακός αστυνομικός
Ο Ερντογάν φάνηκε γενναιόδωρος στο θέμα της επιστροφής των Ρωμιών (50 000 όπως είπε έχουν ακόμη τουρκική υπηκοότητα και ζουν στην Ελλάδα), στο θέμα της Χάλκης και του Πατριαρχείου (ως οικουμενικού). Το ερώτημα είναι αν θα πάρει συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και μέτρα όταν επιστρέψει στην Τουρκία ή πρόκειται μόνο για λόγια για Αθηναϊκά και άλλα ακροατήρια προς δυσμάς. Από την άλλη ήταν διεκδικητικός στα περί μουφτήδων (να εκλέγονται) και το χειρότερο έδωσε την αίσθηση ότι τα θέματα των μειονοτήτων στηρίζονται στην αμοιβαιότητα, κάτι που θα αποτελούσε πισωγύρισμα και θεωρείται απαράδεκτο από πλευράς σεβασμού των ανθρωπίνων (και μειονοτικών) δικαιωμάτων.


Το γενικό πλαίσιο
Πάντως είναι σαφές ότι ο Ερντογάν επιζητεί καλές σχέσεις με την Ελλάδα και, το κυριότερο, θεωρεί τις καλές σχέσεις με την Ελλάδα προς το συμφέρον της Τουρκίας. Βέβαια οι δηλώσεις καλής θέλησης του Ερντογάν είχαν κα άλλους αποδέκτες: την Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά και τις ΗΠΑ, για να καταδείξει ότι η Τουρκία συνεχίζει και ενδιαφέρεται για ένταξη στην ΕΕ και ότι είναι κράτος εποικοδομητικό στην περιοχή και όχι μόνο σε σχέση με τη Μέση Ανατολή και τον Καύκασο. Όπως και στη δεκαετία του 1980 επί Οζάλ, κλειδί (αν και τώρα κάπως μικρότερο) για τις καλές σχέσεις με την ΕΕ και με τα κράτη μέλη της είναι οι καλές σχέσεις με την Ελλάδα.To ερώτημα σήμερα είναι αν η Ελλάδα έχει την δυνατότητα να ανταποκριθεί στα ανοίγματα Ερντογάν έτσι ώστε να φανεί αν πρόκειται για μια πραγματική αλλαγή της τουρκικής στάσης ή απλά για «μπλόφα».

Read more...

Οριακή πτώση της ανεργίας στην Τουρκία στο α΄ τρίμηνο

Οριακή μείωση σε τριμηνιαία βάση σημείωσε το ποσοστό των ανέργων στην τουρκική οικονομία, ωστόσο σε σχέση με την αντίστοιχη περυσινή περίοδο υπάρχει μία σαφής βελτίωση στην τοπική αγορά εργασίας.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα, στο α΄ τρίμηνο του 2010 η ανεργία υποχώρησε στο 14,4% από 14,5% το αμέσως προηγούμενο τρίμηνο και 16,1% στο α΄ τρίμηνο της περυσινής χρονιάς.

Ο συνολικός αριθμός των απασχολούμενων διαμορφώθηκε σε 21,267 εκατομμύρια, ενώ οι άνεργοι έφτασαν τα 3,563 εκατομμύρια. Ανοδικά κινήθηκε η απασχόληση τόσο στο μη αγροτικό (+826.000), όσο και στον αμιγώς αγροτικό (+662.000) τομέα σε ετήσια βάση.

Αν εξαιρεθεί ο αγροτικός κλάδος, το ποσοστό των ανέργων διαμορφώθηκε σε 17,5% στο α΄ τρίμηνο του έτους από 19,3% ένα χρόνο νωρίτερα.

Read more...

Χάγη προτείνει ο Ερντογάν για υφαλοκρηπίδα και εναέριο χώρο

Μετά το τέλος της επίσημης επίσκεψης του στην Αθήνα και την επιστροφή του στην Κωνσταντινούπολη, ο Τούρκος πρωθυπουργός υπογράμμισε ότι "τόσο για το θέμα της υφαλοκρηπίδας, όσο και για το θέμα του εναέριου χώρου μπορούμε να πάμε στη Χάγη" και εξήγησε ότι ""μπορούμε να φτάσουμε σε κάποιο αποτέλεσμα με την αντίληψη του win - win.Κατά την περίοδο που ο κ. Παπανδρέου ήταν υπουργός Εξωτερικών, είχαν πραγματοποιηθεί σημαντικά βήματα. Τώρα θα αρχίσουμε και πάλι από το σημείο πού είχαμε μείνει. Θα δούμε εάν μπορεί να τεθεί κάποιο χρονοδιάγραμμα για την επίλυση των προβλημάτων", είπε ο κ. Ερντογάν.

Τέλος για την πρόταση του Γ. Παπανδρέου τα τουρκικά αεροσκάφη να υποβάλουν σχέδια πτήσης για το Αιγαίο ο κ. Ερντογάν επανέλαβε ότι "ως ένδειξη καλής θέλησης θα μπορούσε να συμφωνηθεί ως ένα ακόμα βήμα, τα στρατιωτικά αεροσκάφη να πετούν χωρίς εξοπλισμό, και να ανακοινώνεται αμοιβαία η διαδρομή θα ακολουθήσουν (σχέδιο πτήσεων)".

Read more...